Opieka paliatywna i procedura jej świadczenia

Tłuszczak

Medycyna może wyleczyć wiele poważnych chorób, ale nawet przy wysokim poziomie niektórych chorób przewlekłych nadal nie można leczyć. Jednak w każdej sytuacji lekarze pomagają pacjentowi w czymś: łagodzą ataki bólu, zapewniają wsparcie psychologiczne i nieco poprawiają samopoczucie. Taka pomoc nazywa się paliatywna i zostanie omówiona w artykule..

Co to jest opieka paliatywna i jakie są jej rodzaje

Opieka paliatywna nie polega na leczeniu choroby. Celem interwencji paliatywnych (tj. Wspierających) jest walka z poważnymi objawami. W niektórych przypadkach jedynie opieka paliatywna poprawia jakość życia pacjenta. Przykładem jest stwardnienie przewlekłe, którego nie można wyleczyć, ale przyjmowanie leków może spowolnić rozwój choroby. Na późniejszych etapach ból ustępuje, zwiększa się mobilność pacjenta.

Światowa Organizacja Zdrowia podaje taką definicję celu opieki paliatywnej: poprawy jakości życia śmiertelnie chorego pacjenta i jego krewnych. Cel ten można osiągnąć, zapobiegając cierpieniu pacjenta i łagodząc go, to znaczy, identyfikując i zatrzymując ból i inne nieprzyjemne objawy. Ale, co bardzo ważne, opieka paliatywna obejmuje również wsparcie psychologiczne i społeczne..

Zasady opieki paliatywnej zawierają specjalny dokument, zwany „Białą Księgą” i zawierający następujące postulaty:

  1. Godność i autonomia pacjenta: każdy pacjent ma prawo dokładnie wybrać miejsce i sposób opieki paliatywnej. Wszelką opiekę należy wykonywać wyłącznie za zgodą pacjenta lub jego bliskich, jeśli pacjent nie jest w stanie podjąć decyzji. Warunkiem jest traktowanie pacjenta z wrażliwością i szacunkiem, bez wpływu na jego wartości religijne i osobiste..
  2. Ścisła interakcja z pacjentem i jego najbliższą rodziną przy planowaniu środków paliatywnych i ich bezpośredniej realizacji. Nie można nagle i niespodziewanie zmienić przebiegu leczenia pacjenta i jego rodziny - wszystkie zmiany muszą być skoordynowane.
  3. Ciągłość - stan pacjenta należy regularnie monitorować, a opieka i przepisywanie leków powinny być stałe od dnia leczenia do ostatniego dnia.
  4. Komunikacja. Nieuleczalnie chorzy pacjenci często zamykają się w sobie, zostawiają kontakty. Jednak przyjazna komunikacja może zwiększyć skuteczność opieki paliatywnej.
  5. Podejście interdyscyplinarne i profesjonalne. Aby osiągnąć najlepszy efekt, pacjenta odwiedzają lekarze różnych specjalności, pracownicy socjalni, psychologowie, a jeśli to konieczne, ministrowie Kościoła.
  6. Wsparcie dla krewnych. Nie tylko sam pacjent, ale jego krewni stale doświadczają silnego stresu. W związku z tym otrzymują także niezbędne wsparcie psychologiczne i szkolenie w zakresie zasad opieki..

Lista chorób, dla których dana osoba może wymagać opieki paliatywnej, jest dość szeroka: są to oczywiście choroby onkologiczne, ale oprócz nich lista obejmuje również choroby zakaźne, urazy głowy, artroza i zapalenie stawów, porażenie mózgowe, choroby krwi, choroby układu nerwowego.

Istnieją trzy rodzaje opieki paliatywnej:

  • hospicjum, którego głównym celem jest kompleksowa opieka nad pacjentem. Hospicjum rozwiązuje wszystkie problemy nieuleczalnego pacjenta, w tym zapewnia miejsce do życia w ostatnich dniach życia i powstrzymuje ataki bólu. Pracownicy Hospicjum zapewniają także wszystkie inne potrzeby pacjenta: fizyczne, duchowe, emocjonalne i społeczne. Możesz dostać się do hospicjum w kierunku lekarza. Przyczyną tego jest nieuleczalna choroba na ciężkim etapie, zespół bólowy, którego nie można zatrzymać w domu, niemożność opuszczenia przez członków rodziny itp.;
  • terminal - jest to kompleksowa opieka paliatywna dla pacjenta w ostatnich dniach jego życia;
  • udzielana jest weekendowa pomoc w wyznaczone dni, aby krewni, którzy są stale zaangażowani w opiekę nad chorymi, mogli odpocząć. Dokonują tego specjaliści w szpitalach dziennych, oddziałach hospicjów lub odwiedzający placówki opiekuńcze w domu pacjenta.

Procedura świadczenia opieki paliatywnej w Federacji Rosyjskiej

Świadczenie opieki paliatywnej w Federacji Rosyjskiej reguluje kilka dokumentów. Podstawowymi są art. 36 ustawy federalnej z dnia 21 listopada 2011 r. Nr 323-ФЗ „O podstawach ochrony zdrowia obywateli w Federacji Rosyjskiej” oraz dekret Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej z dnia 14 kwietnia 2015 r. Nr 187n „W sprawie zatwierdzenia procedury świadczenia opieki paliatywnej dla osób dorosłych”.

Artykuł 36 ustawy nr 323-FZ stanowi, że opieka paliatywna jest zbiorem środków medycznych przeprowadzanych w celu złagodzenia bólu i innych objawów choroby w celu poprawy jakości życia nieuleczalnego pacjenta. Może być zapewniony przez przeszkolony personel medyczny zarówno w warunkach ambulatoryjnych, jak i szpitalnych..

Postanowienie Ministerstwa Zdrowia w sprawie procedury udzielania szczegółowych informacji na temat opieki paliatywnej, gdzie, w jaki sposób i przez kogo należy ją zapewnić. Załączniki do Zakonu zawierają zasady organizacji biura i oddziału opieki paliatywnej, wizyty w służbie patronackiej, zalecane standardy kadrowe i standardy wyposażenia. To samo zamówienie określa zasady organizacji hospicjów i domów opieki.

Zapewnienie pacjentowi opieki paliatywnej jest również regulowane przez kilka branżowych standardów medycznych, takich jak leczenie paliatywne w przypadku raka, HIV, radioterapia paliatywna i chemioterapia.

Formy organizacji opieki paliatywnej

Opiekę paliatywną nad pacjentami można zorganizować na trzy sposoby:

  • w domu. Opieka paliatywna w domu może być zorganizowana tylko wtedy, gdy pacjent ma własny transport w gabinecie terapii przeciwbólowej. Opieka domowa powinna opierać się na ciągłości leczenia w szpitalu, w tym na leczeniu bólu, opiece, wsparciu społecznym i psychologicznym. Ponieważ hospicjum i oddziały opieki w naszym kraju są nadal przygnębiająco małe, wielu pacjentów zmuszonych jest opuścić dom po leczeniu, gdzie opiekują się nimi tylko krewni. Dlatego oprócz organizacji państwowych wolontariusze i prywatne hospicjum czasami wracają do domu. Ta metoda nie wymaga znalezienia specjalisty w pobliżu pacjenta przez całą dobę. Większość zmartwień wciąż spada na krewnych, którzy czasami zmuszeni są do opuszczenia pracy w celu opieki nad chorymi;
  • ambulatoryjna w gabinecie terapii przeciwbólowej. Personel medyczny zabiera pacjentów, leczy ich w szpitalu dziennym, udziela niezbędnych porad. Jeśli nie ma szpitala dziennego, możliwe jest zabezpieczenie kilku łóżek w zwykłym szpitalu na salę przeciwbólową. Ta forma jest dopuszczalna tylko dla tych pacjentów, którzy ze względów zdrowotnych mogą samodzielnie odwiedzić gabinet terapii przeciwbólowej, ale w ciężkich przypadkach nie jest to możliwe;
  • nieruchomy. Opieka paliatywna jest również świadczona w warunkach szpitalnych - w specjalistycznych oddziałach i oddziałach opieki w szpitalach, hospicjach i domach opieki. Opieka szpitalna jest świadczona przez całą dobę przez wyspecjalizowany personel medyczny. Obejmuje interwencje medyczne w celu uśmierzenia bólu, pobytu w szpitalu, odżywiania, wsparcia psychologicznego dla pacjenta i jego rodziny itp..

W większości przypadków zaleca się hospitalizowaną opiekę paliatywną, ale wielu pacjentów woli spędzać ostatnie dni w domu w znanym środowisku.

Podejścia i metody

Opieka paliatywna składa się z trzech podejść, z których każde jest istotne dla osiągnięcia wyznaczonych celów:

  • ulga w bólu i bólu. W tym celu przeprowadza się leczenie objawowe, które łagodzi ataki bólu spowodowane chorobą. Celem takiej terapii jest osiągnięcie najwyższej możliwej jakości życia dla terminalnego pacjenta. Najczęściej ból pojawia się w późniejszych stadiach choroby, tracąc funkcję ochronną i stając się czynnikiem obciążającym życie pacjenta. Aby skutecznie ulżyć w bólu, należy dokładnie ocenić ich naturę, stworzyć taktykę walki i zapewnić odpowiednią opiekę nad pacjentem. Na przykład, przy codziennych silnych bólach głowy spowodowanych migreną, samodzielne podawanie środków przeciwbólowych może tylko wywołać nowe ataki. Specjalista medycyny paliatywnej, w szczególności neurolog, zaleci pacjentowi prawidłowe leczenie, doradzi w zakresie szeregu środków rehabilitacji fizycznej, przygotuje właściwy schemat dnia;
  • wsparcie psychologiczne. Zarówno sam pacjent, jak i jego rodzina, po pierwszej diagnozie, doświadczają silnego stresu, którego skrajnymi objawami są zarówno całkowite zaprzeczenie chorobie, jak i rozwój głębokiej depresji. Poważne choroby, hospitalizacja, operacje, zmiany stylu życia, możliwa niepełnosprawność i groźba śmierci negatywnie wpływają na stan psychiczny pacjenta. Krewni zwykle również nie mogą wspierać pacjenta psychicznie, ponieważ sami doświadczają stresu. Opieka paliatywna obejmuje pracę psychologów zarówno z pacjentem, jak i jego krewnymi. Czasami wolontariusze uczestniczą w tej pracy, nadrabiając pacjentowi możliwy brak komunikacji;
  • pomoc socjalna. Problemy psychologiczne pogarsza świadomość trudności społecznych spowodowanych kosztami opieki i leczenia. Wielu pacjentów ma problemy materialne, ktoś potrzebuje poprawy warunków życia, ale bardzo niewielu zdaje sobie sprawę z dostępnych im korzyści społecznych. Dlatego opieka paliatywna obejmuje wsparcie społeczne dla rodziny i samego pacjenta. Specjalista jest zobowiązany do zbadania problemów społecznych pacjenta, opracowania planu rehabilitacji społecznej z lekarzami, poinformowania pacjenta o jego prawach i możliwych korzyściach oraz pomocy w uzyskaniu.

Chociaż opieka paliatywna nie może wyleczyć pacjenta, nadal ma pozytywny wpływ na jego ogólny stan. Oprócz manipulacji medycznych wielką rolę w łagodzeniu cierpienia odgrywa także kompetentna opieka nad nieuleczalnie chorymi i po prostu starszymi osobami. Krewni, z całą swoją miłością do pacjenta, nie zawsze mogą zapewnić taką opiekę: są zmuszeni do rozproszenia pracy i innych codziennych czynności; i po prostu w ogóle nie ma wystarczającej liczby rządowych hospicjów. Wyjściem z tej trudnej sytuacji są prywatne wyspecjalizowane instytucje opieki nad nieuleczalnie chorymi i osobami starszymi.

Udogodnienia do opieki nad nieuleczalnie chorymi

O tym, jak wybrać instytucję do opieki nad pacjentem, opowiedział nam Artem Vladimirovich Artemyev, przedstawiciel prywatnego pensjonatu „Tula Grandfather”:

„Bardzo trudno jest zdecydować się na oddanie ukochanej pensjonatu. Tymczasem nie ma w tym nic złego. W Europie i za granicą wielu starszych rodziców mieszka osobno od swoich dorosłych dzieci w specjalnych domach i nikt nie uważa, że ​​jest to niemoralne. To samo dotyczy śmiertelnie chorych: trudno jest się nimi opiekować, czasami krewni mają załamania nerwowe, a na poziomie podświadomości zaczynają nienawidzić pacjenta. I wierzę, że dobry pensjonat będzie wyjściem dla wszystkich. Ale musisz to wybrać bardzo ostrożnie.

Zwróć uwagę na doświadczenie emerytury, przeczytaj recenzje. Jeśli jest czas i okazja, idź i naucz się wszystkiego na miejscu, ponieważ bardzo ważne jest, w jakich warunkach żyje twój krewny. Poznaj personel, zwłaszcza opiekunów - spędzają większość czasu z pacjentami, a jakość opieki zależy od ich kwalifikacji.

Nasz pensjonat „Tula Grandfather” znajduje się w pobliżu Tula. Ma wszystko, aby zapewnić komfort życia osobom starszym i wymagającym wykwalifikowanej rehabilitacji po poważnych chorobach.

Świadczymy usługi opieki nad pacjentami obłożnie chorymi, w tym pracę pielęgniarki, która będzie z pacjentem przez całą dobę, opieki nad ciężko chorymi pacjentami i osobami chorymi psychicznie. Mamy dział opieki nad osobami niepełnosprawnymi, niewidomymi i hospicjum dla osób starszych. Nie jesteśmy instytucją zamkniętą - krewni mogą odwiedzać naszych gości w dowolnym momencie.

Goście są monitorowani przez całą dobę - w razie potrzeby mogą przejść badanie lekarskie przez zaproszonych specjalistów, aw nagłych przypadkach personel dzwoni do zespołu pogotowia ratunkowego, który dostarcza pacjenta do szpitala. Pielęgniarki w pensjonacie przeszły specjalne szkolenie i mogą udzielić pierwszej pomocy.

Do rejestracji w pensjonacie potrzebne są minimum dokumentów - tylko kopie paszportów, obowiązkowa polisa ubezpieczeniowa oraz zaświadczenie o braku chorób zakaźnych. W niektórych przypadkach możesz zawrzeć umowę na pobyt czasowy w pensjonacie „.

P. S. Pensjonat dla seniorów „Tula dziadek” działa od 2014 roku. Usługi pensjonatu są certyfikowane na zgodność z GOST (certyfikat zgodności nr SMKS.RU.002.U000475 z dnia 19 marca 2018 r.).

Licencja na świadczenie usług medycznych nr LO-71-01-002064 została wydana w dniu 20 maja 2019 r. Przez Ministerstwo Zdrowia Regionu Tuła.

Pomoc paliatywna jest jednym z niezbędnych środków poprawy jakości życia pacjenta.

Systemy hospicyjne i historyczne aspekty ich rozwoju w opiece paliatywnej Federacji Rosyjskiej

Opieka paliatywna, opieka paliatywna, opieka paliatywna, jako niezależna sekcja medycyny klinicznej, najbardziej aktywnie rozwijała się w latach 80. XX wieku.

W wielu krajach świata zaczęły powstawać organizacje pozarządowe, zwane krajowymi stowarzyszeniami opieki paliatywnej; Zaczęto wydawać European Journal of Palliative Care.

Główne cele opieki paliatywnej:

• podtrzymać pragnienie życia pacjenta i uznać śmierć za naturalny proces;
• Nie spiesz się ze śmiercią, ale opóźnij jej ofensywę;
• zmniejszyć ból i złagodzić inne objawy, które przeszkadzają pacjentowi;
• wsparcie psychologiczne i duchowe pacjenta;
• zapewnienie systemu środków wspierających zdolność pacjenta do prowadzenia aktywnego życia tak długo, jak to możliwe, aż do jego śmierci;
• zapewnienie środków pomocy rodzinie pacjenta podczas jego choroby, a także po jego śmierci.

Historia placówek opieki paliatywnej i hospicjów

Historia placówek opieki paliatywnej i hospicjów sięga daleko w przeszłość. Ludzie zawsze uważali za konieczne do pewnego stopnia opiekę nad umierającymi, potrzebującymi, biednymi itp..

Ze względu na społeczne podstawy, przekonania religijne, formy miłości zostały przekształcone, zmienione, stając się doskonalszymi formami, jednak istota pomocy pozostała praktycznie niezmieniona - zapewnić schronienie, wyżywienie, ciepło, zapewnić wsparcie psychologiczne, duchowe (Gamli V., Bik M., Chupyatova V., 1996).

Utworzenie pierwszych hospicjów wiąże się z imieniem Fabioli, rzymskiej opiekunki, która otworzyła swój dom dla potrzebujących na początku IV wieku. Wcześniej obserwowała podobieństwo hospicjów w Syrii, które działały zgodnie z chrześcijańskimi „aktami miłosierdzia”: karmić głodnych i gasić pragnienie cierpiących, odwiedzać chorych i więźnia, rozdawać ubogim i schronić wędrowca.

Jednak żaden z tych „hospicjów” nie był przeznaczony do opieki nad umierającymi. Ludzie mogli tam zostać, gdy potrzebowali pomocy. Dlatego wielu pozostało tam aż do śmierci (Gamli V., Bik M., Chupyatova V., 1996).

„Kiedy mnisi utworzyli dziwny dom dla pielgrzymów wędrujących do Ziemi Świętej, hospicjum i może być takim miejscem” (A.V. Gnezdilov, 1995). Tak więc ruch hospicjum narodził się w Europie, która bardzo szybko ogarnęła prawie wszystkie kraje rozwinięte.

„Hospicjum” w tłumaczeniu z angielskiego jest domem dla wędrowców. W średniowieczu klasztory budowały takie domy dla chorych pielgrzymów, którzy utrzymywali drogę do ziemi świętej. Pierwszy rosyjski hospicjum otwarto w Petersburgu w 1990 roku.

Stało się tak dzięki inicjatywie Victora Zorza, byłego dziennikarza, którego jedyna córka zmarła na raka w angielskim hospicjum w połowie lat 70. Był pod wrażeniem wysokiej jakości opieki w hospicjum dla umierającej córki i postanowił sam stworzyć takie ośrodki, które byłyby dostępne dla wszystkich Rosjan.

Zorza promował ideę hospicjów w Rosji w swoich wywiadach w telewizji i radiu, w programach szkoleniowych dla lekarzy i pielęgniarek. W Rosji pomysły te znajdują odzwierciedlenie; w 8 miastach powstały hospicjum, a proces ten się rozwija.

Wiele osób rozumie hospicjum jako placówkę medyczną, w której pacjenci z ciężkim rakiem są hospitalizowani na krótko przed śmiercią. Ale muszę powiedzieć, że wcale tak nie jest.

Hospicjum jest pewną filozofią, jest rodzajem ideologii życia i śmierci, jest połączeniem czysto medycznych wysiłków z wysiłkami duchowymi. Jest to koncepcja wszechstronnej pomocy, która przynosi ulgę nie tylko pacjentowi, ale także jego krewnym.

Ten ostatni czynnik odgrywa istotną rolę w ideologii ruchu hospicyjnego, w którym chorobę postrzega się pod kątem cierpienia, jakie przynosi pacjentowi i jego najbliższemu otoczeniu. Jednocześnie rodzina i bliski krąg pacjenta są uważane za potężny czynnik sukcesu. Krewni muszą wiedzieć wszystko o stanie pacjenta, muszą świadomie brać czynny udział w opiece nad nim.

Hospicjum nie jest zwykłą placówką medyczną, jest edukacją o charakterze medycznym i społecznym, konieczne jest rozwiązanie społecznych, psychologicznych i duchowych problemów pacjentów i ich bezpośredniego otoczenia.

Bogate doświadczenie zagraniczne pokazuje, że udana praca hospicjum nie może obejść się bez tak ważnego elementu jak wolontariusze. To duży problem i niestety w Rosji praktycznie nie został rozwiązany..

Ruch hospicyjny był impulsem do rozwoju takiego kierunku, jakim jest medycyna paliatywna. Co mamy na myśli, mówiąc o paliatywnym leczeniu chorych na raka? Przede wszystkim jest to system środków mających na celu zapewnienie opieki medycznej pacjentowi z rakiem w zaawansowanym stadium choroby.

Radykalne metody wpływania na nowotwór nie są już możliwe i w takiej sytuacji na pierwszy plan wysuwa się szereg środków, w tym opieka nad pacjentem, efekty psychologiczne i psychoterapeutyczne, walka z zespołem przewlekłego bólu przy minimalnym stosowaniu substancji odurzających.

Środki medyczne i psychologiczne należy połączyć z rozwiązaniem kompleksu problemów duchowych i społecznych. Ta symbioza wydarzeń w większości przypadków pozwala na sukces.

Współczesne hospicjum obejmuje opiekę nad beznadziejnie chorymi, opiekę nad rodzinami, szkolenie personelu, szkolenie personelu i badania (Gumley V., Megan Beek, 1996).

W Rosji organizacja charytatywna, przekształcając się z ubóstwa w scentralizowaną organizację opieki nad chorymi i potrzebującymi, rozwinęła takie formy publicznej pomocy charytatywnej, jak przytułki dla starszych i kalekich (1700, Piotr I); „Szpitale” zostały powołane, by służyć dobroczynności starym, nieszczęśliwym i najstarszym ludziom obu płci. Instytucje te miały przede wszystkim pomóc biednym i zubożałym obywatelom.

Pomoc społeczna w ramach medycyny paliatywnej i opieki zyskuje obecnie coraz większą uwagę, co w pełni zależy od sytuacji w dziedzinie opieki zdrowotnej.

Ostatnio rozprzestrzenianie się ruchów paliatywnych i hospicyjnych na całym świecie iw Rosji było promowane przez pojawienie się wielu przyczyn środowiskowych, społecznych i społeczno-kulturowych (Dvoirin V.V., 1997; Dyatchenko O.T., 1997; European Code Against Cancer, 1993).

Problem nieuleczalności wielu chorych na raka, chorych medycznych i psychicznych doprowadził do rozwoju całej sieci instytucji medycznych, społecznych i kulturalnych, które zapewniają rozwiązania problemów społecznych, medycznych i psychicznych..

Europejskie Stowarzyszenie Opieki Paliatywnej

Aby zrealizować ideologię opieki paliatywnej, utworzono Europejskie Stowarzyszenie Opieki Paliatywnej (EARS). Jest to największa organizacja zrzeszająca wolontariuszy, wolontariuszy, ludzi dobrej woli, których wysiłki mają na celu opracowanie podejścia do opieki paliatywnej, pracy społecznej, zagadnień kulturowych i antropologicznych skazanych na zgubę pacjentów.

EARS został założony w 1988 roku i w krótkim czasie stał się największym stowarzyszeniem w tej dziedzinie. Ma ponad 6000 stałych członków reprezentujących wiele krajów i wszystkich dziedzin medycyny zaangażowanych w opiekę nad pacjentami z zaawansowanymi i terminalnymi postaciami raka i innych chorób..

Ten szybki rozwój Stowarzyszenia jest odzwierciedleniem rosnącej powszechnej akceptacji wartości opieki paliatywnej w specjalnym świadczeniu usług zdrowotnych..

EARS wniósł wielki wkład w zebranie pracy profesjonalistów w tej dziedzinie, organizując odbywające się co dwa lata kongresy na ten temat. Według redaktora naczelnego European Journal of Palliative Care Jeffrey W. Hanks, po chorobach przewlekłych, choroby onkologiczne zajmują drugie miejsce i powodują śmierć 25% populacji w Europie Zachodniej we wszystkich grupach wiekowych.

Rak jest pierwszą przyczyną wszystkich zgonów w wieku od 35 do 65 lat. Ponadto rosnący wzrost liczby chorób onkologicznych jest konsekwencją wzrostu średniej długości życia populacji w Europie. Europejskie Stowarzyszenie Walki z Rakiem zostało zorganizowane przez szefów państw i rządów podczas Rady Europejskiej w Mediolanie w czerwcu 1985 r. (Joifrey Hanks, 1994).

Historia EAPC (Europejskie Stowarzyszenie Opieki Paliatywnej)

Pierwszy kongres opieki paliatywnej na poziomie europejskim odbył się na uniwersytecie w Mediolanie (Włochy) w dniach 23–25 kwietnia 1988 r.; był to pierwszy punkt wyjścia w historii EARS.

Dzięki inicjatywie profesora Vittorio Ventafridda powstało EARS z 42 członkami. To wydarzenie miało miejsce 12 grudnia 1988 r..

Cele i zadania EARS

• Promowanie rozwoju i promocji opieki paliatywnej w kręgach naukowych, klinicznych i społecznych;

• promować wdrażanie zgromadzonego doświadczenia i wiedzy w dziedzinie opieki paliatywnej. Zapewnić szkolenie osobom zaangażowanym w opiekę nad pacjentami z nieuleczalnymi i postępującymi postaciami choroby;

• przeprowadzić ustanowienie patronatu na poziomie naukowym i edukacyjnym, promować jego dystrybucję i dalszy rozwój w kontekście opieki paliatywnej;

• asystować lub sponsorować publikacje z zakresu opieki paliatywnej;

• zjednoczyć osoby posiadające wiedzę naukową i umiejętności praktyczne w opiece nad pacjentami z zaawansowanymi postaciami choroby (lekarze, pielęgniarki, pracownicy socjalni, psychologowie, wolontariusze);

• zjednoczyć krajowe organizacje opieki paliatywnej i ustanowić międzypaństwowe społeczności w celu wymiany doświadczeń i informacji;

• zwracać uwagę na problemy etyczne w opiece paliatywnej związane z pacjentami terminalnymi (Heidi Blumhumber, Franco De Conno, Guillermo Vanegas, 1997).

Działanie EARS

EARS jest w ciągłym rozwoju, jego struktura zmienia się zgodnie z ciągłym rozwojem obszarów objętych opieką paliatywną. Od 1990 r. Dzień po dniu zarządzaniem zajmuje się Centrala, założona przez Wydział Rehabilitacji, Departament Terapii Bólu i Departament Opieki Paliatywnej National Cancer Institute w Mediolanie (Włochy).

Wszystkie działania EARS (organizacja kongresów, członkostwo, publikacja mediów drukowanych - Newsletter, tworzenie grup ekspertów) są realizowane przez Dyrekcję Generalną. Współdziała między zarządem a społecznością sieci i publikuje oficjalne czasopismo European Journal of Palliative Care. Starsi asystenci (dyrektorzy wykonawczy) pracują w ścisłej współpracy z Prezesem i Sekretariatem EARS i tworzą Komitet Wykonawczy - główny trzon zarządzający.

Główna Dyrekcja odbywa posiedzenia Rady (dwa razy w roku) w celu ustalenia dalszego rozwoju, omawiania problemów i ratyfikowania wszystkich prac Głównej Dyrekcji i Komitetu Wykonawczego. Walne Zgromadzenie zbiera się co 2 lata i towarzyszy Kongresowi EARC.

Społeczność EARS (sieci)

Wydział Edukacji

Od 1996 r. Pani Bernadette Wouters - wiceprezes EARS (Bruksela, Belgia) i dr Noemi De Stoutz - (St Gallen, Szwecja) wspólnie kierowali Departamentem Edukacji.

W czerwcu 1997 r. Siedmiu członków departamentu edukacji, reprezentujących 7 krajów, spotkało się w Brukseli, aby określić cele i zadania oraz omówić proces funkcjonowania departamentu przez kilka lat. Cele i zadania departamentu na 2 lata zostały ustalone przez Komitet Sterujący i zatwierdzone przez członków Departamentu Edukacji na Kongresie w Londynie.

Cele i zadania działu:

• Określenie minimalnych potrzeb edukacyjnych w zakresie opieki paliatywnej dla pielęgniarek i lekarzy;
• określenie zestawu specjalnych umiejętności wymaganych do prowadzenia kursów opieki paliatywnej.

Wyniki wszystkich działań Departamentu Edukacji Narodowej są prezentowane i omawiane na 6. Kongresie EARS w Genewie w 1999 roku.

Dział badań

Biorąc pod uwagę sukces i pozytywny wpływ trzech grup roboczych ekspertów zorganizowanych przez dr Franco de Conno, zatwierdzonych przez zarząd w grudniu 1995 r., Zaproponowano utworzenie działu badań.

Departament zdecydował, że będzie to źle przemyślany krok - zorganizowanie rygorystycznego szkolenia w całym kraju. Przede wszystkim dział powinien wykorzystywać znaczne zasoby informacji i wiedzy między specjalistami opieki paliatywnej z różnych krajów i organizować eksperckie grupy robocze zajmujące się różnymi problemami. Wyniki tych grup zostaną zebrane i opublikowane..

Towarzystwa opieki paliatywnej, hospicja i osoby pracujące w dziedzinie opieki paliatywnej mogą dołączyć do działu badań. Informacje na ten temat można uzyskać za pośrednictwem Dyrekcji Generalnej..

Członkostwo w ЕАРС (członkostwo)

Członkowie EARS są podzieleni na 2 kategorie:

• Członkostwo indywidualne (członkowie indywidualni);
• Stowarzyszenia i członkostwo zbiorowe (stowarzyszenia i członkowie zbiorowi).

Historia rozwoju członkostwa EARS

EARS został założony przez 42 członków reprezentujących 9 krajów europejskich. We wczesnych latach swojego istnienia EARS oferował tylko indywidualne członkostwo.

Szybki rozwój ruchu opieki paliatywnej, rozwój stowarzyszeń krajowych w krajach europejskich doprowadził do zmiany struktury EARS. Była możliwość wspólnego uczestnictwa w pracach EARS. W 1992 r. EARS zaakceptował pierwsze trzy stowarzyszenia w członków stowarzyszenia zbiorowego (CMA).

We wrześniu 1997 r. EARS reprezentował ogółem 8.793 członków, z czego 8.312 było członkami CMA, a 481 było członkami indywidualnymi. W grudniu 1996 r. Organizacja obejmowała głównie kraje europejskie - 29 krajów (8.341 członków), (Heidi Blumhuber, Franco De Conno i Guillermo Vanegas, 1997).

Kongresy EARC

Rozwój i rozwój EARS rozpoczął się od organizacji kongresów europejskich, które odbywają się raz na 2 lata. W kongresach bierze udział od 500 do 1800 osób z całego świata.

1 Kongres EARS - Paryż, 1990

Głównym celem kongresu było opracowanie lepszego sposobu drukowania informacji o EARS i opiece paliatywnej. Udział osób takich jak prezydent Francji, minister zdrowia i usług socjalnych, dyrektor Unii ds. Opieki paliatywnej i problemów z rakiem w WHO sprawił, że EAPC jest społecznie znacząca na poziomie europejskim.

W kongresie wzięło udział 1630 uczestników z 23 krajów i około 50 dziennikarzy. Grupa uczestników składała się z: 815 pielęgniarek (50%), 414 lekarzy (27%), 105 wolontariuszy, 59 psychologów, 36 pracowników socjalnych.

Wspólne krzesła reprezentowali profesor Maurice Abiven i dr Michele Salamague - Francja. Przewodniczącym Wydziału Nauki był profesor Goeffrey Hanks - Wielka Brytania.

2. kongres - Bruksela, 1992

Drugi kongres odbył się w Brukseli (Belgia) w październiku 1992 r. Głównym celem było zaoferowanie bardziej szczegółowego opracowania specjalnego programu edukacyjnego, aby stymulować i wspierać wszystkich specjalistów z różnych dziedzin mających kontakt z dziedziną opieki paliatywnej.

Kongres otworzył profesor Jersey Einhorn, przewodniczący oddziału opieki paliatywnej Europe Against Cancer. Wykład końcowy wygłosiła baronowa Cecilia Saunders, założycielka nowoczesnego ruchu opieki paliatywnej.

Pięć głównych tematów przedstawionych przez Wydział Naukowy zostało ujawnionych w 2 sekcjach plenarnych, w tym 7 seminariach i 5 okrągłych stołach.

W kongresie wzięło udział 1300 osób z 27 krajów. Szwecja, Kanada, Norwegia, Portugalia były reprezentowane przez pielęgniarki. W innych krajach byli obecni głównie lekarze. Liczbę uczestników podzielono w następujący sposób: 38% - lekarze, 37% - pielęgniarki, 5% - psychologowie, 3% - pracownicy socjalni i 3% - wolontariusze.

Przewodniczącymi komitetu organizacyjnego byli: profesor Christian Deckers i Bernadet Wouters - Belgia. Katedrą nauki był profesor Geofrey Hanks - Wielka Brytania.

3. kongres - Bergen, 1994

Miejsce kongresu zostało wybrane w Norwegii w czerwcu 1994 roku. Opieka paliatywna zawsze zajmowała swoje miejsce w skandynawskim systemie opieki zdrowotnej..

Ze względu na trudną sytuację ekonomiczną w 1994 r. Ze względu na wysoki poziom cen liczba uczestników Kongresu była niewielka w porównaniu do dwóch poprzednich Kongresów. Tym razem wzięło w nim udział 501 osób z 21 krajów europejskich i 6 innych krajów.

Przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego był dr Tor Jacob Moe - Norwegia; Przewodniczącym Wydziału Nauki był profesor Charles-Henri Rapin - Szwecja.

4. kongres - Barcelona, ​​1995

Kongres odbył się w Hiszpanii w grudniu 1995 r. Po raz pierwszy Kongres zbiegł się z czasem Kongresu Stowarzyszenia Narodowego (SECPAL).

Ważnym punktem był udział w ceremonii zamknięcia Prezydenta Katalonii Jordi Pujola i Ministra Zdrowia Katalonii Xaviera Triasa, który wygłosił wykład plenarny podczas Kongresu.

Głównymi tematami były: cechy opieki paliatywnej dla chorych na raka, cechy opieki w zakresie geriatrii, pediatrii, opieki nad pacjentami z AIDS. Deklaracja barcelońska, która obejmowała zadania związane z potrzebą opieki paliatywnej, została wysłana do wszystkich ministerstw zdrowia krajów Kongresu.

Przewodniczącymi komitetu organizacyjnego byli dr Jotdi Roca i Casas i dr Xavier Gomes-Batiste - Hiszpania. Dr Franco De Conno - Włochy.

V Kongres - Londyn, 1997

Piąty kongres został zorganizowany przy pomocy członków zbiorowych EARS - Stowarzyszenia Medycyny Paliatywnej Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz Fundacji Marie Curie. Kongres odbył się w Londynie we wrześniu 1997 r. Departament Nauki był reprezentowany przez Frances Sheldon.

Komitetowi Organizacyjnemu przewodniczyła dr Anne Naysmith.

6. Kongres - Genewa, 1999

Szósty kongres odbył się we współpracy ze Szwajcarskim Towarzystwem Medycyny i Opieki Paliatywnej.

7. Kongres odbył się na Sycylii, w Palermo w 2001 roku

NCHSPCS (National Council for Hospice and Specialist Palliative Care Services)

NCHSPCS został założony w 1991 roku jako centralny punkt ruchu hospicyjnego w Anglii, Walii i Irlandii Północnej. Ta rada odzwierciedla interesy ruchu hospicyjnego i wspiera ich we współpracy z krajową służbą zdrowia, rządem i urzędnikami państwowymi. Rada jest finansowana przez dużą spółkę handlową - British Gas.

Co to jest rada?

Składa się ona z:

1. Organizacje charytatywne:

• Macmillan - Cancer Relief Macmillan Fund;
• Pomóż hospicjom;
• Centrum Onkologii Marie Curie (opieka nad rakiem Marie Curie);
• Fundusz Darowizny Sue Ryder.

2. Organizacje zawodowe:

• Stowarzyszenie Administratorów Hospicjum;
• Stowarzyszenie hospicjalnych pracowników socjalnych (Assotiation of Hospice Social Workers);
• Stowarzyszenie Medycyny Paliatywnej Wielkiej Brytanii i Irlandii;
• Hospicjum i zespoły NHS;
• RNC Hospice Nursing Managers 'Forum Managing Nursing Staff (RNC);
• Forum Opieki Paliatywnej RNC;
• Forum Przewodniczących Hospicjum.

Honorowym Prezesem NCHSPCS jest Pani Cecile Saunders, a Przewodniczącym NCHSPCS jest Pan Norman Blacker..

Rada Pracy (NCHSPCS)

Głównym celem Rady jest połączenie działań praktycznych z zatwierdzonymi celami opieki paliatywnej. W tym celu odbywają się spotkania członków NCHSPCS, podczas których grupy robocze opracowują główne plany prac odzwierciedlające rozległy obszar zagadnień poruszonych przez Radę.

Grupy robocze Rady zajmują się następującymi kwestiami:

• edukacja specjalistów opieki paliatywnej;
• edukacja w zakresie opieki paliatywnej;
• opieka w szpitalach;
• przyszłość opieki paliatywnej;
• Zagadnienia etyczne;
• opieka paliatywna dla pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i innymi chorobami (Jean Gaffin, dyrektor wykonawczy EJofPC, 1996, 3 (3));
• opieka psychospołeczna w dziedzinie opieki paliatywnej;
• przyszłość opieki paliatywnej;
• Zagadnienia etyczne.

Rosyjsko-Brytyjskie Stowarzyszenie Hospicyjne

Stowarzyszenie istnieje w Rosji od 1990 roku. Zadaniem Stowarzyszenia jest promowanie rozwoju hospicjów w Rosji i pomoc kolegom w zapewnieniu, że pracownicy służby zdrowia zostaną przeszkoleni w zakresie opieki paliatywnej.

Stowarzyszenie zostało założone przez dziennikarza z Wielkiej Brytanii Victora Zorzy. Po szczegółowym przestudiowaniu systemu brytyjskiego podjął próbę stworzenia takiego systemu w Rosji.

Światowe doświadczenie w rozwoju medycyny paliatywnej i opieki paliatywnej, jej analiza, kompleksowa ocena pozwoliły WHO sformułować podstawowe zasady, na podstawie których można z powodzeniem rozwijać ten obszar.

To słynny Trójkąt WHO. Opiera się na bardzo ważnym problemie, bez którego cały system nie będzie działał, a to przede wszystkim dotyczy Rosji. Ta kwestia to wsparcie polityczne..

Dzięki takiemu podejściu do problemów społecznych można zbudować system opieki paliatywnej. Ale są jeszcze dwie strony, których brak nie pozwoli na opracowanie systemu leczenia paliatywnego i opieki.

Pierwszy to dostępność programów edukacyjnych i niezawodne sposoby szkolenia personelu na wszystkich poziomach na zasadzie „od wolontariusza do lekarza”, a drugi to dostępność leków. Biorąc pod uwagę te zasady i rozważając ich treść, można podziwiać jedynie prostotę i dokładność, z jaką są one wyrażone. Trudno się nie zgodzić - „wszystko genialne jest proste”.

W Rosji trwają prace w dziedzinie edukacji i organizacji medycyny paliatywnej i opieki, jednak istnieje wiele powodów, które hamują ich rozwój (Chissov V.I., 1995; Novikov G.A., 1995; Gnezdilov A.V., 1997).

Różne regiony i miasta oferują własne modele placówek opieki paliatywnej w całej Rosji.

W pobliżu Petersburga (Lakhta) w 1990 r. Założono pierwszy nowoczesny typ hospicjum w Rosji (Wendy D. Jones, 1996). Dziś w północnej stolicy Rosji można wyróżnić 4 modele opieki paliatywnej nad chorymi na raka.

W Jarosławiu utworzono pozarządową organizację non-profit, Hospicjum (Agamov A.G., Luppov V.I. i in., 1997). W mieście Ufa utworzono Republikańskie Centrum Opieki Paliatywnej i Miejskie Centrum Opieki Paliatywnej „Hospicjum” (S. Shagarova, 1997).

Pierwszy oddział onkologiczny leczenia paliatywnego (OOPL) w Rosji, zorganizowany w ogólnym szpitalu terapeutycznym w Moskwie. (Novikov G.A., 1997). W Astrachaniu, na podstawie 2. Szpitala Miejskiego, usługi hospicyjne rozwijały się stopniowo w ciągu trzech lat (Biskup Jonasz, 1997).

Kompetentna, profesjonalna opieka paliatywna z pewnością obejmuje organizowanie wydarzeń o charakterze nie tylko medycznym, ale także społeczno-psychologicznym, ponieważ kwestie te są istotne w systemie funkcjonowania strategii opieki paliatywnej i opieki paliatywnej.

Praca socjalna jest jednym z najważniejszych elementów opieki paliatywnej. W Megion, Chanty-Mansyjski Okręg Autonomiczny w obwodzie tyumenskim zorganizowano hospicjum w ramach miejskiego wydziału ochrony socjalnej ludności jako wydział (Rybnikova T.N. i in. 1997).

Rola i miejsce pracownika socjalnego powinny być określone w strukturze każdego szpitala, hospicjum, ośrodka opieki paliatywnej.

W Rosji placówki opieki paliatywnej to nowy typ instytucji, są one dość młode, proces powstawania sektora opieki paliatywnej i rozwój zasad pracy tych instytucji.

Moskiewski Komitet Zdrowia opracował główne zadania pracownika socjalnego w opiece paliatywnej:

• nawiązanie i utrzymanie komunikacji z kolektywami pracy, w których wcześniej pracował pacjent;
• pomoc w tworzeniu niezbędnych dokumentów (rejestracja niepełnosprawności itp.);
• pomoc w adaptacji społeczno-psychologicznej;
• pomoc rehabilitacyjna;
• różne rodzaje usług dla pacjentów i ich bliskich (wyżywienie, zakupy żywności, mycie, karmienie, czytanie książek, korespondencja z krewnymi, przyjaciółmi itp. (Plavunov N.F., 1997).

Potrzeba aktywnego rozwoju opieki paliatywnej i hospicjum w Rosji ma swoją własną charakterystykę i podyktowana jest szeregiem czynników, wśród których można wyróżnić następujące warunki wstępne:

• wysoka zapadalność na raka;
• wysoki odsetek późnych (zaawansowanych) form raka;
• brak warunków do godnego utrzymania tego kontyngentu pacjentów w placówkach medycznych;
• brak ideologii hospicjum i medycyny paliatywnej;
• trudności polityczne i finansowe;
• braki w dostarczaniu leków;
• brak przeszkolonych specjalistów.

Pierwszymi instytucjami opieki paliatywnej były: centra medycyny paliatywnej i rehabilitacji, gabinety terapii bólu dla chorych na raka, centra opieki paliatywnej wchodzące w skład poradni onkologicznych, oddziały opieki paliatywnej w szpitalach, polikliniki, usługi socjalne i wiele innych form.

Te modele organizacji opieki paliatywnej rozpoczęły swoją pracę przede wszystkim od opieki medycznej, organizacji środków łagodzących zespoły bólowe związane z genezą raka; w wielu przypadkach kończy się to.

Niewątpliwie problem ulgi w bólu jest bardzo ważny; bez tego praktycznie niemożliwe jest rozwiązanie wielu problemów społeczno-kulturowych i duchowych. Jednak opieka paliatywna i hospicjum oznaczają znacznie szerszą opiekę dla osób z terminalnymi chorobami..

Uglyanitsa K.N., Lud N.G., Uglyanitsa N.K..

Stowarzyszenie Medycyny Paliatywnej

„Misją opieki paliatywnej jest wspieranie osoby w trudnym przejściu do uświadomienia sobie, że jest ciężko chory i walczy ze śmiercią, aby być śmiertelnie chorym i dążyć do pokoju”.

„Nauczyłem się, że najważniejsze, co mogę zrobić dla pacjenta, to być uczciwym, wziąć go za rękę, zapytać, czego potrzebuje, a następnie spełnić jego prośbę, cokolwiek by to nie było. Właśnie zdałem sobie sprawę, że to dla mnie zaszczyt ”..

„Konkurencja, racjonalizm, wydajność i zysk nie są zgodne ze współczuciem i troską”..

Być może te wypowiedzi z przemówienia uczestnika konferencji Roberta Twycrossa, jednego z założycieli opieki paliatywnej, można nazwać motywem przewodnim całego wydarzenia.

W Rosji usługa paliatywna szybko się rozwija

W ciągu ostatnich 10 lat w Rosji nastąpił znaczący skok w rozwoju opieki paliatywnej. Jak zauważyli uczestnicy konferencji, wynika to z woli politycznej kierownictwa kraju, przepisów ustawowych i wykonawczych, które określiły opiekę paliatywną jako jeden ze strategicznych obszarów branży opieki zdrowotnej. Dziś istnieje wyłącznie z finansowania budżetowego..

Z inicjatywy T.T. Jakowlew stworzył i prowadzi infolinię z bardzo szybkimi informacjami zwrotnymi na temat organizacji opieki paliatywnej. Aby jednak zmaksymalizować zasięg potrzebujących, konieczne jest przeszkolenie wykwalifikowanego personelu i ujednolicone podejście metodologiczne. Wzywa się nowo utworzone Federalne Centrum Naukowo-Praktyczne Opieki Paliatywnej, aby stać się wiodącą instytucją zajmującą się rozwiązywaniem tych globalnych problemów..

Obecnie zatwierdzono projekt zarządzenia Ministerstwa Zdrowia Federacji Rosyjskiej w sprawie zatwierdzenia rozporządzenia w sprawie organizacji opieki paliatywnej. Jest to federalny dokument normatywny zawierający sekcje dla dzieci i dorosłych i jednoczący służbę kraju dzięki standardom wyposażenia w sprzęt medyczny, obsady personelu oraz dostarczania produktów medycznych i leków.

Opieka kliniczna w centrum szkolenia

Robert Twycross, członek Royal College of Physicians, członek Royal College of Radiologists, wybitny wykładowca kliniczny medycyny paliatywnej, University of Oxford, szef WHO Center for Palliative Care Collaboration (1998-2005), były badacz terapii w Hospicjum św. Krzysztofa, Londyn, dyrektor ds. medycyna House of Sir Michaela Sobbela, Churchill Hospital w Oksfordzie), odnosząc się do historii, zauważyła, że ​​opieka paliatywna powstała w Wielkiej Brytanii jako ruch protestacyjny w interesie skazanych pacjentów i miała na celu zwrócenie na nich uwagi rządu.

Rozwój tego obszaru w Rosji rozpoczął się 2-tygodniowym kursem zorganizowanym w 1991 roku przez Roberta Twycrossa i Victora Zorzę w Leningradzie dla 28 Rosjan i 2 lekarzy z Wielkiej Brytanii. Następnie w 1994 roku Vera Millionshchikova prowadziła hospicjum w Moskwie. Początkowo wszystko szło bardzo wolno, ale w ostatnich latach niezwykle szybki rozwój usług i doświadczenie Rosji zyskuje już na wartości dla światowej społeczności.

Jak zauważył Twycross, szkolenie specjalistyczne powinno opierać się na opiece klinicznej. Staż jest niezbędny, ponieważ nie można opanować specjalizacji lekarza w opiece paliatywnej, a także specjalizacji chirurga w podręcznikach. Centrum kliniczne, w którym przyszli specjaliści będą wchłaniać ideologię tego obszaru podczas wspólnych wizyt i manipulacji medycznych, jest niezwykle ważne, ponieważ podstawowe koncepcje opieki paliatywnej nie są od razu rozpoznawane: „Mniej technologii - więcej uwagi dla pacjenta” i „Ratuj życie, jeśli to możliwe. Niech naturalna śmierć nastąpi, gdy stanie się nieunikniona. ”.

Robert Twycross zwrócił uwagę na regionalne cechy różnych krajów w zakresie wyboru pacjentów do opieki paliatywnej, okresu i głównych grup chorób, gdy dorośli pacjenci z przerzutowymi postaciami raka powinni stanowić co najmniej połowę elektoratu usługowego. Pacjentom ze schorzeniami terminalnymi w szpitalach powinni towarzyszyć specjaliści opieki paliatywnej. Powinni budować „pomosty” z lekarzami prowadzącymi w rozwiązywaniu problemów związanych z łagodzeniem stanu pacjentów z nieleczonym bólem, nieoperacyjną niedrożnością jelit, zaparciami, nieustannymi wymiotami, zwiększoną dusznością i bezsennością. Ostatecznie chodzi o to, by zmniejszyć cierpienie osoby uświadamiającej sobie, że umiera, aby wzbudzić zaufanie do siebie, zwracać uwagę na szczegóły. Należy w tym przeszkolić nie tylko specjalistów opieki paliatywnej. Ministerstwo Zdrowia powinno zainicjować organizację szkoleń dla lekarzy różnych specjalności, personelu średniego i innego personelu medycznego oraz studentów w ramach kompleksowych programów opieki paliatywnej. Każda szkoła pielęgniarska powinna mieć moduł opieki paliatywnej. Nauczyciele powinni mieć wysokie kwalifikacje, a do klas powinny należeć pacjenci i ich rodziny.

Wzmocnienie opieki paliatywnej jest etyczną odpowiedzialnością systemu opieki zdrowotnej

Eric Krakauer (dyrektor Globalnego Programu Opieki Paliatywnej, profesor medycyny, globalnej opieki zdrowotnej i medycyny społecznej w Harvard Medical School, asystujący lekarzowi na Wydziale Opieki Paliatywnej i Geriatrii Szpitala Ogólnego w Massachusetts) w swoim wystąpieniu zauważył, że tylko 9% populacji krajów o niskich dochodach, ciężar właściwy które stanowią 81% świata, mają dostęp do opieki paliatywnej. W krajach o wysokim dochodzie (19% światowej populacji) opieka paliatywna jest dostępna dla 91% potrzebujących. Ludzie żyjący w krajach słabo rozwiniętych cierpią i nie wiedzą, jaka może być ulga, a to wielka niesprawiedliwość. Jako przykład Krakauer zacytował cytat z rezolucji WHO 67.19 z 2014 r.: „Wzmocnienie opieki paliatywnej jako elementu kompleksowej opieki zdrowotnej przez całe życie jest etyczną i moralną odpowiedzialnością każdego systemu opieki zdrowotnej”.

Specjalista przedstawił trzy dokumenty dotyczące opieki paliatywnej: podstawowej, specjalistycznej opieki medycznej oraz w nagłych przypadkach. Podkreślił także opiekę paliatywną w pediatrii, podkreślając, że członkowie zespołów interdyscyplinarnych służby opieki paliatywnej powinni mieć dostęp do pacjentów wszystkich kierunków w szpitalach, a zespoły terenowe powinny zapewniać pomoc pacjentom i ich rodzinom w domu. Według eksperta szacunkowy koszt tego rodzaju opieki medycznej w Federacji Rosyjskiej powinien wynosić 3% całkowitych kosztów finansowych opieki zdrowotnej, które są spłacane z powodu możliwości zorganizowania opieki nad pacjentami ze stanem paliatywnym w domu, uwalniając drogie przez całą dobę.

Krakauer przedstawił wyniki eksperckiej analizy stanu opieki paliatywnej dla ludności Federacji Rosyjskiej, przeprowadzonej przez specjalistów prestiżowego czasopisma z zakresu ogólnych zagadnień medycznych „Lancet”. W dokumencie odnotowano wielki postęp w rozwoju opieki paliatywnej w Rosji i przedstawiono zalecenia dotyczące racjonalnego wykorzystania zasobów w systemie opieki zdrowotnej:

1. Zapotrzebowanie ludności kraju na opiekę paliatywną szacuje się na 20 nozologii, dla których konieczne jest uzyskanie 90% pokrycia potrzebujących. Oprócz patologii onkologicznej i neurologicznej obejmują one oparzenia, a także wrodzone wady rozwojowe i ekstremalną masę ciała przy urodzeniu u dzieci. Obliczenia przeprowadza się w grupie zmarłych i nie zmarłych.

2. Uwzględniono nieodpowiednie złagodzenie ostrego cierpienia po operacji i ostrych chorób układu sercowo-naczyniowego, zakrzepicy itp..

3. Opieka paliatywna jest odpowiedzią na wszelkiego rodzaju cierpienia: wentylację mechaniczną, zaburzenia fizyczne lub psychiczne, zaburzenia duchowe, społeczne, w związku z rakiem, pacjenci cierpią z powodu bólu, duszności, nudności, wymiotów, depresji. Należy wziąć pod uwagę rozpowszechnienie każdego rodzaju cierpienia..

W Federacji Rosyjskiej 80% osób zmarłych na raka odczuwało ból przez 90 dni, 35% cierpiało na duszność. Według międzynarodowych ekspertów w Rosji 2 miliony ludzi potrzebuje opieki paliatywnej.

Nowoczesne możliwości wspomagania oddychania dla pacjentów z grupy paliatywnej mogą zwiększyć ich długość życia, a także sformułować zasady, zgodnie z którymi specjaliści wraz z członkami rodziny decydują się odmówić kontynuowania wentylacji mechanicznej pacjenta.

Uśmierzanie cierpienia jest niezbywalnym prawem człowieka.

Stephen Conner, doktor, psycholog kliniczny, pedagog, dyrektor wykonawczy World Palliative and Hospice Care Alliance, powiernik Międzynarodowej Sieci Opieki Paliatywnej dla Dzieci w Radzie Naukowej Narodowego Centrum Badań Opieki Paliatywnej w USA, konsultant w Open Society Foundation Foundation Palliative Care Initiative, były członek społeczeństwa technicznego Grupa konsultacyjna WHO ds. Opieki paliatywnej, członek rady redakcyjnej Journal of Pain and Symptom Management, kontynuowała temat potrzeby opieki paliatywnej na świecie i w Federacji Rosyjskiej w oparciu o zalecenia WHO i Komisji Lancet.

Według eksperta globalne zapotrzebowanie na opiekę paliatywną wynosi obecnie 60 milionów ludzi. Spośród osób wymagających opieki paliatywnej 8,6% to dzieci, 80% tej liczby żyje w obozach o niskich dochodach. W strukturze chorób dzieci z grupy paliatywnej pierwszeństwo mają wrodzone nieprawidłowości rozwojowe, a następnie konsekwencje warunków przeniesionych w okresie okołoporodowym, niedobór energii białkowej, zaburzenia psychiczne, choroby układu nerwowego (bez padaczki), HIV / AIDS.

W zależności od stopnia dostępności i rozwoju opieki paliatywnej, która obejmuje obecność systemu państwowego, wyszkolonego personelu, zasobów materialnych, kraje są podzielone na kilka poziomów: od całkowitej nieobecności (1. poziom) do wysokiego poziomu rozwoju tego rodzaju opieki. Rosja w krótkim czasie osiągnęła poziom 4A rozwoju służby paliatywnej, co oznacza początek jej powszechnego wprowadzenia.

Uśmierzanie cierpienia jest niezbywalnym prawem człowieka. Dużym problemem jest to, że w krajach o niskich dochodach dostęp do opioidów jest ograniczony dla ogromnej liczby osób cierpiących na ból, a w krajach Ameryki Północnej jest to przekroczenie tej grupy leków.
Starzenie się populacji doprowadziło do tego, że odsetek osób w wieku 65 lat przekracza liczbę pięciolatków, do 2050 r. 22% światowej populacji będzie potrzebowało opieki paliatywnej, a społeczeństwo nie rozumie, co to jest. Niezbędne szkolenie z zakresu opieki paliatywnej dla szerokiej gamy dostawców opieki zdrowotnej.

Zarządzanie bólem

Thomas J. Smith, członek American College of Physicians, członek American Society of Clinical Oncology, członek American Academy of Hospice and Palliative Medicine, dyrektor medycyny paliatywnej w Johns Hopkins Medical Institute, profesor onkologii w kompleksowym Cancer Center Sidney Kimmel, profesor medycyny paliatywnej rodziny Harry J. Duffy, Johns Hopkins Institute, przejrzał wyniki metaanaliz przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych i Francji na temat badania przeżycia pacjentów, którzy mieli stałą możliwość zgłaszania objawów specjalistom opieki paliatywnej i uzyskiwania porady, w tym rozmowy telefonicznej. Oczekiwana długość życia wzrosła z 3 do 6 miesięcy, a liczba osób, które przeżyły, z 6-10-15 do 19 osób na sto, w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów z rakiem, a także zmniejszenie częstości depresji o 50%.

Innym ważnym tematem jego prezentacji było leczenie bólu. Niedopuszczalny ból jest jednym z najczęstszych powodów, dla których osoba chodzi na opiekę paliatywną. Przyczyny bólu mogą być fizyczne, psychiczne (lęk, depresja, zaburzenia snu), społeczne. Nawet w Stanach Zjednoczonych 2/3 pacjentów leczonych z powodu raka i 1/3 pacjentów z zaawansowanym rakiem doświadcza bólu z różnych powodów: kojarzą ból w postępie procesu i nie zgłaszają go, obawiając się, że onkolog anuluje terapię. Niewystarczająca ulga w bólu prowadzi do stresu, obniżonej odporności i aktywności fizycznej, dodania zapalenia płuc, niewydolności serca i układu oddechowego.

Bariery dla odpowiedniego łagodzenia bólu przez lekarzy wynikają z uprzedzeń dotyczących tłumienia ośrodka oddechowego, występowania uzależnienia od narkotyków w związku z mianowaniem morfiny. Niektórzy lekarze uważają mianowanie narkotycznych środków przeciwbólowych za równoważne z eutanazją. Wszystko to nie jest prawdą, ponieważ morfina pomaga radzić sobie z oporną na leczenie dusznością i nie zwiększa ryzyka śmierci w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów uzależnionych od tlenu (zgodnie z 15-letnią obserwacją przeprowadzoną w Szwecji).

Ważnym tematem, o którym wspomniał Thomas J. Smith, były zasady umieszczania ciężko chorej osoby w hospicjum. Powinien to być proces zaplanowany na 6-12 miesięcy przed wydarzeniem, jeśli spełni on pragnienie pacjenta i cele jego otoczenia. Udowodniono, że życie w hospicjum pomaga wydłużyć życie o 39 dni - 3 miesiące.

Anna Federmesser, dyrektor Moskiewskiego Centrum Opieki Paliatywnej, założycielka funduszy Vera i PACED FONDATION, podkreśliła rolę organizacji publicznych w rozwoju opieki paliatywnej w krajach o niskim poziomie ekonomicznym, potrzebę wprowadzenia standardów świadczenia tego rodzaju opieki medycznej z uwzględnieniem geograficznej i krajowej charakterystyki państw, kierowana skandaliczne przykłady osób ściganych za morfinę za nieuleczalne dziecko i osobę dorosłą, która cierpiała z powodu nieznośnego bólu. Kończąc swoje przemówienie, Anna Federmesser stwierdziła, że ​​opieka paliatywna pomaga przywrócić zniszczone moralne i moralne podstawy społeczeństwa..

Claudia Conston, członek zarządu Israel Geriatric Nursing Association, podzieliła się swoim doświadczeniem w organizowaniu pielęgniarstwa w opiece paliatywnej nad pacjentami w dużej izraelskiej klinice, w oparciu o zasadę poszanowania osobowości pacjenta, niezależnie od przynależności religijnej lub politycznej.