Operacja płuc na raka

Potworniak

Podstawową zasadą leczenia nowotworu nowotworowego jest dziś usunięcie tkanki ze złośliwego nowotworu płuc, jeśli to możliwe w większej objętości..

Operacja usunięcia raka płuc jest niezwykle ważnym środkiem, ponieważ tylko w ten sposób możliwe jest nie tylko samo zneutralizowanie guza, ale także zapobieganie jego negatywnemu wpływowi na narząd. Ponadto za pomocą interwencji chirurgicznej istnieje szansa, aby zapobiec pojawieniu się przerzutów.

Nawet gdy wykrycie zmiany nastąpiło na ostatnim etapie (co czasem się zdarza), operacja może uratować pacjenta przed silnym bólem.

Istnieje problem polegający na tym, że w niektórych przypadkach, ze względu na lokalizację guza i jego cechy anatomiczne, uważa się go za nieodpowiedni lub po prostu niemożliwy.

Co może być operacją płuc w przypadku raka

W onkologii operacje chirurgiczne mogą być dwojakiego rodzaju:

Radykalne, gdy guz płuc jest całkowicie usunięty. Jest uważany za bardzo skuteczną metodę;

Paliatywny (objawowy). Są stosowane, gdy z jakiegoś powodu niemożliwe jest skorzystanie z radykalnego usunięcia guza nowotworowego. Nie można wyleczyć pacjenta za pomocą takich operacji, ale można poprawić samopoczucie i złagodzić objawy choroby.

Do chirurgicznego leczenia raka płuc stosuje się różne narzędzia, od których zależy jakość pracy chirurga:

Spośród różnorodnych morfologicznych typów raka niektóre z jego typów są trudne do leczenia i prowadzą do tragicznego końca. Jednak operacja wciąż daje wielu szansę na wyleczenie, choć częściowe. Wynik operacji zależy od cech nowotworów - ich liczby, wielkości, stadium choroby. A jeśli guz bez odległych przerzutów, to nadzieja na sukces wzrasta.

Konsekwencje operacji raka płuc

Jak wiadomo, można wyróżnić następujące najbardziej charakterystyczne stany pacjenta po operacji:

Naruszenie rytmu oddychania;

Szybkie bicie serca;

Pojawienie się przetoki oskrzelowej.

Po operacji pacjent rozpoczyna okres rekonwalescencji, który może zająć dużo czasu. Lekarze próbują przyspieszyć ten proces i rozpocząć go od aktywnego ruchu. Nawet w łóżku musisz próbować wykonywać proste ćwiczenia - ruchy rąk i nóg, aby stymulować krążenie krwi.

Pacjent musi spełniać następujące warunki:

Ściśle przestrzegać programu fizykoterapii;

Ciągle wykonuj ćwiczenia oddechowe;

Ściśle przestrzegaj zdrowej diety.

Co daje operację raka płuc

Pacjenci, którzy przeszli chirurgiczne leczenie raka najczęściej zadają sobie pytanie: „Jak długo rak płuca przeżywa po operacji?” Nikt nie da jednoznacznej odpowiedzi, oczekiwana długość życia po operacji jest indywidualna dla każdego pacjenta, a dane statystyczne wynoszą 5 lat, nic nie mówią.

Autor artykułu: Bykow Jewgienij Pawłowicz | Onkolog, chirurg

Edukacja: ukończył rezydencję w „Rosyjskim Naukowym Centrum Onkologicznym im N. N. Blokhin ”i uzyskał dyplom w specjalności„ Onkolog ”

20 produktów przeciwnadciśnieniowych

7 powodów, aby jeść więcej białka każdego dnia!

W medycynie ludowej istnieje wiele zaleceń i przepisów dotyczących leczenia raka, wykorzystujących głównie lecznicze właściwości roślin. Rośliny stosowane w tradycyjnej medycynie do leczenia raka mogą hamować wzrost nowotworów, niszczyć chore komórki i umożliwiać wzrost zdrowych komórek..

W strukturze raka jest to jedna z najczęstszych patologii. Podstawą raka płuc jest złośliwe zwyrodnienie nabłonka tkanki płucnej i upośledzona wymiana powietrza. Choroba charakteryzuje się wysoką śmiertelnością. Główną grupą ryzyka jest palenie mężczyzn w wieku 50-80 lat. Cecha nowoczesności.

Rak piersi jest najczęstszym rakiem u kobiet. Znaczenie choroby wzrosło pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Choroba charakteryzowała się dominującą zmianą u kobiet w wieku powyżej pięćdziesięciu lat.

Rak żołądka to złośliwe zwyrodnienie komórek nabłonka żołądka. W chorobie 71–95% przypadków wiąże się z uszkodzeniem ścian żołądka przez bakterie Helicobacter pylori i należą do typowych chorób onkologicznych osób w wieku od 50 do 70 lat. U mężczyzn raka żołądka rozpoznaje się o 10-20% częściej niż u kobiet w tym samym wieku..

Rak szyjki macicy (rak szyjki macicy) jest zależną od wirusa chorobą onkoginekologiczną. Pierwotnym nowotworem jest zwyrodniała tkanka gruczołowa (gruczolakorak) lub rak płaskonabłonkowy nabłonka narządu płciowego. Chore kobiety od 15 do 70 lat. W wieku od 18 do 40 lat choroba jest znaczącą przyczyną przedwczesnej śmierci..

Rak skóry jest chorobą, która rozwija się ze zrogowaciałego nabłonka płaskonabłonkowego, który jest nowotworem złośliwym. Najczęściej pojawia się w otwartych obszarach skóry, bardzo występuje guz na twarzy, nosie i czole, a także najbardziej dotknięte są kąciki oczu i uszu. Takie formacje „nie lubią” ciała i powstają.

Rak jelit to złośliwe zwyrodnienie nabłonka gruczołowego, głównie okrężnicy lub odbytnicy. W pierwszych etapach charakterystyczne są objawy utrzymujące się, odwracające uwagę od pierwotnej patologii i przypominające rozstrój żołądkowo-jelitowy. Wiodącym radykalnym leczeniem jest chirurgiczne wycięcie dotkniętej tkanki..

Łagodne guzy płuc

Łagodne guzy płuc - zbiorowa nazwa guzów różnego pochodzenia, struktury histologicznej i lokalizacji. Mogą rozwijać się bezobjawowo lub odczuwać przez kaszel, krwioplucie, duszność. W większości przypadków leczenie takich formacji jest chirurgiczne.

Łagodne guzy płuc mogą rozwijać się z tkanek różnego rodzaju:

  • nabłonek oskrzeli (polipy, gruczolaki, cylindromy);
  • struktury neuroektodermalne (neurinoma, nerwiakowłókniak);
  • tkanki zarodkowe (wrodzony - potworniak, hamartoma);
  • tkanki mezodermalne (włókniaki, mięśniaki gładkie, naczyniaki limfatyczne).

Ceny za usługi płatne

Najczęstsze łagodne nowotwory płuc:

  1. Gruczolak oskrzeli - nowotwór gruczołowy o wielkości do 2-3 cm, z tendencją do złośliwości.
  2. Hamartoma - ma pochodzenie embrionalne, składa się z elementów tkanki zarodkowej. Ma zaokrąglony kształt i gładką powierzchnię. Powoli rośnie, rzadko przeradza się w raka.
  3. Brodawczak to formacja zrębu tkanki łącznej, która ma wiele przerostów brodawkowych. Rośnie wewnątrzoskrzelowy, głównie w dużych oskrzelach.
  4. Włókniak - łagodna masa 2-3 cm, składa się z tkanki łącznej. Może osiągnąć gigantyczne proporcje, nie jest podatny na złośliwość.
  5. Tłuszczak jest guzem tkanki tłuszczowej. Rzadko powstaje w płucach, rośnie powoli, nie ma skłonności do degeneracji w złośliwe.
  6. Mięśniak gładki - rozwija się z włókien mięśni gładkich naczyń krwionośnych lub ścian oskrzeli. Rośnie powoli.
  7. Nowotwory naczyniowe mają okrągły kształt, gęstą lub gęsto elastyczną konsystencję, otoczoną torebką tkanki łącznej.
  8. Guzy neurogenne powstają z tkanek nerwowych, mają wygląd zaokrąglonych gęstych węzłów z przezroczystą kapsułką.

Przyczyny i objawy łagodnych guzów płuc

Uważa się, że nowotwory są wynikiem mutacji genetycznych, ekspozycji na wirusy, skutków dymu tytoniowego, substancji chemicznych i radioaktywnych. Czynniki ryzyka obejmują:

  • astma oskrzelowa;
  • POChP
  • Przewlekłe zapalenie oskrzeli;
  • częste i długotrwałe zapalenie płuc;
  • gruźlica.

Objawy łagodnych guzów płuc zależą od ich rodzaju, wielkości, umiejscowienia i stadium rozwoju.

Formacje peryferyjne na etapie przedklinicznym nie objawiają się. Przy początkowych i ciężkich objawach klinicznych mogą powodować duszność, ból w klatce piersiowej i sercu, krwioplucie, krwotok płucny.

Oznaki obecności łagodnych guzów płuc zależą od nasilenia naruszeń drożności oskrzeli. Najczęściej pacjenci skarżą się:

  • zwiększyć temperaturę ciała;
  • kaszel z plwociną;
  • duszność
  • krwioplucie;
  • ból w klatce piersiowej;
  • zmęczenie i słabość.

Operacja łagodnych guzów płuc

Niezależnie od wielkości i ryzyka wystąpienia nowotworów nowotwory podlegają chirurgicznemu usunięciu.

Centralne są eliminowane metodą ekonomicznej resekcji oskrzeli. Nowotwory na wąskiej podstawie są wycinane podczas stopniowej resekcji ściany oskrzeli z dalszym zamknięciem wady lub bronchotomii. Guzy na szerokiej podstawie wymagają okrągłej resekcji oskrzeli i zastosowania zespolenia międzyoskrzelowego.

Przy rozwiniętych powikłaniach wykonuje się operacje w celu wycięcia jednego lub dwóch płatów płuca (lobektomia lub bilobektomia). Przy nieodwracalnych zmianach wskazana jest pneumonektomia - jej całkowite usunięcie.

Dzięki obwodowej lokalizacji formacji operacja zapewnia ich wyłuszczenie, segmentową lub brzeżną resekcję płuc. W przypadku dużej wielkości lub skomplikowanej formy patologii stosuje się lobektomię.

Interwencje chirurgiczne wykonuje się metodą torakoskopii lub torakotomii. Formacje cienkich nóg można usunąć endoskopowo.

Operacje łagodnych guzów płuc są wykonywane przez doświadczonych chirurgów Wydziału Onkologii na Wydziale Chirurgii Wydziału Pierwszego Państwowego Uniwersytetu Medycznego. Academician I.P. Pavlova.

Twoja wiadomość została wysłana.

W najbliższej przyszłości nasz specjalista odpowie tutaj na Twoje pytanie.

Operacja płuc

Sparowanym narządem, który zaopatruje całe ludzkie ciało w tlen, są płuca. Często to oni są narażeni na poważne choroby, które wymagają interwencji chirurgicznej. Operacja klatki piersiowej to operacja płuc, ściany klatki piersiowej, opłucnej i śródpiersia. Operacja narządów jest wykonywana w celu diagnozowania, leczenia i zapobiegania wielu chorobom..

Kiedy potrzebujesz operacji płuc??

Najczęściej choroby płuc występują u palaczy i mieszkańców głównych ośrodków przemysłowych. Ekologia pogarsza się z każdym rokiem, co również negatywnie wpływa na układ oddechowy człowieka. Obecnie często stwierdza się przewlekłe przewlekłe zapalenie oskrzeli, astmę, zapalenie opłucnej i zapalenie płuc. Zmniejszyła się liczba osób z pasożytniczymi chorobami płuc i gruźlicą, ale częstość występowania raka wzrosła: według statystyk 90–95% palaczy cierpi na raka płuc.

Niestety, wiele dolegliwości nie jest podatnych na leczenie, a następnie lekarze muszą uciekać się do chirurgicznych metod terapii. Wskazaniami do operacji narządów są: uraz mechaniczny, chłoniak, rak, mięsak, gruczolak, włókniak, wrodzone patologie i nieprawidłowości, naczyniak krwionośny, torbiele, pęcherzyki, gruźlica, bąblowica, ostry i przewlekły zapalenie opłucnej, ciała obce, przetoki, ropień lub zawał płuc, zapalenie płuc, powiększanie się oskrzeli oskrzeli, niedodma.

Najczęstsze choroby płuc to rak, stany zapalne, choroby pasożytnicze i zakaźne, torbiele i zrosty. Interwencje chirurgiczne wykonywane są w specjalnych oddziałach chirurgicznych przez wysoko wykwalifikowanych chirurgów..

Często najniebezpieczniejsze choroby narządów, w szczególności nowotwory nowotworowe i gruźlica, zaczynają się od nieszkodliwego, suchego kaszlu. Nie ignoruj ​​objawów, ponieważ mogą wskazywać na poważną chorobę..

Rodzaje operacji płuc

Lekarze dzielą interwencje chirurgiczne na usunięte objętości na dwie grupy: pulmonektomię lub pneumonektomię (organ jest całkowicie usunięty) i resekcję (płuco jest częściowo wycięte). Pulmonektomia jest zalecana przy wykrywaniu nowotworów złośliwych i zmian patologicznych w różnych miejscach lokalizacji.

Istnieje kilka rodzajów wycinania: redukcyjne (płuca są zmniejszone przez ekspozycję na rozedmę płuc), bilobektomiczne (dwa płaty są wycinane), lobektomiczne (jeden płat jest usunięty), segmentowe (wycięty jest określony segment narządu), brzeżny lub nietypowy (wycięty jest ograniczony segment na obrzeżach).

Według cech technologicznych lekarze rozróżniają dwa rodzaje interwencji chirurgicznych: tradycyjną lub torakotomię (klatka piersiowa pacjenta jest szeroko przecięta) i torakoskopową (chirurg wykonuje operację przy użyciu techniki endowideo).

Zabiegi chirurgiczne obejmują nakłucie jamy opłucnej. Podczas zabiegu wykonuje się małe nacięcie i wprowadza się rurkę drenażową w celu usunięcia płynu z płuc i podania leku. Ponadto chirurg może wykonać otwór specjalną igłą i usunąć nagromadzoną krew lub ropę z jamy płucnej. Najtrudniejszą operacją płuc jest ich przeszczep..

Wybór operacji zależy całkowicie od zdiagnozowanej choroby i objętości usuniętego narządu. Jeśli chcesz wyciąć cały narząd, wykonuje się pulmonektomię, jeśli segment lub płat, a następnie resekcję. Chirurdzy stosują radykalne metody leczenia - pulmonektomię - w przypadku dużych guzów, gruźlicy i poważnych uszkodzeń narządów. Jeśli pacjent musi wyciąć niewielki obszar dotkniętej tkanki, zaleca się torakoskopię..

Nowoczesne techniki chirurgii klatki piersiowej to: kriodestrukcja, radiochirurgia, chirurgia laserowa. Przed zbliżającą się operacją płuc powinieneś rzucić palenie, a każdego dnia musisz wykonywać specjalne ćwiczenia oddechowe w celu oczyszczenia narządu. Według statystyk palacze znacznie częściej doświadczają powikłań i skutków ubocznych po operacji.

Jak przebiega operacja płuc?

Podczas operacji chirurg powinien mieć najwygodniejszy dostęp do narządu, więc specjalista wykonuje jedno z cięć:

  • boczne (pacjent leży po zdrowej stronie, a lekarz wykonuje nacięcie w pobliżu 5-6 żeber od linii obojczyka do kręgu);
  • przednio-boczny (chirurg wykonuje nacięcie w pobliżu 3-4 żeber od linii mostka do tylnej pachy);
  • tylno-boczny (specjalista wykonuje nacięcie od 3–4 kręgów piersiowych do kąta łopatki, a następnie prowadzi skalpelem z 6 żeber do przedniej pachy).

Zdarzają się przypadki usunięcia żeber lub ich odcinków w celu uzyskania dostępu do chorego narządu.

Teraz możesz wyciąć część płuca lub jednego płata metodą torakoskopową: lekarz wykonuje 3 małe otwory o wielkości 1-2 cm i kolejne do 8-10 cm, następnie niezbędne narzędzia wkłada się do jamy opłucnej i wykonuje operację.

Funkcje pulmonektomii

Interwencja chirurgiczna jest wskazana w przypadku raka, ciężkich procesów ropnych i gruźlicy. Podczas operacji sparowany narząd zostaje wycięty pacjentowi. Chirurg wykonuje niezbędne nacięcia i uzyskuje dostęp do jamy klatki piersiowej pacjenta, bandażuje korzeń narządu i jego składniki (najpierw tętnica jest naprawiona, potem żyła, a na końcu oskrzela).

Specjalista szyje oskrzela jedwabną nicią, w tym celu zaleca się użycie urządzenia, które łączy oskrzela. Kiedy wszystkie elementy korzenia zostaną naprawione i zszyte, możesz usunąć chore płuco. Lekarz łączy jamę opłucnową i instaluje w niej specjalny drenaż. Drugi takt jest przetwarzany i cięty w ten sam sposób..

Operacja pneumonektomii wykonywana jest dla dorosłych mężczyzn i kobiet, a także dzieci. Manipulację wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, wprowadza się intubację i zwiotczają mięśnie, aby tlen dostał się do miąższu płucnego. Jeśli zapalenie nie zostanie zaobserwowane, nie można pozostawić drenażu. System drenażu należy pozostawić z zapaleniem opłucnej.

Funkcje lobektomii

Lobektomia to wycięcie płata jednego narządu. Podczas usuwania dwóch płatów operacja jest nazywana przez lekarzy bilobektomią. Usunięcie jednego płata jest wskazane w przypadku: raka, torbieli, gruźlicy, ograniczonych płatów i pojedynczej oskrzeli.

Prawe płuco składa się z 3 płatów, po lewej z 2. Po wycięciu jamy klatki piersiowej lekarz bandażuje tętnice, żyły i oskrzela. Najpierw należy leczyć naczynia, a dopiero potem oskrzela. Po zszyciu oskrzeli jest on „przykryty” opłucną, a następnie lekarz usuwa część narządu.

Pozostałe płuca muszą zostać przywrócone do normy podczas operacji: w tym celu tlen jest pompowany do jamy narządów pod silnym ciśnieniem. Podczas lobektomii specjalista musi zainstalować system drenażowy.

Segmentektomia

Operacja jest wskazana w przypadku małych nowotworów, małych torbieli, ropni i jaskiń gruźliczych. Podczas zabiegu chirurg wycina odcinek narządu. Każdy segment w płucach działa jako niezależna autonomiczna jednostka, którą można wyciąć.

Technika i etapy interwencji chirurgicznej są takie same jak w przypadku lobektomii i pulmonektomii. Kiedy uwalnia się duża liczba pęcherzyków gazu, tkanka płucna jest łączona sterylnymi nitkami. Nawet przed końcem segmentektomii konieczne jest prześwietlenie i dopiero potem wygoić ranę.

Istota pneumolizy

Jedną z często wykonywanych operacji płuc jest pneumoliza - jest to chirurgiczna metoda terapii, polegająca na wycięciu zrostów, które przeszkadzają ciału w wyprostowaniu z powodu zbyt dużej ilości powietrza. Zrosty mogą powodować gruźlicę, guzy, procesy ropne, zmiany patologiczne i formacje poza płucami.

Rozcięcie zrostów odbywa się za pomocą specjalnej pętli. Oprzyrządowanie wprowadza się do określonego obszaru klatki piersiowej, w którym nie ma fuzji. Pneumoliza odbywa się pod kontrolą promieniowania rentgenowskiego. Aby dostać się do błony surowiczej, specjalista usuwa zakłócające segmenty żeber, następnie złuszcza opłucną i zszywa tkanki miękkie.

Istota pneumotomii

W przypadku ropni lekarze zalecają przeprowadzenie pneumotomii. Choroba polega na tym, że płuco jest wypełnione ropą, która uszkadza narząd i powoduje ból i dyskomfort. Operacja nie będzie w stanie całkowicie pozbyć się choroby pacjenta, ma na celu złagodzenie ogólnego stanu osoby (ból jest zmniejszony, zapalenie jest zminimalizowane).

Przed pneumotomią lekarz musi wykonać torakoskopię, aby znaleźć najkrótszy dostęp do patologicznego obszaru płuc. Następnie segment żeber lub żeber jest usuwany. Pierwszym etapem manipulacji jest tamponacja jamy opłucnej. Dopiero po 7 dniach wycina się narząd i usuwa ropę. Dotknięty obszar jest leczony lekami antyseptycznymi, przeciwzapalnymi i dezynfekującymi. Przy gęstych zrostach opłucnej lekarz może wykonać operację w jednym kroku.

Etapy przygotowania do operacji płuc

Interwencje chirurgiczne są bardzo traumatyczne, dlatego są przeprowadzane wyłącznie w znieczuleniu ogólnym. Do terapii należy starannie przygotować. Pacjent musi przejść szereg testów i badań: analizę moczu i krwi, badania biochemiczne, prześwietlenie narządów wewnętrznych, obrazowanie rezonansu magnetycznego, tomografię komputerową, koagulogram, fluoroskopię, USG jamy klatki piersiowej.

Pacjentowi przepisuje się leki w zależności od dolegliwości: antybiotyki, cytostatyki i leki przeciw TB. Osoba nie powinna lekceważyć zaleceń lekarza i wykonywać ćwiczenia oddechowe, aby operacja przebiegła pomyślnie i bez komplikacji.

Okres rehabilitacji

Okres pooperacyjny wynosi od 10 do 20 dni. W tym momencie miejsce nacięcia należy leczyć lekami, zmieniać opatrunki i tampony, obserwować leżenie w łóżku. Powikłaniami po operacji mogą być: nieprawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego, pojawienie się powtarzającego się ropnia, krwawienie, ropniak opłucnej i rozbieżność szwów.

Po operacji chirurg przepisuje antybiotyki, środki przeciwbólowe, a wydzielanie rany jest stale monitorowane. Po operacji należy również wykonać ćwiczenia oddechowe..

Jeśli pacjent miał torbiel i łagodną formację, operacja nie wpłynie negatywnie na oczekiwaną długość życia. W przypadku onkologii i ciężkich ropni pacjent może umrzeć z powodu poważnych powikłań i silnego krwawienia w dowolnym momencie po zabiegu.

Po poważnej operacji nie możesz palić, powinieneś prowadzić zdrowy tryb życia i stosować zbilansowaną dietę.

Po lobektomii i pneumonektomii pacjentowi przypisuje się niepełnosprawność w przypadku, gdy nie może już iść do pracy. Grupa osób niepełnosprawnych jest stale weryfikowana, ponieważ po okresie rehabilitacji dana osoba może wznowić zdolność do pracy. Jeśli obywatel kraju chce pracować i czuje się świetnie, niepełnosprawność zostaje zawieszona.

Operacja usunięcia guza płuc

Współczesna medycyna zapewnia kilka metod leczenia raka płuc; aby osiągnąć najlepszy wynik, często stosuje się kombinację kilku z nich. Należy od razu powiedzieć, że nie można samodzielnie pozbyć się tak wielu niebezpiecznych chorób bez korzystania z opieki medycznej. A stosowanie przepisów ludowych w tym przypadku jest po prostu niedopuszczalne.

Główne metody leczenia raka płuc obejmują:

  • chirurgiczne usunięcie guza;
  • radioterapia;
  • chemoterapia.

Decyzja o tym, jak dokładnie leczyć konkretnego pacjenta, jest podejmowana po pełnym badaniu jego ciała, określeniu stadium choroby, a także powiązanych patologii.

Operacja raka płuc

Chirurgiczne usunięcie guza odbywa się w większości przypadków jego wykrycia. Wynik takiej operacji jest korzystny, jeśli choroba znajduje się w pierwszych dwóch etapach jej rozwoju. Jeśli guz rozprzestrzenił się już na odległe układy ciała lub wyrósł na sąsiednie narządy, jego usunięcie nie przynosi pożądanego rezultatu.

Operację płuc można wykonać na następujące sposoby:

  • regionalna resekcja narządu - usunięcie samego guza, nieskuteczne w przypadku dużych nowotworów;
  • usunięcie pewnego płata płuca;
  • pneumonektomia - usunięcie całego narządu dotkniętego chorobą, zastosowane w dwóch ostatnich etapach rozwoju guza, wiąże się z ryzykiem dla życia pacjenta;
  • operacja usunięcia samego guza i dotkniętych nim części narządów. Najczęściej rak płuc rozprzestrzenia się na naczynia serca, wątroby i żeber. Procedura jest wyjątkowo niekorzystna dla zdrowia ludzkiego, ale pozwala wydłużyć jej życie.

Przeciwwskazania do operacji płuc to:

  • niewydolność serca;
  • obecność cukrzycy;
  • choroby wątroby, nerek;
  • ostatnia operacja serca.

Ponadto operacja nie jest wykonywana w obecności wielu przerzutów do innych narządów, kiełkowania guza w klatce piersiowej lub tchawicy.

Radioterapia

Radioterapia raka płuc jest przeprowadzana, jeśli chirurgiczne usunięcie guza nie jest możliwe z przyczyn medycznych, a także po nim jako terapia wspomagająca.

Napromieniowanie oddzielnej części ciała pozwala z reguły zawiesić rozwój choroby, ale nie zapewnia całkowitego zniszczenia komórek złośliwych. Zastosowanie radioterapii jest szkodliwe dla organizmu ludzkiego, może być związane z występowaniem działań niepożądanych, takich jak zaburzenia krwawienia, chroniczne zmęczenie i obniżona odporność. W przypadku napromieniowania narządów wewnętrznych mogą wystąpić problemy trawienne i wypróżnienia.

Rodzajem radioterapii jest brachyterapia - napromieniowanie chorego narządu poprzez wprowadzenie do niego substancji radioaktywnej. Mała dawka promieniowania pomaga również zatrzymać proces rozwoju guza.

Chemioterapia raka płuc

Chemioterapia jest głównym sposobem leczenia wszystkich rodzajów nowotworów złośliwych, polega na wprowadzeniu do organizmu pacjenta określonych dawek (czasami bardzo dużych) specjalnych toksycznych leków, które niszczą komórki nowotworu i zatrzymują rozwój choroby.

Leki stosowane w chemioterapii mogą mieć postać tabletek lub zastrzyków (dożylnych). Zastosowanie niektórych środków zależy od stopnia uszkodzenia narządu. Leczenie jest najczęściej przeprowadzane w klinice, ale w niektórych przypadkach pacjent może być w domu i odwiedzić placówkę medyczną tylko w celu zabiegu.

Rak małych komórek wymaga chemioterapii. Nawet na początkowym etapie rozwoju choroby wskaźnik przeżycia pacjentów bez przyjmowania specjalnych leków wynosi nie więcej niż cztery miesiące. Ich leczenie odbywa się w cyklach lub kursach, z obowiązkową przerwą.

Najczęściej leki platynowe są przepisywane w leczeniu raka płuc. Aby uniknąć zatrucia organizmu, należy je przyjmować z dużą ilością płynu. Należy od razu zauważyć, że takie leczenie jest bardzo drogie.

Wprowadzenie leków chemioterapeutycznych do organizmu pacjenta zapobiega podziałowi nie tylko komórek złośliwych, ale także własnych komórek. W rezultacie występuje wiele działań niepożądanych, w tym wypadanie włosów, spontaniczne krwawienie, utrata masy ciała, bladość, częste nudności, problemy z trawieniem, zaburzenia stolca, omdlenia. Wszystkie nieprzyjemne objawy znikają po przerwaniu leczenia.

Terapia przeciwnowotworowa może mieć na celu nie tylko wyeliminowanie choroby, ale także złagodzenie stanu pacjenta. Nawet całkowite usunięcie guza i brak przerzutów nie może zagwarantować, że choroba nie powróci za kilka lat. Prawdopodobieństwo jego ponownego wystąpienia jest niezwykle wysokie..

Niebezpieczeństwo przerzutów po operacji w celu usunięcia guza w płucach

Przerzuty w raku płuc są dość powszechnym zjawiskiem, które staje się zagrożeniem dla życia ludzkiego..

Często po usunięciu złośliwego tworzenia pojawiają się przerzuty, główną przyczyną patologii jest charakter guza nowotworowego, komórki złośliwe są w stanie rozprzestrzeniać się po całym ciele z krwią i limfą.

Ten patologiczny proces zakłóca życie człowieka, dusi stan zdrowia, prowadzi do śmierci.

Cechy i oznaki odchylenia patologicznego

Rak płuc często przechodzi z przerzutami, gdy złośliwe komórki wychodzą poza dotknięty narząd i zaczynają się przerzutować..

Choroba stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, charakteryzujące się charakterystycznymi cechami:

  • nie pozwala specjalistom kontrolować wzrostu komórek,
  • przerzuty wpływają na inne narządy,
  • nie ma sposobu, aby wyleczyć chorobę na późnym etapie,
  • przebieg choroby przynosi silny ból, rozczarowujące prognozy.

Częściej dotyczy to jednej strony płuc, ale z czasem zdrowy organ bierze również udział w procesie patologicznym. Po uszkodzeniu całego układu oddechowego lekarze nie mają możliwości uratowania pacjenta, pacjent umiera.

Istnieje wiele przyczyn pojawienia się choroby onkologicznej narządów oddechowych:

  • nadużywanie papierosów,
  • infekcje wirusowe, które nie leczą się przez długi czas,
  • narażenie na chemikalia,
  • niebezpieczna praca,
  • dziedzictwo genetyczne,
  • zakłócenie funkcjonowania układu hormonalnego,
  • przewlekłe formy choroby - gruźlica, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli.

Te niekorzystne czynniki powodują raka płuc, jeśli patologia nie zostanie zdiagnozowana w odpowiednim czasie, odpowiednie leczenie nie zostanie podjęte w odpowiednim czasie, komórki rakowe zainfekują inne narządy i mogą powodować poważne komplikacje..

Rak płuc, którego przerzuty uderzyły inne narządy, leczy się chemioterapią; schemat jest przepisywany indywidualnie dla każdego pacjenta, jeśli zaobserwuje się wrażliwość na leki. Taka terapia rzadko przynosi skuteczność, nie ma sposobu na wyleczenie choroby.

Choroba może ustąpić bez wyraźnych objawów, osoba stale odczuwa zmęczenie, osłabienie, dramatycznie zmienia nastrój. Ale takie objawy nie są podejrzane o poważną chorobę..

I tylko gdy choroba postępuje, przerzuty w raku płuc powodują wyraźne objawy:

  • pacjent ma wysoką temperaturę ciała,
  • uporczywy kaszel z plwociną,
  • duszność, duszność,
  • plwocina wydalana z krwią lub ropą,
  • ból w klatce piersiowej,
  • nagła utrata masy ciała, brak apetytu.

Natychmiast obserwuje się suchy kaszel, który nasila się przed snem. Następnie następuje wydzielina plwociny z ropą. W ostatnich stadiach patologii pacjent rozpoczyna krwioplucie, co powoduje ostry ból w klatce piersiowej.

Nawet bez wysiłku fizycznego osoba cierpi na duszność, która ma różne typy:

  • inspirujące, gdy trudno jest złapać oddech,
  • wydechowy, występują trudności z wydechem, obserwuje się z uszkodzeniem układu oddechowego przez przerzuty,
  • mieszana duszność, gdy oddychanie jest całkowicie trudne.

Pacjent szybko traci na wadze, ponieważ złośliwe komórki usuwają wszystkie przydatne pierwiastki śladowe i zatruwają ciało toksycznymi substancjami..

Wszyscy chorzy na raka z rakiem płuc cierpią z powodu bólu w klatce piersiowej. Guz kompresuje strukturę nerwową, narusza drożność naczyń krwionośnych, powoduje proces zapalny.

Ból stale przeszkadza osobie, może nasilać się podczas kaszlu lub podczas wdychania. Przejaw podobnych objawów wymaga pilnego zbadania, choroby na ostatnim etapie nie można wyleczyć..

Rodzaje operacji usuwania guza

Dzięki wczesnemu rozpoznaniu nowotworów złośliwych można poradzić sobie z chorobą radiologicznie w połączeniu z chemioterapią. W większości przypadków wymagana jest operacja..

Operacja jest przeprowadzana na różne sposoby:

  1. Lobektomię stosuje się na podstawie lokalizacji i wielkości formacji patologicznej, podczas gdy płat płuca jest usuwany.
  2. Aby wyciąć sam guz, stosuje się resekcję krawędzi. Ta technika jest zalecana dla pacjentów w podeszłym wieku, a także osób z ciężkimi współistniejącymi powikłaniami, gdy usunięcie dużej ilości tkanek stwarza zagrożenie dla życia ludzkiego. Po operacji można przywrócić funkcjonalność narządu.
  3. Pulmonektomia bierze udział w drugim lub trzecim etapie raka, narząd płucny jest całkowicie usunięty.
  4. W ostatnich stadiach choroby stosuje się połączoną interwencję chirurgiczną, gdy usuwane są nie tylko dotknięte tkanki układu oddechowego, ale także sąsiednie narządy.

Ale interwencja chirurgiczna nie zawsze przebiega bez powikłań; często pacjenci znajdują wtórne nowotwory zagrażające życiu.

Podczas badania raka płuc można zaobserwować przerzuty w nerkach, wątrobie, sercu, przewodzie pokarmowym, kościach.

W zależności od miejsca penetracji komórek rakowych pacjentowi zaleca się leczenie. Ale częściej postęp choroby kończy się śmiercią. Częstymi powikłaniami po usunięciu płuc są septyczne i ropne formacje, przetoki oskrzelowe, niewydolność oddechowa. Po operacji obserwuje się ból głowy, duszność, zawroty głowy i kołatanie serca..

Osoba jest przywracana po operacji przez około dwa lata, surowo zabrania się ćwiczeń, ważne jest, aby przestrzegać wszystkich instrukcji lekarzy:

  • konieczne jest wykonanie specjalnej gimnastyki, która składa się z zestawu ćwiczeń,
  • ważne jest, aby zacząć poruszać się tak szybko, jak to możliwe, jeśli pacjent jest w pozycji leżącej przez długi czas, krążenie krwi jest zaburzone,
  • gdy nie ma gotowości do ruchu, krewni mogą ugniatać nogi, co zapobiegnie tworzeniu się skrzepów krwi.

Uczący się fizjoterapeuta wyjaśni, jak prawidłowo wykonywać ćwiczenia oddechowe, które zapobiegną chorobom zakaźnym i innym poważnym powikłaniom..

Najpoważniejszą konsekwencją są przerzuty po usunięciu płuca, których identyfikacja nie daje pocieszających prognoz i często kończy się śmiercią pacjenta.

Interwencja chirurgiczna jest przeciwwskazana u pacjentów, którzy nie mogą przejść operacji z powodu stanu zdrowia. Przed zabiegiem ocenia się szereg czynników:

  • stopień rozprzestrzeniania się i cech nowotworu złośliwego,
  • pacjenci po 65 latach,
  • poważna niewydolność oddechowa, krążenie krwi,
  • niezadowalający stan pacjenta przez długi czas.

Oprócz przeciwwskazań występują jednocześnie patologiczne nieprawidłowości: rozedma płuc, niewydolność serca, problemy naczyniowe, pacjent z nadwagą. Przed operacją doświadczony onkolog waży indywidualnie wszystkie zalety i wady interwencji dla konkretnego pacjenta.

Wynik operacji i dalsze życie osoby zależy od kwalifikacji specjalisty, dlatego przed usunięciem złośliwej formacji przeprowadza się pełne badanie diagnostyczne pacjenta. Bardzo często po usunięciu guza przerzuty rozwijają się w raku płuc, gdy rak jest usuwany, ale pozostają jego komórki, które tworzą nowe ogniska.

Jak zatrzymać rozwój przerzutów?

W leczeniu przerzutów ważne jest, aby zdiagnozować proces onkologiczny w odpowiednim czasie, aby określić cechy morfologiczne formacji, jej wielkość i agresywność. Konieczne jest również ustalenie współistniejących patologii, uszkodzeń otaczających narządów, ogólnego stanu pacjenta.

Wcześniej, jeśli, na zakończenie, pacjentowi wskazano MTS zmiany płucnej, terapia miała na celu złagodzenie stanu osoby.

Do tej pory istnieje taktyka leczenia tej patologii, która obejmuje:

  1. Chemioterapia jest powszechną metodą stosowaną do zabijania komórek rakowych. Leki dobierane są indywidualnie dla każdego pacjenta, zalecany jest reżim i przebieg leczenia.
  2. Terapia hormonalna - jest zalecana w przypadku nowotworów hormonozależnych, często stosuje się ją w raku piersi.
  3. Interwencja chirurgiczna, wraz ze wzrostem przerzutów, jest bardzo rzadko angażowana, podczas operacji nie można usunąć wszystkich ognisk patologii, stosuje się je w dogodnej lokalizacji przerzutów.
  4. Promieniowanie pacjenta odbywa się w celu zablokowania wzrostu raka.
  5. Laserowa resekcja.

Skuteczność leczenia można osiągnąć za pomocą kilku metod leczenia..

Rzadko u pacjenta zdiagnozowano chorobę we wczesnych stadiach, często ludzie zwracają się do lekarzy na późnym etapie, z ciężkimi objawami choroby.

Kiedy przerzuty wpływają na mózg, nerki, kości i przewód pokarmowy, bardzo trudno jest uratować życie danej osobie. Aby skutecznie przeprowadzić operację, ważne są następujące czynniki:

  • brak przerzutów w innych narządach,
  • obecność w płucach nie więcej niż trzech ognisk patologii,
  • postęp raka,
  • po usunięciu pierwotnego nowotworu przed pojawieniem się przerzutów wymagany jest okres co najmniej roku,
  • zadowalający stan pacjenta do ciężkiej operacji.

Jeśli istnieją przeciwwskazania do interwencji chirurgicznej, przeprowadza się chemioterapię, ale nie zawsze jest możliwe całkowite wyleczenie pacjenta.

Interwencja chirurgiczna w celu usunięcia guza poważnie wpływa na dalsze życie pacjenta, upośledzona jest funkcjonalność narządów i układów. Dlatego po operacji ważne jest przestrzeganie wszystkich instrukcji lekarza prowadzącego, przyjmowanie przepisanych leków, wykonywanie ćwiczeń oddechowych, specjalna gimnastyka.

Przywrócenie ciała zależy od prawidłowego odżywiania, stylu życia. Niedopuszczalne jest spożywanie tłustych, smażonych potraw, napojów gazowych, alkoholu, papierosów.

Konieczne jest przeprowadzenie działań zapobiegawczych i rehabilitacyjnych w celu szybkiego powrotu do zdrowia organizmu. Unikaj nadwagi - to obciąża układ oddechowy. Przeziębienia, hipotermia są niebezpieczne, nie można przebywać w dusznym, zadymionym pokoju. Zawsze powinieneś mieć ze sobą inhalator, stosować w przypadku duszności, skurczu oskrzeli.

Eksperci nie udzielają jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, ile człowiek musi żyć. Wszystko zależy od wielkości wtórnego nowotworu, stadium pierwotnej patologii, liczby i lokalizacji guza. Po udanym usunięciu wtórnego nowotworu złośliwego z przerzutami oczekiwana długość życia nie przekracza pięcioletniego kamienia milowego..

Chirurgia raka płuc i opłucnej

Chirurgia raka płuc i opłucnej to grupa interwencji chirurgicznych w onkopulmonologii. Zapewniają usunięcie tkanki płucnej, opłucnej trzewnej i ciemieniowej. Może obejmować wycięcie sąsiednich struktur anatomicznych (części tchawicy, węzłów chłonnych, aorty piersiowej, żyły głównej górnej), wykonywane przy użyciu dostępu otwartego lub klatki piersiowej, z natury radykalne lub paliatywne. Wielkość operacji raka płuc i opłucnej zależy od poziomu zróżnicowania, lokalizacji i rozpowszechnienia nowotworu. Możliwe są względnie ekonomiczne interwencje (na przykład usunięcie płata płuca), a także operacje na dużą skalę obejmujące wycięcie całego płuca z otaczającymi tkankami.

Leczenie chirurgiczne pacjentów z guzami płuc

W tym rozdziale zostaną przedstawione bezpośrednie i długoterminowe wyniki leczenia chirurgicznego 5042 pacjentów z guzami płuc, z których u 4162 (82,5%) zdiagnozowano raka, 400 (7,9%) miało łagodny nowotwór, a 140 (2,7%) - złośliwy guz nienabłonkowy, u 196 (3,9%) - rakowiak i u 144 (2,8%) - guz z przerzutami.

W ciągu ostatnich 20 lat nastąpiły znaczące zmiany w leczeniu pacjentów z rakiem płuc, obowiązujące poglądy i postawy zostały zmienione..

Dotyczy to taktyk terapeutycznych w raku drobnokomórkowym, opinii na temat skuteczności leczenia skojarzonego, kwestii wyboru wielkości interwencji chirurgicznej (operacji rozszerzonych i połączonych, ekonomicznych resekcji sublobaru, niektórych opcji operacji oskrzeli).

Głównymi kryteriami wyboru optymalnej metody leczenia pacjentów z rakiem płuca jest przewaga procesu nowotworowego (wielkość guza pierwotnego, stopień uszkodzenia przerzutów do wewnątrz klatki piersiowej węzłów chłonnych, kiełkowanie sąsiednich narządów i struktur, brak lub obecność odległych przerzutów i ich lokalizacja), tj. stadium choroby zgodnie z klasyfikacją według etapów i międzynarodową klasyfikacją według systemu TNM, lokalizacja i forma wzrostu guza, jego struktura histologiczna i stopień anaplazji.

Czynnikiem prognostycznym jest także rodzaj leczenia, który różni się przy planowaniu radykalnego programu działania na ognisko pierwotnego guza i obszary przerzutów regionalnych (interwencja chirurgiczna, radioterapia i ich kombinacja) lub leczenie paliatywne (leczenie radiacyjne zgodnie z programem paliatywnym, chemioterapia).

Radykalne leczenie

Radykalne leczenie obejmuje, obok leczenia chirurgicznego, farmakoterapię, czynnik, który blokuje wdrażanie elementów nowotworowych w odległych narządach i tkankach.

Istnieją warunki wstępne dla połączenia promieniowania i leczenia przeciwnowotworowego leku: synergistyczny lub addytywny efekt terapii opiera się na właściwościach wielu leków uszkadzających złośliwe komórki w tych fazach ich rozwoju, gdy komórki te są stosunkowo odporne na promieniowanie. Wreszcie immunoterapia przechodzi testy kliniczne, szczególnie w połączeniu z innymi metodami przeciwnowotworowymi..

Po pierwszych udanych operacjach usuwania płuc (A.V. Vishnevsky, E. Graham) operacja raka w tym miejscu przeszła długą i trudną ścieżkę rozwoju, przygotowaną przez chirurgów krajowych i zagranicznych. Metoda jest ciągle ulepszana.

Największe sukcesy osiągnięto w ciągu ostatnich dwóch dekad. Metodologiczne i techniczne aspekty interwencji chirurgicznych opracowano z wystarczającą kompletnością, określono wskazania do operacji i kryteria wyboru jej objętości, zbadano główne zagadnienia znieczulenia ogólnego i intensywnej opieki przeprowadzonej przed i po operacji, zapobiegania i leczenia powikłań pooperacyjnych. Wszystko to zmniejszyło ryzyko operacji i znacznie poprawiło natychmiastowe wyniki..

Jednocześnie problem leczenia chirurgicznego pacjentów z guzami płuc nie został jeszcze rozwiązany, rezerwy metody nie zostały w pełni ujawnione, wiele podstawowych aspektów nie jest dobrze poznanych, w szczególności dotyczy to względnej stabilności 5-letniego przeżycia, operatywności, resekcyjności i śmiertelności pooperacyjnej.

Nie ma zgody co do kryteriów nieresekcyjności, legalności wykonywania operacji rozszerzonych i połączonych, ekonomicznych resekcji sublobaru, elementu chirurgicznego w leczeniu drobnokomórkowego raka płuca, znaczenia ogólnych kryteriów rokowania biologicznego (odporności ogólnej i przeciwnowotworowej, profilu hormonalnego) oraz aspektów rehabilitacji są słabo poznane..

Cechy taktyk leczenia chirurgicznego rakowiaków, mięsaków i guzów łagodnych, współczesne możliwości operacji endoskopowych i torakoskopowych nie są określone..

Pomimo znacznego doświadczenia w diagnozowaniu i osiągniętych sukcesach w chirurgicznym leczeniu raka płuc wskaźniki resekcyjności w odniesieniu do liczby hospitalizowanych pacjentów pozostają niskie, a w stosunku do liczby pacjentów z rakiem o tej lokalizacji nie przekraczają 20%.

Rzeczywista częstotliwość radykalnej operacji jest jeszcze niższa, biorąc pod uwagę, że znaczna ich liczba jest wykonywana przez pacjentów, u których przerzuty do odległych narządów nie są rozpoznawane.

Ulepszenie środków organizacyjnych na wszystkich etapach diagnozy, poczynając od fluorografii i utworzenie wyspecjalizowanych doradczych komisji lub ośrodków pulmonologicznych, przyczynia się do częstszego wykrywania raka płuc we wczesnych stadiach, zwiększa operacyjność i resekcyjność wśród nowo zarejestrowanych pacjentów.

Jednocześnie, ze względu na powszechne wprowadzenie w praktyce klinicznej metod diagnostyki udoskonalania, w tym chirurgicznych (śródpiersia mediastinotomii, laparoskopii itp.), Oraz poszerzenie wskazań do wykonywania operacji w związku z poprawą techniki chirurgicznej, wskaźniki aktywności chirurgicznej i resekcyjności stopniowo rosną w stosunku do liczba operowanych pacjentów.

Tak więc w Moskwie rocznie Herzen na lata 1947-1997 4029 pacjentów z rakiem płuc wykonało operacje, w tym radykalne - 3505, całkowita resekcyjność wyniosła 87,0%: wzrosła z 59,2% w pierwszym okresie (1947-1959) do 92,9% w ostatniej dekadzie (1988-1997 ).

W historii rozwoju leczenia chirurgicznego pacjentów z rakiem płuca zwykle wyróżnia się dwa okresy. Pierwszy obejmuje lata 1933–1950, kiedy pneumonektomię uznano za jedyną radykalną operację raka płuc, niezależnie od klinicznej anatomicznej postaci choroby i częstości występowania procesu nowotworowego.

Doświadczenie zdobyte przez chirurgów krajowych i zagranicznych w drugim okresie (1951–1997) oraz kompleksowa analiza długoterminowych wyników chirurgicznego leczenia raka płuca pozwoliły na przegląd wcześniej istniejących instalacji dotyczących lobektomii, udowodnienie jej onkologii i określenie wskazań do resekcji.

W MNII im. rocznie Herzen, odsetek lobektomii wzrósł z 41,2% w latach 1960–1972. do 62,6% w latach 1981-1997 (tabela 5.1).

Tabela 5.1 Zakres operacji raka płuc (dane z Wszechrosyjskiego Instytutu Badań Naukowych imienia PA Herzena)


Inni autorzy podają podobne dane na temat częstotliwości resekcji płuc: 55% (Perelman M.I., 1981), 60,8% (Wagner R.I., 1981), 60% (Denk N., Kutschera W., 1984), 65% (Ginsberg R. i in., 1983).

Przekonującym argumentem za lobektomią jest oczekiwana długość życia pacjentów po operacji: jeśli 5-letnie przeżycie po pneumonektomii w latach 1960–1966. wynosił 23,1%, a następnie po lobektomii - 28,7%.

Według krajowych i zagranicznych klinik opublikowanych w latach 1965–1974, po pneumonektomii (2934) 24,1% pacjentów żyło dłużej niż 5 lat, a po lobektomii (1924) - 33,8% (Pavlov A.S. i in. 1979).

Podsumowaliśmy materiały autorów krajowych i zagranicznych opublikowane w kolejnych latach (1975–1997): po pneumonektomii (9856) 26,1% żyło ponad 5 lat, po lobektomii (8208) - 34,2% pacjentów. Zatem z pozycji onkologicznych w raku płuca lobektomia wykonana zgodnie ze wskazaniami jest nie mniej radykalna i funkcjonalnie bardziej korzystna niż pneumonektomia.

Leczenie rakowiaka i złośliwych nie nabłonkowych nowotworów płuc

Inna sytuacja z rakowiakiem i złośliwymi nienabłonkowymi guzami płuc (tabela 5.2).

Tabela 5.2 Częstotliwość wykonywania operacji o różnych objętościach z rakowiakiem i złośliwymi nienabłonkowymi guzami płuc (dane z Herzen MPNII)

Uwaga. * U 4 pacjentów wykonano przedłużoną i / lub połączoną inewmonektomię; ** 3 pacjentów miało zespolenie wieloskrzelowe; *** u 7 pacjentów wykonano połączoną pneumopktomię.

W przypadku tych nowotworów złośliwych operacje zachowujące narządy są znacznie częściej wykonywane w ilości lobektomii i wszystkich wariantów. Pneumonektomię jako całość wykonano u 19,8% pacjentów: z rakowiakami - u 16,2%, ze złośliwymi guzami nienabłonkowymi - u 24,6%.

W chirurgii nowotworów złośliwych płuc coraz częściej stosuje się resekcję narządów z rekonstrukcyjną bronchoplastyką. Pozwala to znacznie rozszerzyć wskazania do lobektomii u pacjentów z centralnym guzem płuca z uszkodzeniem jamy ustnej płata oskrzeli przy niskich parametrach funkcjonalnych, w których pneumonektomia wiąże się z wysokim ryzykiem lub jest zasadniczo niemożliwa.

Pierwszą lobektomię z wycięciem i operacją plastyczną oskrzeli w raku płuca wykonał Price-Thomas w 1952 r., Aw 1955 r. D.L. Paulson i R.R. Shaw jako pierwszy nazwał tę operację bronchoplastem i szczegółowo opisał technikę jej realizacji.

Lobektomię z wycięciem i operacją plastyczną oskrzeli w przypadku guzów wykonano jedynie jako operację „kompromisową” w przypadkach, gdy usunięcie całego płuca było zbyt niebezpieczne z powodu niskich rezerw oddechowych i / lub starszego pacjenta. W ostatnich latach operacja ta jest wykonywana jako radykalna w obecności przeciwwskazań do pneumonektomii..

Paulson D.L. i Shaw R.R. (1970) opublikował długoterminowe wyniki 54 lobektomii z wycięciem i operacją plastyczną oskrzeli, podkreślając różnice między operacjami radykalnymi a „kompromisowymi”.

Po 34 takich operacjach przeprowadzonych zgodnie z podstawowymi wskazaniami 5-letni wskaźnik przeżycia wynosił 53%, a po „kompromisowej” lobektomii oskrzelowej, gdy pneumonektomia wykazała występowanie tego procesu, ale według danych funkcjonalnych wiązało się to z nadmiernie wysokim ryzykiem, wskaźnik ten był tylko osiemnaście%.

W naszym kraju B.V. był pionierem rekonstrukcyjnej bronchoplastyki raka płuc. Pietrowski, M.I. Perelman, A.P. Kuzmichev (1966), O.I. Avilova (1967), V.G. Cheshik, V.M. Konoplev (1973) i inni.

B.V. Pietrowski i in. (1978) podsumowali wyniki 546 lobektomii z wycięciem i operacją plastyczną oskrzeli w raku wykonanych w różnych krajach. W kolejnych latach liczba takich operacji gwałtownie wzrosła i obecnie przekracza 4000.

V.P. ma największe doświadczenie w przeprowadzaniu takich operacji. Kharchenko i in. (1994) - 512, A.Kh. Trachtenberg i in. (1998) - 488, J. Ungar i in. (1981) - 261, J.E. Low i in. (1982) - 480, Vogt-Moykopf (1986) - 248, T. Naruke (1989) - 211, P. E. Van Schil i in. (1991) - 112. Niektórzy chirurdzy produkują je u prawie co trzeciego pacjenta z centralnym rakiem płuc, co stanowi 10% wszystkich operacji raka tej lokalizacji.

Lobektomia z wycięciem oskrzeli po jednej stronie może być połączona z lobektomią lub podobną operacją po drugiej stronie. Takie operacje pozwalają na radykalne leczenie pacjentów z pierwotnym mnogim obustronnym rakiem płuc.

Chirurgia tracheobronchoplastyczna guzów płuc w Moskwie rocznie Herzen produkowany jest od lat 60. i do tej pory przeprowadzono 604 takich operacji (Tabela 5.3).

Tabela 5.3 Częstotliwość operacji tracheobronchoplastycznych guzów płuc (dane z Moskiewskiego Instytutu Pediatrii imienia P.A. Herzen)


Lobektomię z wycięciem i operacją plastyczną oskrzeli wykonano u 488 pacjentów: w przypadku raka płuc - u 384, co stanowi 22,3% liczby ektomii czołowych (biloba) i 11,7% wszystkich operowanych, w guzach rakowiaka - u 58 (43, Odpowiednio 6 i 33,1%), z mięsakami - u 22 (odpowiednio 34,4% i 16,9%).

Dlatego w przypadku rakowiaków i mięsaków operacje plastyczne oskrzeli wykonuje się 2 razy częściej niż w przypadku raka płuc.

Odsetek rekonstrukcyjnych operacji tracheobronchoplastycznych w raku płuc jest dość stabilny i utrzymuje się na poziomie 20% lub więcej (Tabela 5.4).

Tabela 5.4 Udział rekonstrukcyjnej chirurgii plastycznej w raku płuc (dane z Moskiewskiego Instytutu Badawczego im. P. Herzena)


Wskazania do wykonania bronchoplastyki w raku płuc i wybór charakteru bronchektomii są określone przez poziom uszkodzenia oskrzeli i stan wewnątrzczaszkowych węzłów chłonnych.

Całkowite usunięcie oskrzeli z wycięciem sąsiednich oskrzeli w kształcie klina jest wskazane w przypadku lobektomii górnej lub środkowej. Taka lobektomia nie powinna być przypisywana plastyce oskrzeli, ale spełnia współczesne wymagania onkologiczne w chirurgii raka płuc, a jednocześnie pomaga zmniejszyć częstość przetoki oskrzelowej.

Taka taktyka jest równie wymagana w przypadku innych nowotworów złośliwych (rakowiaków, mięsaków) płuc. W przypadku rakowiaków uzasadniona jest izolowana resekcja oskrzeli, szczególnie kolista, z zespoleniami jedno- lub wieloskrzelowymi.

Przy udziale tętnicy płucnej w procesie nowotworowym istnieje potrzeba jednoczesnej resekcji oskrzeli i naczynia. Pierwsze doniesienia o operacjach angiobronchoplastyki wykonanych w przypadku raka płuc pojawiły się pod koniec lat 60., a teraz, według statystyk podsumowujących, stanowią około 4% wszystkich chirurgii plastycznej rekonstrukcyjnej.

Dzięki kiełkowaniu tętnicy płucnej na małym obszarze można ograniczyć się do resekcji w kształcie klina, przy znacznym kiełkowaniu naczynia wykonuje się resekcję kołową, w rzadkich przypadkach z zastąpieniem jej odcinka protezą. Operacja angiobronchoplastyki zwiększa resekcyjność raka płuca, chociaż są one uważane za najbardziej złożone zabiegi chirurgiczne..

W resekcji i chirurgii plastycznej tętnicy płucnej (zwykle po lewej) stosuje się zwykłe techniki stosowane w chirurgii naczyniowej. W zdecydowanej większości przypadków operacje angiobronchoplastyki wykonuje się w przypadku raka górnych płatów.

Okrągła resekcja tętnicy płucnej jest lepsza niż podłużna (marginalna) na znacznej długości, ponieważ zwężenie światła naczynia wiąże się z ryzykiem zakrzepu i niedrożności (Toomes N., Vogt-Moykopf I., 1985). Zespolenie naczyniowe tworzy się od końca do końca za pomocą skręconego szwu na atraumatycznej igle (prolene 5 / 0-6 / 0). Dalsza część naczynia jest krzyżowana ukośnie, aby dostosować końce tętnicy płucnej.

Zaproponowano różne modyfikacje ciągłego szwu naczyniowego („w kształcie ośmiu”, „maszyny” itp.), Które zapewniają integralność zespolenia i wykluczają możliwość jego zwężenia, pofałdowania, wypadnięcia końców błony wewnętrznej i materiału zszywającego do światła naczynia (Gusak V.K. i in., 1987).

Wskazane jest oddzielenie zespoleń międzyoskrzelowych i naczyniowych za pomocą opłucnej ciemieniowej w celu uniknięcia powikłań (Tsuchiya R., 1995). Zespolenie naczyniowe można również przykryć „pokryciem autogennym” (Pantsulaya G.E. i in., 1987).

Liczba operacji angiobronchoplastyki wykonywanych u pacjentów z rakiem płuc jest wciąż niewielka; niektóre kliniki mają doświadczenie w przeprowadzaniu do 10 takich interwencji. Powikłania, które rozwijają się po angioplastyce, są spowodowane niewydolnością szwów zespolonych, skrętem podczas prostowania zachowanej tkanki płucnej, zakrzepicą w strefie zespolonej, niedokrwieniem płuc i skazą krwotoczną.

Powszechne wprowadzenie rekonstrukcyjnej bronchoplastyki i angiobronchoplastyki do praktyki chirurgii klatki piersiowej rozszerzy granice leczenia chirurgicznego pacjentów z rakiem płuca, którzy są przeciwwskazani w pneumonektomii, a tym samym zwiększy resekcyjność.

Kumulacja obserwacji klinicznych wysunęła w latach 50. XX wieku problem możliwości ekonomicznej resekcji (w kształcie klina, segmentektomii) w raku płuca w stadium I (Chamberlain J.M., Ryan T.S., 1950; Churchill E.D. i in., 1958). Początkowo operacje te były wykonywane przy niskich częstościach funkcji oddychania zewnętrznego i układu sercowo-naczyniowego i nazywały je kompromisami..

D.L. Sommerwerck (1972), R. Jensik (1973) i R.H. Overholf i in. (1975) przedstawili pierwsze doświadczenia w przeprowadzaniu ekonomicznych resekcji w raku płuc. W pracach publikowanych w kolejnych latach występuje tendencja do zwiększania częstotliwości takich operacji, których odsetek wynosi 4,8% (z wahaniami od 1,3 do 19,3%) (Biryukov Yu.V. i in., 1986; Denk N., Kutschera M., 1984).

Dane literaturowe wskazują, że takie operacje (ponad 2500) w wielu klinikach są najczęściej wykonywane nie z podstawowych powodów. Do tej pory nie ma zgody co do możliwości takich „minimalnych” operacji w raku płuc i naukowych wskazań do ich wdrożenia (Trakhtenberg A.Kh., 1987, 1998; Kharchenko V.P., Kuzmin I.V., 1994; Zyryanov B.N. i in., 1997; Mountain C. i in., 1979; Bunn P.A., 1992; Dartevelle Ph. I in., 1994; Ginsberg RJ, 1994).

Według zebranych danych z 26 publikacji autorów krajowych i zagranicznych, 5-letni wskaźnik przeżycia pacjentów z rakiem płuca w stadium I wynosi 44,5%: po klasycznej segmentektomii (1432 operacje) - 53%, po resekcji w kształcie klina (1146 operacji) - 41%. Wskaźniki te są znacznie niższe niż w przypadku lobektomii: według skonsolidowanych materiałów 12 publikacji (3212 operacji) 5-letnie przeżycie po tym wyniosło średnio 68%.

Na uwagę zasługują wyniki randomizowanych badań skuteczności lobektomii i ekonomicznej resekcji przeprowadzonych w największych klinikach Ameryki Północnej (North American Lung Cancer Study Group), które objęły ponad 400 pacjentów z rakiem płuca w stadium T1N0M0 (Ginsberg R.J., 1998).

W tym przypadku zastosowano surowe kryteria selekcji śródoperacyjnej: wielkość guza obwodowego do 3 cm, brak przerzutów przerzutowych i endoskopowe oznaki centralizacji nowotworu. Śmiertelność pooperacyjna wyniosła 1,2% przy wszystkich rodzajach interwencji chirurgicznych..

Po lobektomii 5-letnie przeżycie wyniosło 72%, ekonomiczna resekcja podjęzykowa (w tym segmentektomia) - 54%, a nawrót lokoregionalny zaobserwowano odpowiednio u 7,5 i 17,6% pacjentów. Główny wniosek jest taki, że lobektomia jest optymalną „minimalną” operacją we wczesnym stadium obwodowego raka płuca.

U. Mezzeti i in. (1994) mają doświadczenie w przeprowadzaniu 1911 operacji u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca, z czego 263 pacjentów z rakiem w stadium I przeszło lobektomię (217) lub ekonomiczną resekcję sublobaru (46). Pięcioletnie przeżycie po lobektomii wyniosło ogółem 52%, po resekcji ekonomicznej - 47,8%, odpowiednio z T1N0M0 - 52,5 i 53,8%, oraz z T2N0M0 - 51,8 i 40%.

Badanie wyników długoterminowych w zależności od struktury histologicznej guza wykazało, że w przypadku raka płaskonabłonkowego płuca w stadiach T1N0M0 i T2N0M0 oraz gruczolakoraka w stadium T1N0M0 lobektomia nie ma przewagi nad ekonomiczną resekcją, podczas gdy w przypadku raka gruczołowego więcej niż 5 lat później niż w stadium T2N0M0 więcej % pacjentów, a po ekonomicznej resekcji - 22,2%.

Zalety lobektomii są najbardziej widoczne w przypadku raka wielkokomórkowego: po nim 5-letni wskaźnik przeżycia wynosił 28,3%, a po ekonomicznej resekcji - tylko 16,6%. Przerzuty do odległych narządów wykryto równie często po lobektomii (22,1%) i ekonomicznej resekcji (26,1%).

Ekonomiczna resekcja płuc

Na uwagę zasługują wyniki kooperacyjnych badań skuteczności ekonomicznych resekcji płuc przeprowadzonych w trzech instytucjach onkologicznych naszego kraju (B. Zyryanov i in., 1997). W okresie od 1966 do 1990 r. Operacje takie przeprowadzono u 162 pacjentów z rakiem płuca w stadium I-III, u 87 z nich zdiagnozowano raka w stadium I (T1N0M0 w 40 i T2N0M0 w 47).

Pięcioletnie przeżycie pacjentów z przewagą procesu T1N0M0 po ekonomicznej resekcji wyniosło 77,8%, po lobektomii - 80%, a przy T2N0M0 - odpowiednio 20 i 40%.

Autorzy doszli do wniosku, że nietypową resekcję płuc można uznać za radykalną operację u pacjentów z obwodowym rakiem płuca w stadium TlN0M0. W bardziej powszechnym procesie jest to w większości przypadków interwencja paliatywna: nawet w przypadku T2N0M0 5-letni wskaźnik przeżycia jest 2 razy niższy niż po lobektomii.

Po ekonomicznych resekcjach znaczna liczba pacjentów doświadcza nawrotów lokoregionalnych. Wznowienie wzrostu guza następuje wzdłuż linii resekcji, w sąsiednim odcinku płuc, w regionalnych węzłach chłonnych i przylegającej opłucnej. Służyło to jako przyczyna do zbadania możliwości leczenia skojarzonego z radioterapią pooperacyjną.

Według materiałów V.P. Kharchenko i in. (1996), radioterapia pacjentów z I stopniem obwodowego raka płuca po oszczędzających resekcjach sublobarnych zmniejsza ryzyko nawrotów miejscowo-regionalnych, ale nie wpływa na przeżycie pacjentów.

Trudności wynikające z badania częstości nawrotów miejscowych raka płuca w stadium 1 po resekcjach ekonomicznych wynikają z zastosowania klasyfikacji nowotworów płuc według systemu TNM różnych wersji, nierównej interpretacji i trudności w określeniu miejsca ponownego wzrostu guza w tkance płucnej lub regionalnych węzłach chłonnych. Większość chirurgów odnosi się do lokalnych nawrotów w jamie klatki piersiowej..

Analiza czynników przyczyniających się do nawrotu u pacjentów (91) z rakiem płuca w I stopniu zaawansowania z uwzględnieniem systemu TNM (1986) została przeprowadzona przez A.G. Little i in. (1986): z T1N0 nawroty lokoregionalne po radykalnej operacji wystąpiły u 9,1% pacjentów, z T2N0 u 23,4%.

Według M.I. Davydova i B.E. Polotsky (1994), miejscowe nawroty po ekonomicznych resekcjach z T1N0M0 (56 operacji) wykryto u 10,7% pacjentów, a z T2N0M0 (31 operacji) - u 16,5% i według V.P. Kharchenko i I.V. Kuźmina (1994) - odpowiednio w 10,3 i 25%.

Inni autorzy wskazują również na wysoką częstość miejscowego nawrotu raka płuca w stadium I po ekonomicznej resekcji: S. A. Zinkovich (1994) - 8,6%, D.H. Harpole i in. (1994) - 16%, M. Mezzeti i in. (1994) - 26,1%, W.H. Warren and L.P. Faber (1994) - 22,7%, Lung Cancer Study Group (1995) - 18,9%.

Wykonaliśmy ekonomiczną resekcję raka płuca w 1. stopniu zaawansowania u 110 pacjentów, ich ciężar właściwy wynosił 2,5%, a w latach 1980-1997 - 3,5%. Śmiertelność pooperacyjna wyniosła 1,2%, 5-letnie przeżycie - 51%: po nieanatomicznej resekcji sublobaru (w kształcie klina, marginalnej) - 46%, po klasycznej segmentektomii - 61%. Na podobnym etapie obwodowego raka płuca po lobektomii żyło ponad 5 lat i 72% pacjentów.

Dlatego ekonomiczna resekcja w raku płuca w stadium I, szczególnie w T2N0M0, wiąże się z wysokim ryzykiem nawrotów lokoregionalnych i nie może być uważana za radykalną operację onkologiczną.

Wynika to głównie z włączenia do tej kategorii operacji zarówno anatomicznie uzasadnionego segmentektomii, jak i nietypowej ekonomicznej resekcji typu klinowego lub brzeżnego, w którym niemożliwe jest przeprowadzenie audytu i śródoperacyjnego badania morfologicznego śródpłucnych (płucnych) węzłów chłonnych.

Według naszych danych przerzuty w T1 w tych węzłach występują w 28%, aw T2 w 48% przypadków, co determinuje wysoką częstość nawrotów lokoregionalnych i niższe wskaźniki 5-letniego przeżycia.

Pomimo poprawy form organizacyjnych do diagnozowania raka płuc znaczna liczba pacjentów przyjętych do kliniki klatki piersiowej ujawnia wspólny proces nowotworowy, który wymaga zwiększenia objętości interwencji chirurgicznej do rozszerzonej i połączonej pneumonektomii z wycięciem sąsiednich narządów.

Wzrost liczby takich operacji w ostatnich latach wiąże się również z poprawą techniki chirurgicznej, leczeniem znieczulającym i intensywną opieką pooperacyjną..

Rozszerzona pneumonektomia

Opinie o zaawansowanych operacjach raka płuc są sprzeczne zarówno w odniesieniu do koncepcji „zaawansowanego”, jak i wykonalności ich wdrożenia w zaawansowanym raku (etap IIIA), z procesem wychodzącym poza płuca, uszkodzeniem węzłów chłonnych śródpiersia (N2), zaangażowaniem korzenia płucnego w naczyniach i śródpiersia.

Większość chirurgów poprzez rozszerzoną pneumonektomię oznacza usunięcie płuca z szerokim usunięciem, z wyjątkiem węzłów korzeniowych i tchawiczo-oskrzelowych, włókien i węzłów chłonnych śródpiersia (dotchawiczego, przełykowego, przedniego śródpiersia), często z przecięciem lub resekcją niesparowanej żyły, nerwu nawrotnego nerwu błędnego i nerwu błędnego nerwu błędnego i nerwu błędnego nerwu błędnego oraz lewej i prawej strony..

Połączonej pneumonektomii towarzyszy wycięcie ściany klatki piersiowej, osierdzia, przepony, rozwidlenia tchawicy, przedsionka, dużych naczyń (aorty, górnej żyły głównej), ściany mięśniowej przełyku itp..

Możliwość wykonania zaawansowanych pneumonektomii w zaawansowanym raku została potwierdzona przez wielu chirurgów krajowych i zagranicznych. Rzeczywiście, w stadium III raka radykalizm i abastyczność operacji można osiągnąć tylko przy maksymalnym usunięciu struktur anatomicznych, które są zaangażowane lub mogą być zaangażowane w proces nowotworowy, zwłaszcza węzłów chłonnych korzenia i śródpiersia (w razie potrzeby z wycięciem osierdzia i podwiązaniem wewnątrzsercowym naczyń korzenia płuc).

W grupie rozszerzonych pneumonektomii rozróżnia się operacje wykonywane „z podstawowych powodów”, gdy wykonuje się całkowitą limfadenektomię śródpiersia niezależnie od stanu wewnątrzczaszkowych węzłów chłonnych, tj. i przy braku ich zmian przerzutowych i „wymuszonych”, których celem jest również zwiększenie radykalizmu przerzutów w węzłach chłonnych śródpiersia w przypadkach, w których typowa pneumonektomia nie jest radykalna.

Zwolennikami rozszerzonej pneumonektomii z limfadenektomią śródpiersia z „podstawowych przyczyn” byli I.S. Kolesnikov (1970-1975), A.K. Pankov (1983), W.G. Cahan i in. (1951), R. Brock (1960). Szczegółowa analiza literatury na ten temat została przeprowadzona przez I.S. Kolesnikov i in. (1975) w monografii „Interwencje chirurgiczne w raku płuc”.

Przedstawia dobrze znane wzorce drenażu limfy z płatów prawego i lewego płuca, sekwencję przerzutów limfogennych, techniki limfadenopatii, wyniki zaawansowanych operacji. Regionalne śródpłucne i śródpiersiowe węzły chłonne płuc przedstawiono na ryc. 5.1–5.5.

Figa. 5.1 Węzły chłonne płuc, oskrzeli i tchawicy.
1 - płucny; 2 - interlobar (oskrzelowo-płucny); 3 - dolna tchawiczo-oskrzelowa (rozwidlenie); 4 - górna tchawiczo-oskrzelowa (prawa); 5 - górna tchawiczo-oskrzelowa (lewa); 6 - dotchawicze; 7 - węzeł chłonny przewodu tętniczego; 8 - płucny zastawkowo-przełykowy; 9 - przepona.

Figa. 5.2 Regionalne węzły chłonne płuca (widok z tyłu).
1 - dotchawicze; 2 - węzeł chłonny łuku niesparowanej żyły; 3 - węzeł chłonny więzadła tętniczego; 4 - dolna tchawiczo-oskrzelowa (rozwidlenie); 5 - węzły chłonne więzadeł płucnych.

Figa. 5.3 Węzły chłonne płuc.
1 - płucny; 2 - oskrzelowo-płucne; 3 - dolna tchawiczo-oskrzelowa (rozwidlenie); 4 - górna tchawiczo-oskrzelowa; 5 - limfatyczny tchawiczny (dotchawiczny); 6 - tylny śródpiersia (przełyk); 7 - węzły chłonne więzadeł płucnych.

Figa. 5.4 Węzły chłonne płuca (prawa strona, widok z boku).
1 - dolna tchawiczo-oskrzelowa (rozwidlenie); 2 - węzeł chłonny łuku niesparowanej żyły; 3 - dotchawiczne węzły chłonne; 4 - węzły chłonne więzadła płucnego (po prawej).

Figa. 5.5 Węzły chłonne płuca (lewa strona, widok z boku).
1 - górna tchawiczo-oskrzelowa (lewa); 2 - węzeł chłonny przewodu tętniczego; 3 - węzły chłonne przedniego śródpiersia; 4 - węzły chłonne tylnego śródpiersia; 5 - węzły chłonne więzadła płucnego (po lewej).

Uzasadnieniem wdrożenia rozszerzonej pneumonektomii były materiały dotyczące limfodynamiki wewnątrz klatki piersiowej opisane w D.A. Żdanowa (1946.1952). SM. Spirova i in. (1961), A. A. Tyurina (1963), N. Ronviere (1932). Wykazano różnice w drenażu limfatycznym z prawego i lewego płuca (ryc. 5.6).

Figa. 5.6 Sposoby odpływu limfy z płatów płucnych do regionalnych węzłów chłonnych śródpłucnych i do klatki piersiowej (schemat).
1 - z górnego płata lewego płuca (kolor niebieski); 2 - z dolnego płata lewego płuca (kolor brązowy); 3 - z dolnego płata prawego płuca (kolor zielony); 4 - od środkowego płata prawego płuca (kolor żółty); 5 - z górnego płata prawego płuca (kolor liliowy).

W lewym płucu górny obszar limfatyczny odpowiada trzem górnym segmentom górnego płata (S1-S3). Drenaż limfatyczny występuje w paraaortalnych, podaortalnych węzłach chłonnych (strefa lewego nawracającego nerwu), lewej części tchawicy i śródpiersia. Środkowa strefa limfatyczna obejmuje segmenty trzciny i wierzchołkowy segment dolnego płata (S4,5,6).

Naczynia limfatyczne znajdujące się w tej strefie wpływają do lewego i prawego odcinka tchawicy, częściowo do rozwidlonych węzłów chłonnych. Dolna strefa limfatyczna obejmuje banalne segmenty dolnego płata (S7-10), a naczynia limfatyczne wpływają do węzłów chłonnych bifurkacji.

W konsekwencji, z dolnej i częściowo środkowej strefy lewego płuca, limfa przepływa do prawych węzłów chłonnych dotchawiczych i do prawego przewodu limfatycznego, co determinuje możliwość przerzutów.

Zgodnie z Międzynarodową Nomenklaturą Anatomiczną (1980) wewnątrzczaszkowe węzły chłonne są podzielone na grupy, które odpowiadają 4 etapom przerzutów regionalnych:

• pierwszy etap - węzły chłonne płucne w miejscu podziału płata oskrzelowego na segmentowy;
• drugi etap - węzły chłonne oskrzelowo-płucne zlokalizowane wzdłuż oskrzeli płata;
• trzeci etap - węzły chłonne korzeni zlokalizowane wzdłuż głównego oskrzeli i naczyń korzenia płuc, górnej i dolnej tchawiczo-oskrzelowej, a także węzły na dolnej ścianie niesparowanej żyły;
• czwarty etap - węzły chłonne dotchawicze, retrocaval, przed aortokarotydowe, osierdziowe i przełykowe.

Klasyfikacja regionalnych węzłów chłonnych

Obecnie ogólnie przyjęta jest klasyfikacja regionalnych węzłów chłonnych, przedstawiona przez O. Beahrs w 1992 r. (Podręcznik oceny zaawansowania raka. - 4. edycja - Philadelphia: J.B. Lippincott)..

1. Śródpłucne (segmentowe, płatowe, międzypłatowe).
2. Peribronchial (oskrzelowy).
3. Korzeń (proksymalny płat).

4. Otrzewna.
5. Tchawica i dotchawica.
6. Aorty.
7. Carinal (górna tchawiczo-oskrzelowa).
8. Podkarinalnye (dolna tchawiczo-oskrzelowa lub rozwidlenie).

9. Zapalenie przełyku.
10. Więzienie płucne.
11. Przód śródpiersia.
12. Plecy śródpiersia.

W niektórych sytuacjach (poprzednia choroba zapalna lub współistniejący rak) naruszony jest wzorzec i sekwencja przerzutów limfogennych. W takich przypadkach przerzuty mogą wpływać na węzły chłonne następnego etapu, omijając oryginalne grupy węzłów.

Powoduje to znaczne trudności w śródoperacyjnej ocenie występowania procesu nowotworowego i jest uzasadnieniem dla maksymalnego usunięcia wszystkich grup węzłów chłonnych śródpiersia po stronie chorego płuca, tj. powiększona limfadenektomia „z podstawowych powodów”.

Większość chirurgów klatki piersiowej przez długi czas kwestionowała wykonalność takich operacji przy braku przerzutów regionalnych i wykonała je „mimowolnie” w przypadku uszkodzenia węzłów chłonnych śródpiersia (N2).

Celowość leczenia chirurgicznego pacjentów z rakiem płuca z przerzutami w śródpiersiowych węzłach chłonnych (N2) jest również wątpliwa, ponieważ jej długoterminowe wyniki nie są zachęcające. Większość tych pacjentów umiera w ciągu 2-3 lat, co jest w dużej mierze zdeterminowane poziomem uszkodzenia węzłów chłonnych śródpiersia, strukturą histologiczną guza i metodyką wykonania limfadenektomii śródpiersia.

Wiele doniesień podaje względnie korzystne wyniki leczenia w tej trudnej populacji pacjentów: 5-letnie przeżycie wyniosło 30-50% (Kolesnikov I.S. i in., 1975; Pankov A.K., 1983; Martini N. i in., 1983; Mountain C.F., 1990; Shields TW, 1990; Watanabe Y. i in., 1991).

Na uwagę zasługują badania japońskich autorów dotyczące badań regionalnych przerzutów w raku płuc (Hata E. i in., 1994). Stosując limfoscyntygrafię (0,3 ml koloidu siarczku antymonu z 99mTc wstrzyknięto podśluzówkowo do każdego segmentowego oskrzela), wykazano różnice w przerzutach: przepływa z prawego płuca do ipsilateralnego śródpiersia, od lewej przez rozwidlenie i przeddechowe węzły chłonne w kontralateralnym i równoległym.

W raku górnego płata lewego płuca przerzuty w przeciwnych stronach śródpiersiowych węzłów chłonnych stwierdzono u 11,6% pacjentów, a w raku dolnego płata - u 20%: z rakiem płaskonabłonkowym - odpowiednio u 10 i 20% z gruczolakorakiem - u 13,8 i 20%.

W związku z tym autorzy proponują usunięcie węzłów chłonnych śródpiersia w raku lewego płuca nie tylko po stronie dotkniętej chorobą, ale także po przeciwnej stronie, stosując środkową sternotomię w połączeniu z torakotomią przednio-boczną lub bez. Pięcioletni wskaźnik przeżycia u pacjentów z rakiem płuca w stadium IIIA po obustronnej limfadenektomii śródpiersia wyniósł 64,3%, a dla N2 50%. Podobne wyniki daje T.W. Tarcze (1990).

Dlatego z powodu obustronnej limfadenektomii śródpiersia rozszerzyły się wskazania do leczenia chirurgicznego pacjentów z rakiem lewego płuca z uszkodzeniem śródpiersiowych węzłów chłonnych (N2-3).

O przeciwnych przerzutach raka lewego płuca D. Greschuchne i W. Maassen (1973), N.S. Nohl-Oser (1983): za pomocą mediastinoskopii wykryli przerzuty w przeciwległych śródpiersiowych węzłach chłonnych u 21 i 22% pacjentów z rakiem lewego płuca z lokalizacją guza w górnym płacie, u 33 i 40% w dolnym płacie, tj. ich częstotliwość wykrywania jest 2 razy wyższa niż ustalona przez E. Hata i in. (1994).

Do niedawna zdecydowana większość chirurgów klatki piersiowej uważała porażkę drabiny i nadobojczykowych węzłów chłonnych (N3) za przeciwwskazanie do leczenia chirurgicznego..

Obecnie ten punkt widzenia jest poddawany rewizji, gromadzone jest doświadczenie z wykorzystaniem aktywnych taktyk chirurgicznych i takiego rozprzestrzeniania się procesu nowotworowego. Według E. Hata i in. (1994), 5-letnie przeżycie pacjentów z rakiem płuca w stadium IIIB (T1-2N3M0) wyniosło 20%.

Po obustronnej limfadenektomii śródpiersia wytwarzają limfadenektomię szyjną. Biorąc pod uwagę, że schorzenie ucha limfatycznego, odpowiadające N3, nie zawsze służy jako absolutne przeciwwskazanie do leczenia chirurgicznego.

Częstotliwość wykonywania rozszerzonych i połączonych pneumonektomii zależy od wskazań dla nich, kontyngentu pacjentów i ustawień kliniki, dlatego waha się od 3,8 do 94,4%.

W MNII im. rocznie W latach 1960–1997 wykonano 723 wydłużone i połączone pneumonektomie w przypadku raka płuc, co stanowi 51,8% ogólnej liczby pneumonektomii i 22,1% w przypadku resekcji płuc..

Wskazaniem dla połączonych pneumonektomii jest rozprzestrzenianie się guza wzdłuż głównego oskrzeli przed rozwidleniem tchawicy, jego kiełkowanie w ścianie klatki piersiowej, przełyku, przepony, osierdziu i przedsionku. W sumie wykonaliśmy 471 operacji łączonych (pneumonektomia lub lobektomia): 112 typu tchawiczo-oskrzelowo-przełykowego, 287 naczyń przedsionkowych i 72 ciemieniowo-przeponowych.

Pneumonektomia z wycięciem rozwidlenia tchawicy

Najbardziej złożonym połączonym zabiegiem jest pneumonektomia z resekcją (okrągłe, brzeżne, w kształcie klina) rozwidlenia tchawicy (Petrovsky B.V., Perelman M.I., Koroleva N.S., 1982; Trakhtenberg A.Kh., 1987; Zharkov V.V. i wsp., 1990; Davydov M.I. i wsp., 1994; Jensik RJ i wsp., 1982; Deslauriers J. i wsp., 1989; Mathisen DJ, Grillo HC, 1991; Motta G. i wsp., 1994 ).

Głównymi wskazaniami są wysoce zróżnicowany wzrost raka oskrzeli, uszkodzenie głównego oskrzeli przez guz pierwotny, często obejmujący tchawicę (TZ-4). D. Mathisen i N. Grillo (1995) opisali 12 opcji resekcji i rekonstrukcji rozwidlenia tchawicy.

Pierwsza pneumonektomia z wycięciem rozwidlenia tchawicy została wykonana w 1951 r. Przez J. Matheya. Od tego czasu w literaturze krajowej i zagranicznej opisano bezpośrednie i długoterminowe wyniki ponad 500 podobnych operacji wykonanych u pacjentów z rakiem płuca: opracowano kwestie techniki chirurgicznej, możliwości przywrócenia drzewa tchawiczo-oskrzelowego, leczenia znieczulającego i intensywnej terapii.

B.V. ma największe doświadczenie w wykonywaniu pneumonektomii z wycięciem rozwidlenia tchawicy. Pietrowski i in. (1982) - 76, V.P. Kharchenko i in. (1994) - 94, A.Kh. Trachtenberg i in. (1998) - 84, L.N. Bisenkov i in. (1998) - 73, Ph. Dartevelle i in. (1994) - 40, Ph. Macchiarini i in. (1998) - 60 i inni.

Dzięki wdrożeniu takich operacji możliwe stało się przeprowadzenie radykalnego leczenia chirurgicznego pacjentów, u których proces nowotworowy był wcześniej uważany za nieoperacyjny. Wraz z porażką lewego głównego oskrzela realizacja takiej operacji wiąże się z pewnymi trudnościami.

Czasami wykorzystywany jest dostęp transnarodowy. MI. Perelman i Yu.N. Levashev (1987) zaproponował dwuetapową technikę operacyjną. W pierwszym etapie wycina się bifurkację tchawicy, a zespolenie tchawiczo-oskrzelowe nakłada się na dostęp z prawej strony zszywając lewy główny pień oskrzeli.

Po 3 tygodniach wykonywany jest drugi etap - pneumonektomia lewostronna. Bezpośrednie wyniki obecnie nie różnią się znacząco od typowych pneumonektomii, śmiertelność pooperacyjna waha się od 3,3% (Dartevelle Ph. I in., 1994, 1998), 8,3% (Sergeev I.E., 1989) do 14% (Tsuchiya R. i wsp., 1994).

Długoterminowe wyniki są określone przez naturę wzrostu i rozprzestrzeniania się pierwotnego guza (na tchawicy, przeciwległym głównym oskrzeli), histologiczną strukturę raka i stopień uszkodzenia śródpiersiowych węzłów chłonnych przez przerzuty. Według danych z piśmiennictwa podsumowującego dotyczących 217 pacjentów wskaźnik 5-letniego przeżycia jest równy przedniemu 22,1 ± 12% (Macchiarini P., Dartevelle Ph., 1998).

Według I.E. Siergiejew i V.P. Kharchenko (1989), 5-letnie przeżycie pacjenta po pneumonektomii z resekcją rozwidlenia tchawicy wynosi 20,2%, przy wzroście guza wewnątrzoskrzelowego - 22,9%, przy braku przerzutów do klatki piersiowej - 38,1%.

Na podstawie wspólnych doświadczeń można stwierdzić, że pneumonektomia z wycięciem rozwidlenia tchawicy jest nieodpowiednia, gdy guz zostanie przeniesiony do początkowych odcinków przeciwnego głównego oskrzela, licznych przerzutów w węzłach chłonnych śródpiersia, uszkodzenia kilku struktur lub narządów śródpiersia i drobnokomórkowego raka płuca.

Rozprzestrzenianie się guza wewnątrzsercowo przez żyły płucne do lewego przedsionka, większość chirurgów wcześniej uważała za absolutną oznakę nieoperowalności.

W wielu klinikach przy takim rozprzestrzenianiu się tego procesu wykonywana jest połączona pneumonektomia z marginalną (terminalną) resekcją przedsionkową. Wykonując taką operację, należy pamiętać o możliwym wewnątrznaczyniowym i (lub) przedsionkowym guzie, który może odpaść po mobilizacji korzenia płuca lub umieszczeniu aparatu w przedsionku.

Niektórzy chirurdzy stosują krążenie pozaustrojowe (Nakagawa A. i in., 1988; Keller S.M. i in., 1995). W literaturze krajowej i zagranicznej istnieją doniesienia o 190 takich spostrzeżeniach.

Bezpośrednie wyniki takiej operacji są podobne do tych z pneumonektomii (Trakhtenberg A.Kh. i in., 1983, 1986; Sardak G.A. idr., 1984; Zharkov V.V. i in., 1990; Bisenkov L.N. i in., 1998; Dartevelle Ph. I in., 1994), średnia śmiertelność pooperacyjna 5,7 ± 3,6% (Macchiarini P., Dartevelle Ph., 1998).

Średnia długość życia pacjentów z płaskonabłonkowym rakiem płuca przekracza średnio 3 lata. W publikacjach z ostatniej dekady podano również dane na temat 5-letniego przeżycia pacjentów, które wynoszą średnio 18,7 + 5,3%, w zakresie od 12,5% (Martini N. i in., 1994) do 22% (Tsuchiya R. i wsp., 1994; Macchiarini P., 1997).

Obecny stan operacji pozwala na wykonywanie operacji łączonych z wycięciem żyły głównej górnej i aorty. Takie operacje są częściej wykonywane u pacjentów z ograniczonym uszkodzeniem ściany naczynia. Do marginalnej resekcji górnej żyły głównej stosuje się środek rozszerzający naczynia typu US, który umieszcza się za miejscem uszkodzenia lub szew ręczny.

Dopuszczalny jest skurcz żyły w wysokości 50%, co nie powoduje naruszenia odpływu krwi z górnej części ciała i mózgu. Przy znacznym uszkodzeniu naczynia stosuje się różne opcje resekcji z zastąpieniem defektu żylnym autoprzeszczepem, płatem osierdziowym lub alloprzeszczepem.

Po resekcji odcinka ściany naczynia L.N. Bisenkov i in. (1998) wykorzystują oryginalną technikę plastyki przedoperacyjnej z użyciem wewnętrznego bocznika żyły głównej górnej. W okresie pooperacyjnym antykoagulanty są koniecznie stosowane w celu zapobiegania zakrzepicy żył lub przeszczepów, utrzymując wskaźnik protrombiny na poziomie 40-50%.

W resekcji łuku aorty stosuje się techniki ogólnie akceptowane w chirurgii sercowo-naczyniowej i odpowiednie protezy (K. Nakahara i in., 1989). L.N. Bisenkov i in. (1998) mają doświadczenie w wykonywaniu resekcji błony przypadkowej łuku aorty w 24 i resekcji brzeżnej zstępującej aorty z przeszyciem wady szwem naczyniowym u 10 pacjentów. Ściana aorty jest wzmocniona otaczającą tkanką lub materiałem alloplastycznym - siatką polikapramidową Ampoxen.

Resekcję ściany klatki piersiowej w bloku płucnym wykonuje się u niewielkiej liczby pacjentów z rakiem obwodowym. Długość resekcji ściany klatki piersiowej zależy od stopnia kiełkowania jej pierwotnego guza: inwazja tylko opłucnej ciemieniowej, mięśni międzyżebrowych i / lub żeber, kręgów.

Zazwyczaj wycina się jedno żebro powyżej i poniżej miejsca uszkodzenia. Operacja plastyczna dużych wad ściany klatki piersiowej przeprowadzana jest za pomocą płata powięziowego (mięsień piersiowy większy, mięsień latissimus) lub siatki nylonowej, przeszczep jest często pokryty dużą siecią na nodze. Podczas resekcji ściany klatki piersiowej, w tym więcej niż trzech żeber, używamy rozciągniętych protez naczyniowych przymocowanych do końców żeber z lub bez omentoplastyki.

W literaturze istnieje informacja o 700 takich operacjach (Barchuk A.S., 1986; Trakhtenberg A.Kh. i in., 1992; Davydov M.I. i in., 1994; Bisenkov N.L. i in., 1998; Shaw RR i in., 1995). Śmiertelność pooperacyjna wynosi średnio 6,9 ± 4,1% (Macchiarini P., Dartevelle Ph., 1998) z wahaniami od 3% (Allen MS i in., 1991) do 8-9% (Albertucci M. i in., 1992), a nawet 15% (Piehler JM i in., 1982). P. Macchiarini i Ph. Dartevelle (1998) przedstawia streszczenie literatury zagranicznej na temat oczekiwanej długości życia 410 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca, u których guz wyrósł w ścianie klatki piersiowej.

Pięcioletni wskaźnik przeżycia pacjentów po leczeniu chirurgicznym wynosi średnio 32,6 ± 8,4%: od 15% (Picci C. i in., 1987) do 40% (McCaughan BC i in., 1985; Albertucci M. i in., 1992). Stan wewnątrzczaszkowych węzłów chłonnych ma wyraźny wpływ na wyniki długoterminowe: w N0 przez ponad 5 lat średnio żyło 41,9 ± 12,1% pacjentów, N1 - 15,2 ± 12,2% i N2 - 2,5%.

R. Ginsberg i in. (1994) informują o długoterminowych wynikach leczenia 46 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca z inwazją guza do ściany klatki piersiowej (etap T3N0M0). Wszyscy pacjenci zostali poddani śródoperacyjnej radioterapii. Po lobektomii z resekcją ściany klatki piersiowej przez ponad 5 lat 65% pacjentów żyło, po ekonomicznej resekcji sublobaru - 30%.

Do niedawna niedrobnokomórkowy rak płuca w stadium IV był absolutnym przeciwwskazaniem do leczenia chirurgicznego. Tymczasem istnieje duża grupa pacjentów z dominacją wewnątrz klatki piersiowej w procesie odpowiadającym T1-2N0-1, u których operacja pierwotnego guza i pojedyncze odległe przerzuty mogą przedłużyć życie o 5 lat lub dłużej.

W Stanach Zjednoczonych w 1993 r. Zidentyfikowano 170 tysięcy pacjentów z rakiem płuc, z czego u 136 tysięcy zdiagnozowano niedrobnokomórkowe postacie nowotworów. Połowa z nich (68 tys.) Wykazywała przerzuty w odległych narządach (mózg, przeciwne płuca, wątroba, nadnercza, kości itp.), Aw 11 900 (8,7%) były samotne (Boring S.S. i wsp., 1993).

W 1989 roku D.C. Wright stwierdził, że wśród wszystkich pacjentów z nowotworami złośliwymi i przerzutami do mózgu 40–60% miało niedrobnokomórkowego raka płuca.

Oczekiwana długość życia nieleczonych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca z przerzutami do mózgu wynosi od 1 do 4,9 miesiąca. Kortykosteroidy tymczasowo zatrzymują objawy neurologiczne, ale mają niewielki wpływ na długość życia pacjentów.

Prowadzenie promieniowania lub chemioradioterapii przyczynia się do pewnego wzrostu średniej długości życia pacjentów do 6 miesięcy (Zimm K. i in., 1981; Creig N., 1984) oraz nowoczesnej chemioterapii z użyciem Vepeside i cisplatyny do 6,3 miesiąca (Woods RL i in.., 1990) i 8 miesięcy (Cafllerino R. i in., 1991).

W ostatniej dekadzie udowodniono wykonalność i zalety leczenia chirurgicznego pacjentów z resekcyjnym guzem pierwotnym i pojedynczymi przerzutami w mózgu (Dung-Bing Chang i in., 1992; Patchell R. i in., 1996).

Memorial Sloan-Kcttcring Cancer Center ma znaczące doświadczenie w chirurgicznym leczeniu pojedynczych przerzutów w mózgu w niedrobnokomórkowym raku płuc (Burt M., 1994). Spośród 185 pacjentów 38% ustaliło (z wyłączeniem Ml) etap I procesu guza wewnątrz klatki piersiowej, 7% - II, 33% - IIIA i 16% - IIIB.

Większość (70%) pacjentów miała raka gruczołowego, 21% miało raka płaskonabłonkowego, a 9% miało raka wielkokomórkowego. Metachroniczny (ponad 2 miesiące po leczeniu raka płuc) przerzuty rozpoznano u 120 (65%) i synchronicznie u 65 (35%) pacjentów.

Śmiertelność pooperacyjna wynosiła 3% przez okres do 30 dni i 7% przez okres do 60 dni. Przed- lub pooperacyjną radioterapię przeprowadzono u 83% pacjentów. Po usunięciu przerzutów wykrytych metachronicznie przeszło 3 lata przeżyło 17% pacjentów, 5 lat - 13% i 10 lat - 7% pacjentów.

Przy jednoczesnym wykryciu przerzutów (etap IV), jedna grupa pacjentów przeszła radykalną operację guza wewnątrz klatki piersiowej i przerzutów, druga przeszła zachowawcze leczenie przeciwnowotworowe (radioterapia, chemioterapia): 5-letnie przeżycie wynosiło odpowiednio 16, a 4%, 10-letnie przeżycie było 16 i 0 %.

Tak więc decydującym czynnikiem w prognozie przedłożonej przez autora są rodniki wyleczenia, wpływ innych czynników (synchroniczna lub metachroniczna identyfikacja, czas wykrycia przerzutów, jego lokalizacja nad lub pod móżdżkiem, obecność lub brak regionalnych przerzutów limfogennych, struktura histologiczna guza, dodatkowa radioterapia) niekonsekwentny.

Złożony przez S. Angeletti i in. (1994), 5-letnie przeżycie w grupie 50 pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca po usunięciu pojedynczego przerzutu w mózgu wyniosło ogółem 25%: z wykrywaniem synchronicznym - 6%, metachronicznym (po operacji płuc) - 31% i z N0 - 39% i N1-2 - 21%.

Głównymi czynnikami prognostycznymi są stopień rozprzestrzeniania się guza i czas trwania przerwy między operacjami (DF1). Najlepsze wyniki długoterminowe obserwuje się przy N0 i odstępie dłuższym niż 14,5 miesiąca: 62% pacjentów żyło dłużej niż 5 lat.

Wpływ innych czynników (wiek pacjenta, wielkość i lokalizacja przerzutów, strona zmiany, struktura histologiczna i rozmiar guza pierwotnego, objętość operacji, leczenie uzupełniające) na długoterminowe wyniki i czas trwania choroby wolnej od choroby jest statystycznie niewiarygodny.

Stosunkowo zadowalające wyniki długoterminowe uzyskano po wykryciu raka płuca po usunięciu pojedynczego przerzutu w mózgu: na 5 pacjentów, 3 zmarło po 3, 27 i 38 miesiącach, 2 żyło 150 i 180 miesięcy bez objawów nawrotu. Mamy 7 takich obserwacji: 3 pacjentów żyje dłużej niż 3 lata po operacji płuc.

Zatem w przypadku resekcyjnego niedrobnokomórkowego raka płuca z pojedynczym przerzutem w mózgu leczenie chirurgiczne jest uzasadnione. Najlepsze odległe wyniki 5-letnie obserwowano przy wykrywaniu przerzutów przez metachron.

Głównymi czynnikami prognostycznymi są radykalny charakter leczenia, wewnątrz klatki piersiowej rozprzestrzenianie się procesu nowotworowego i odstęp między operacjami: optymalne warunki to brak przerzutów regionalnych (N0) i odstęp dłuższy niż 1 rok. Wskazane jest również leczenie chirurgiczne w celu równoczesnego wykrycia raka płuc i przerzutów..

Drugą najczęstszą lokalizacją pojedynczego przerzutu niedrobnokomórkowego raka płuca jest nadnercze. Podczas autopsji przerzuty w nadnerczach stwierdza się u 18–42% pacjentów (Ochsner A., ​​Dc Wakeu M., 1941; Matthews MJ 1976), a in vivo podczas badania pacjentów z resekcyjnymi postaciami niedrobnokomórkowego raka płuca - u 1-2% (Ettinghausen SE, Burt M.E., 1991).

Tak więc, zgodnie z materiałami Memorial Sloan-Kettering CancerCenter, spośród 246 takich pacjentów rozpoznano jednostronne uszkodzenie nadnerczy u 10 (4%), z czego przerzuty rozpoznano u 60%, a guz łagodny u 40%. Tomografia komputerowa pozwala kielicowi do diagnozowania dożylnie przerzutów raka płuc w nadnerczach (Grant G. i in., 1988; Salvatierra A. i in., 1990).

W tym samym czasie pojawiły się publikacje przedstawiające wyniki leczenia chirurgicznego miejscowego guza płuc i pojedynczego przerzutu w nadnerczu (Raviv G. i in., 1990; Reyes L. i in., 1990). Pięcioletnie przeżycie pacjentów (12) w grupie selektywnej wyniosło 43%, a ich średnia długość życia wynosiła 35 miesięcy.

M. Burt (1994) zaobserwował 4 takich pacjentów. Jeden pacjent, który przeszedł lobektomię z powodu gruczolakoraka płuc (T2N0M0) i po 1 roku adrenalektomia z powodu pojedynczego przerzutu (wielkości 7 cm) w nadnerczu żyje przez ponad 5 lat bez oznak postępu choroby. U 3 pacjentów przerzuty wykryto synchronicznie.

Po chemioterapii neoadjuwantowej (cisplatyna, mitomycyna, iavelbin) przeprowadzono lobektomię z limfadenektomią śródpiersia i adrenalektomią: 1 pacjent zmarł po 26 miesiącach, 2 żyje 10 i 14 miesięcy bez objawów choroby.

Pod naszym nadzorem było 2 pacjentów z rakiem płuc z pojedynczym przerzutem w nadnerczach. Przy jednoczesnym wykryciu guza i przerzutów oraz jednoczesnych operacjach płuc i nadnerczy u jednego pacjenta po 6 miesiącach zdiagnozowano wiele przerzutów w innych narządach.

U innego pacjenta, 14 miesięcy po lobektomii z powodu raka płaskonabłonkowego w stadium II (TIN1M0), zdiagnozowano przerzuty w nadnerczach i przeprowadzono adrenalektomię. Pacjent jest obserwowany przez czwarty rok po drugiej operacji bez oznak postępu choroby..

Przytoczone materiały wskazują, że we współczesnej ideologii chirurgii niedrobnokomórkowego raka płuca w ostatnich latach rozwinęły się trzy trendy: pierwszy to rozszerzenie wskazań do wykonywania operacji rozszerzonych i połączonych (w T4, N3 i M1); drugi to priorytet interwencji chirurgicznych chroniących narządy i funkcjonalnie oszczędzających; trzeci to opracowanie alternatywnych metod chirurgicznych (endoskopowych, torakoskopowych). Celowość takich operacji jest niezaprzeczalna, ale wskazania i długoterminowe wyniki są niejednoznaczne.

Jednak niezadowalające długoterminowe wyniki w raku IIIA i stadium IIIB spowodowały poprawę połączonych metod leczenia - połączenie operacji z radioterapią, chemioradioterapią i farmakoterapią przeciwnowotworową.

Operacja klatki piersiowejCena, rub.
Endoskopowy drenaż jamy opłucnej Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne.3 900
Biopsja przezklatkowa płatna dodatkowo za badanie histologiczne4 800
Biopsja (igła) płuc lub śródpiersia Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne5 500
Otwarta biopsja płuc, masy śródpiersia Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne21,230
Endoprotetyka tchawicy i oskrzeli za pomocą silikonowych protez41 360
Drenaż ropnia umiarkowanego płuca, a następnie leczenie5 500
Sanitacja jamy opłucnej lekami na choroby ropne (1 procedura)4 800
Torakoskopia diagnostyczna11 770
Wideotorakoskopowa splanchicoektomia (z jednej strony)24,990
Mediastinoskopia wideo22 000
Wideotorakoskopowa biopsja płuc Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne22 000
Pleurektomia wideotorakoskopowa, płatne dodatkowo badanie histologiczne.26 400
Pleurektomia wideotorakoskopowa z rozrzutem leków sklerotycznych, płatne dodatkowo badanie histologiczne.33 770
Bullektomia wideotorakoskopowa przy użyciu zszywaczy jednorazowych41 360
Usunięcie wideotorakoskopowe obwodowych formacji płuc, dodatkowo płatne badanie histologiczne.26 400
Wideotorakoskopowe usunięcie mas śródpiersia Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne32.230
Mikro-torakotomia wspomagana wideo za pomocą zszywaczy wielokrotnego użytku22 000
Pleurektomia, badanie histologiczne dodatkowo płatne22 000
Pleurektomia z obłuszczeniem płuc, płatne dodatkowo badanie histologiczne32.230
Regionalna resekcja płuca Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne.22 000
Usunięcie nowotworu płuca (nietypowa resekcja) Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne26 400
Usunięcie zaokrąglonych obwodowych formacji płucnych Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne.26 400
Zmniejszenie objętości płuc u pacjentów z POChP, gruboziarnistą lub rozlaną rozedmą płuc65 890
Dekoracja płuc36 630
Lobektomia kategoria 141 030
Lobektomia 2 kategorie48,400
Bilobektomia48,400
Pneumonektomia Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne48,400
Pneumonektomia z klinową resekcją rozwidlenia tchawicy Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne58 630
Pneumonektomia z okrągłym wycięciem rozwidlenia tchawicy Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne58 630
Okrągła resekcja tchawicy w przypadku nowotworów i zwężenia bliznowatego, dodatkowo płatne jest badanie histologiczne.77.660
Resekcja klatki piersiowej26 400
Operacja guzów śródpiersia Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne.61.600
Torakoplastyka44,000
Embolizacja tętnic oskrzelowych z krwotokiem płucnym i / lub krwiopluciem22 000
Diagnostyka medyczna torakoskopii, podawanie leków na zapalenie opłucnej22 000
Medyczna diagnostyczna wideo torakoskopia23 430
Medyczna diagnostyczna wideo torakoskopia, podawanie leków na zapalenie opłucnej26 400
Drenaż opłucnej i zapalenie opłucnej17 600
Wideotorakoskopia, drenaż jamy opłucnej i opłucnej26 400
Wideotorakoskopia, biopsja opłucnej, drenaż jamy opłucnej i zapalenie opłucnej Badanie histologiczne jest dodatkowo płatne27 830