Wodobrzusze z wodobrzusza

Czerniak

Objawowe zjawisko polegające na gromadzeniu wysięku lub wysięku w otrzewnej nazywa się puchliną brzuszną..

Jama brzuszna zawiera część jelita, żołądka, wątroby, woreczka żółciowego, śledziony. Jest ograniczony do otrzewnej - skorupy, która składa się z warstwy wewnętrznej (przylegającej do narządów) i zewnętrznej (przymocowanej do ścian). Zadaniem półprzezroczystej błony surowiczej jest utrwalenie narządów wewnętrznych i udział w metabolizmie. Otrzewna jest obficie wyposażona w naczynia, które zapewniają metabolizm przez limfę i krew.

Pomiędzy dwiema warstwami otrzewnej u zdrowej osoby jest pewna ilość płynu, która jest stopniowo wchłaniana do węzłów chłonnych, aby zwolnić miejsce na nowy. Jeśli z jakiegoś powodu wzrasta tempo tworzenia się wody lub jego wchłanianie w limfie spowalnia, wówczas przesięk zaczyna gromadzić się w otrzewnej.

Co to jest?

Wodobrzusze to patologiczne nagromadzenie płynu w jamie brzusznej. Może rozwijać się szybko (w ciągu kilku dni) lub przez długi okres (tygodnie lub miesiące). Klinicznie obecność wolnego płynu w jamie brzusznej objawia się po osiągnięciu dość dużej objętości - od 1,5 l.

Ilość płynu w jamie brzusznej czasami osiąga znaczące wartości - 20 litrów lub więcej. Z pochodzenia płyn puchlinowy może mieć charakter zapalny (wysięk) i niezapalny, w wyniku naruszenia hydrostatycznego lub koloidalnego ciśnienia osmotycznego w patologii układu krążenia lub limfatycznego (przesięk).

Klasyfikacja

W zależności od ilości płynu w jamie brzusznej istnieje kilka stopni procesu patologicznego:

  1. Małe wodobrzusze (nie więcej niż 3 l).
  2. Umiarkowane (3–10 l).
  3. Znaczący (masywny) (10–20 l, w rzadkich przypadkach - 30 l lub więcej).

Zgodnie z infekcją treści puchlinowej istnieją:

  • sterylne (niezakażone) wodobrzusze;
  • zakażone wodobrzusze;
  • spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej.

W odpowiedzi na trwające leczenie wodobrzusze to:

  • przemijający. Znika na tle trwającego leczenia zachowawczego równolegle z poprawą stanu pacjenta na zawsze lub do następnego zaostrzenia procesu patologicznego;
  • nieruchomy. Pojawienie się płynu w jamie brzusznej nie jest przypadkowym epizodem, pozostaje w niewielkiej objętości, nawet pomimo odpowiedniej terapii;
  • odporny (torpid lub ogniotrwały). Duże wodobrzusze, które można nie tylko zatrzymać, ale nawet zmniejszyć za pomocą dużych dawek leków moczopędnych.

Jeśli gromadzenie się płynu stale rośnie i osiąga ogromny rozmiar, w przeciwieństwie do leczenia, wodobrzusze nazywane są intensywnymi.

Przyczyny wodobrzusza

Przyczyny wodobrzusza w jamie brzusznej są różne i zawsze wiążą się z poważnym naruszeniem ludzkiego ciała. Jama brzuszna jest zamkniętą przestrzenią, w której nie powinien tworzyć się nadmiar płynu. To miejsce jest przeznaczone dla narządów wewnętrznych - jest żołądek, wątroba, woreczek żółciowy, część jelita, śledziona, trzustka.

Otrzewna jest wyłożona dwiema warstwami: zewnętrzną, która jest przymocowana do ściany brzucha i wewnętrzną, która przylega do narządów i je otacza. Zwykle między tymi arkuszami zawsze znajduje się niewielka ilość płynu, która jest wynikiem pracy naczyń krwionośnych i limfatycznych znajdujących się w jamie otrzewnej. Ale płyn ten nie gromadzi się, ponieważ prawie natychmiast po wypisie jest absorbowany przez naczynia limfatyczne. Pozostała niewielka część jest niezbędna, aby pętle jelitowe i narządy wewnętrzne mogły swobodnie poruszać się w jamie brzusznej i nie sklejały się.

Kiedy nastąpi naruszenie bariery, wydalania i funkcji resorpcyjnej, wysięk przestaje być normalnie wchłaniany i gromadzi się w jamie brzusznej, w wyniku czego rozwija się wodobrzusze.

10 głównych przyczyn wodobrzusza jamy brzusznej:

  1. Choroby serca. Wodobrzusze mogą się rozwijać z powodu niewydolności serca lub z powodu zaciskającego zapalenia osierdzia. Niewydolność serca może wynikać z praktycznie wszystkich chorób serca. Mechanizm wodobrzusza w tym przypadku będzie wynikał z faktu, że przerośnięty mięsień sercowy nie jest w stanie pompować niezbędnych objętości krwi, która zaczyna gromadzić się w naczyniach krwionośnych, w tym w układzie dolnej żyły głównej. W wyniku wysokiego ciśnienia płyn opuści łóżko naczyniowe, tworząc wodobrzusze. Mechanizm rozwoju wodobrzusza w zapaleniu osierdzia jest w przybliżeniu taki sam, ale w tym przypadku zewnętrzna błona serca ulega stanom zapalnym, co prowadzi do niemożności jej normalnego wypełnienia krwią. W przyszłości wpływa to na funkcjonowanie układu żylnego;
  2. Choroba wątroby. Przede wszystkim jest to marskość wątroby, rak narządów i zespół Budd-Chiari. Marskość może rozwinąć się na tle zapalenia wątroby, stłuszczenia, przyjmowania toksycznych leków, alkoholizmu i innych czynników, ale zawsze towarzyszy mu śmierć hepatocytów. W rezultacie normalne komórki wątroby są zastępowane tkanką bliznowatą, narząd powiększa się, ściska żyłę wrotną, a zatem rozwija się wodobrzusze. Spadek ciśnienia onkotycznego przyczynia się również do uwalniania nadmiaru płynu, ponieważ sama wątroba nie jest już w stanie syntetyzować białek osocza i albuminy. Proces patologiczny pogarsza szereg reakcji odruchowych wywołanych przez organizm w odpowiedzi na niewydolność wątroby;
  3. Choroba nerek. Wodobrzusze są spowodowane przewlekłą niewydolnością nerek, która występuje w wyniku wielu różnych chorób (odmiedniczkowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek, kamica moczowa itp.). Choroba nerek prowadzi do wzrostu ciśnienia krwi, sód wraz z płynem jest zatrzymywany w organizmie, w wyniku czego powstaje wodobrzusze. Zmniejszenie ciśnienia onkotycznego w osoczu, prowadzące do wodobrzusza, może również wystąpić na tle zespołu nerczycowego;
  4. Choroby układu trawiennego mogą powodować nadmierne gromadzenie się płynów w jamie brzusznej. Może to być zapalenie trzustki, przewlekła biegunka, choroba Leśniowskiego-Crohna. Może to również obejmować wszelkie procesy zachodzące w otrzewnej i zapobiegające odpływowi limfy;
  5. Różne zmiany otrzewnej mogą wywoływać wodobrzusze, w tym rozproszone, gruźlicze i grzybicze zapalenie otrzewnej, rak otrzewnej, rak jelita grubego, żołądka, piersi, jajników, endometrium. Obejmuje to również pseudomyxoma i międzybłoniak otrzewnej;
  6. Wodobrzusze mogą się rozwijać wraz z uszkodzeniem naczyń limfatycznych. Dzieje się tak z powodu urazu, z powodu obecności guza w ciele, który daje przerzuty, z powodu infekcji filariami (robakami składającymi jaja w dużych naczyniach limfatycznych);
  7. Zapalenie wielomięśniowe jest chorobą, w której wodobrzusze działają w połączeniu z innymi objawami, w tym zapaleniem opłucnej i zapaleniem osierdzia;
  8. Choroby ogólnoustrojowe mogą prowadzić do gromadzenia się płynów w otrzewnej. To jest reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty itp.;
  9. Niedobór białka jest jednym z czynników predysponujących do powstawania wodobrzusza;
  10. Obrzęk śluzowaty może prowadzić do wodobrzusza. Chorobie tej towarzyszy obrzęk tkanek miękkich i błon śluzowych, objawia się naruszeniem syntezy tyroksyny i trijodotyroniny (hormonów tarczycy).

Tak więc wodobrzusze mogą być oparte na szerokiej gamie stanów zapalnych, hydrostatycznych, metabolicznych, hemodynamicznych i innych. Pociągają za sobą szereg patologicznych reakcji organizmu, w wyniku których płyn śródmiąższowy przepływa przez żyły i gromadzi się w otrzewnej.

Puchlina onkologiczna

Jak już wspomniano, choroby onkologiczne (nowotworowe) charakteryzują się niekontrolowaną reprodukcją komórek nowotworowych. Z grubsza mówiąc, każdy guz może powodować wodobrzusze, jeśli komórki nowotworowe przerzutują się do wątroby, a następnie następuje ucisk zatok wątrobowych i wzrost ciśnienia w układzie żyły wrotnej. Istnieją jednak niektóre choroby nowotworowe, które są bardziej skomplikowane przez wodobrzusze częściej niż inne..

Przyczyną wodobrzusza może być:

  1. Rakotwórcze otrzewnej. Termin ten odnosi się do porażki otrzewnej przez komórki nowotworowe, które przerzutują się do niej z guzów innych narządów i tkanek. Mechanizm puchliny brzusznej w tym przypadku jest taki sam jak w przypadku międzybłoniaka.
  2. Mesothelioma Ten złośliwy nowotwór występuje niezwykle rzadko i pochodzi bezpośrednio z komórek otrzewnej. Rozwój nowotworu prowadzi do aktywacji układu odpornościowego w celu zniszczenia komórek nowotworowych, co objawia się rozwojem procesu zapalnego, rozszerzeniem naczyń krwionośnych i limfatycznych oraz poceniem się płynu do jamy brzusznej.
  3. Rak jajnika Chociaż jajniki nie należą do narządów jamy brzusznej, arkusze otrzewnej biorą udział w utrwalaniu tych narządów w miednicy. Wyjaśnia to fakt, że w przypadku raka jajnika proces patologiczny może łatwo rozprzestrzenić się na otrzewną, czemu będzie towarzyszyć wzrost przepuszczalności naczyń i tworzenie wysięku w jamie brzusznej. W późniejszych stadiach choroby można zauważyć przerzuty raka do płatów otrzewnej, co zwiększy wydostawanie się płynu z łożyska naczyniowego i doprowadzi do postępu wodobrzusza..
  4. Rak trzustki. Trzustka jest miejscem powstawania enzymów trawiennych, które są z niej wydzielane przez przewód trzustki. Po opuszczeniu gruczołu przewód ten łączy się ze wspólnym przewodem żółciowym (przez który żółć opuszcza wątrobę), po czym spływają razem do jelita cienkiego. Wzrost i rozwój guza w pobliżu zlewu tych przewodów może prowadzić do zakłócenia odpływu żółci z wątroby, co może objawiać się powiększeniem wątroby (powiększona wątroba), żółtaczką, swędzeniem skóry i wodobrzuszem (wodobrzusze rozwijają się w późnych stadiach choroby).
  5. Zespół Meigsa. Termin ten odnosi się do stanu patologicznego charakteryzującego się gromadzeniem się płynu w jamie brzusznej i innych jamach ciała (na przykład w jamie opłucnej płuc). Przyczyną choroby są guzy narządów miednicy (jajniki, macica).

Objawy

Objawy objawiające się wodobrzuszem (patrz zdjęcie) są oczywiście wysoce zależne od ciężkości stanu. Jeśli wodobrzusze jest łagodną chorobą, nie pojawiają się żadne objawy, trudno jest je wykryć nawet przy badaniach instrumentalnych, pomaga tylko USG lub tomografia komputerowa jamy brzusznej.

Jeśli wodobrzusze są ciężkie, towarzyszą im następujące objawy:

  1. Wzdęcia i ciężkość.
  2. Wzdęcie, obrzęk i powiększenie brzucha.
  3. Problemy z oddychaniem spowodowane naciskiem treści brzusznej na przeponę. Kompresja prowadzi do duszności (duszność, krótkie i szybkie oddychanie).
  4. Ból brzucha.
  5. Płaski pępek.
  6. Brak apetytu i natychmiastowa sytość.
  7. Opuchnięte kostki (obrzęki) z powodu nadmiaru płynu.
  8. Inne typowe objawy choroby, takie jak nadciśnienie wrotne (oporność na przepływ krwi) przy braku marskości wątroby.

Diagnostyka

Rozpoznanie wodobrzusza można zidentyfikować już przy pierwszym badaniu:

  • powiększony brzuch (podobny do tego w czasie ciąży), wybrzuszony pępek, w pozycji leżącej, rozciąga się na bokach z powodu drenażu płynu („żołądka żaby”), żyły odpiszczelowe na przedniej ścianie są poszerzone;
  • z perkusją (stukaniem) brzucha dźwięk staje się matowy (jak drzewo);
  • z osłuchiwaniem (słuchanie fonendoskopem) brzucha hałas jelitowy będzie nieobecny z powodu znacznego nagromadzenia płynu.

Wskazuje na oznaki fluktuacji - jedna dłoń jest umieszczona po stronie pacjenta, druga ręka wykonuje ruchy oscylacyjne z drugiej strony, w wyniku czego odczuwa się ruch płynu w jamie brzusznej.

W przypadku dodatkowej diagnostyki obowiązują następujące rodzaje badań laboratoryjnych i badań instrumentalnych:

  • USG jamy brzusznej i nerek (ultradźwięki). Metoda badania pozwala wykryć obecność płynu w jamie brzusznej, formacjach wolumetrycznych, daje wyobrażenie o wielkości nerek i nadnerczy, obecności lub braku guzów w nich, echostruktury trzustki, pęcherzyka żółciowego itp.;
  • Ultradźwięki serca i tarczycy - można określić frakcję wyrzutową (jej zmniejszenie jest jednym z objawów niewydolności serca), wielkość serca i jego komór, obecność złogów fibryny (oznaka zwężającego zapalenia osierdzia), wielkość i strukturę tarczycy;
  • obrazowanie komputerowe i rezonans magnetyczny - pozwala wizualizować nawet najmniejsze nagromadzenie płynu, oceniać strukturę narządów jamy brzusznej, identyfikować nieprawidłowości ich rozwoju, obecność nowotworów itp.;
  • prześwietlenie klatki piersiowej - pozwala ocenić obecność gruźlicy lub guzów płuc, wielkości serca;
  • laparoskopia diagnostyczna - wykonuje się małe nakłucie na przedniej ścianie brzucha, wprowadza się do niego endoskop (aparat ze zintegrowaną kamerą). Metoda pozwala określić płyn w jamie brzusznej, wziąć go do dalszych badań w celu ustalenia charakteru wodobrzusza, możliwe jest również wykrycie uszkodzonego narządu, który spowodował gromadzenie się płynu;
  • angiografia - metoda, która pozwala określić stan naczyń krwionośnych;
  • ogólne badanie krwi - możliwe jest zmniejszenie liczby płytek krwi z powodu upośledzenia czynności wątroby, wzrostu szybkości sedymentacji erytrocytów w chorobach autoimmunologicznych i zapalnych itp.;
  • ogólna analiza moczu - pozwala ocenić obecność choroby nerek;
  • analiza biochemiczna krwi, hormonów tarczycy. Określono: poziom białka, transaminaz (ALAT, ACAT), cholesterol, fibrynogen do określania stanu czynnościowego wątroby, test reumatoidalny (białko reaktywne C, czynnik reumatoidalny, antystreptolizyna) do diagnozowania reumatoidalnego zapalenia stawów, tocznia rumieniowatego lub innych chorób autoimmunologicznych, mocznik czynność nerek, sód, potas itp.;
  • identyfikacja markerów nowotworowych, na przykład alfa-fetoproteiny w raku wątroby;
  • badanie mikroskopowe płynu puchlinowego pozwala określić charakter puchliny brzusznej.

Powikłania

Jeśli w jamie brzusznej znajduje się duża ilość płynu, może rozwinąć się niewydolność oddechowa i przeciążenie prawego serca z powodu ucisku przepony płuc i dużych naczyń uniesionych w górę. W przypadku infekcji możliwy jest rozwój zapalenia otrzewnej (zapalenie otrzewnej), która jest niezwykle poważną chorobą wymagającą pilnej interwencji chirurgicznej.

Jak leczyć wodobrzusze?

Leczenie wodobrzusza powinno rozpocząć się tak wcześnie, jak to możliwe, i powinno być przeprowadzane wyłącznie przez doświadczonego lekarza, ponieważ w przeciwnym razie choroba może się rozwijać i mogą wystąpić poważne komplikacje. Przede wszystkim należy określić etap puchliny brzusznej i ocenić ogólny stan pacjenta. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy niewydolności oddechowej lub niewydolności serca na tle intensywnego puchliny brzusznej, podstawowym zadaniem będzie zmniejszenie ilości płynu puchlinowego i zmniejszenie ciśnienia w jamie brzusznej. Jeśli wodobrzusze są przemijające lub umiarkowane, a istniejące powikłania nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla życia pacjenta, leczenie choroby podstawowej wysuwa się na pierwszy plan, jednak poziom płynu w jamie brzusznej jest regularnie monitorowany.

Wolny płyn nie jest trudny do usunięcia z jamy brzusznej - ale przyczyny wodobrzusza pozostaną. Dlatego pełnoprawnym leczeniem wodobrzusza jest leczenie chorób, które spowodowały jego wystąpienie.

Niezależnie od tego, co wywołało wodobrzusze, ogólny cel jest następujący:

  • tryb łóżko lub pół-łóżko (z podnoszeniem z łóżka tylko w przypadku potrzeby fizjologicznej);
  • ograniczenie, aw zaawansowanych przypadkach - całkowite wykluczenie sodu z żywności. Osiągnięte przez ograniczenie (lub wyeliminowanie) użycia soli.

Jeśli wodobrzusze powstały z powodu marskości wątroby, wówczas wraz ze zmniejszeniem ilości sodu we krwi, spożycie płynów w różnych postaciach (herbata, soki, zupy) jest również ograniczone - do 1 litra.

Leczenie farmakologiczne zależy od choroby wywołującej wodobrzusze. Ogólnym przeznaczeniem, niezależnie od przyczyny wodobrzusza, są leki moczopędne.

Może to być ich połączenie z preparatami potasu lub diuretyki oszczędzające potas. Przepisane również:

  • z marskością wątroby - hepatoprotektory (leki chroniące komórki wątroby);
  • z małą ilością białka we krwi - preparaty białkowe podawane dożylnie. Jako przykład - albumina, świeżo zamrożone osocze (podaje się, jeśli obserwuje się zaburzenia układu krzepnięcia krwi w przypadku puchliny brzusznej);
  • z niewydolnością sercowo-naczyniową - leki, które wspierają pracę serca (są wybierane w zależności od przyczyny niewydolności)

Chirurgiczne leczenie wodobrzusza stosuje się w:

  • znaczące nagromadzenie wolnego płynu w jamie brzusznej;
  • jeśli konserwatywne metody wykazują słabą wydajność lub wcale jej nie pokazują.

Główne metody chirurgiczne stosowane w przypadku wodobrzusza to:

  1. Laparocenteza Wysięk jest usuwany przez nakłucie brzucha pod kontrolą USG. Po operacji następuje drenaż. W ramach jednej procedury usuwa się nie więcej niż 10 litrów wody. W tym samym czasie sól fizjologiczna i albumina ściekają. Komplikacje są bardzo rzadkie. Czasami w miejscu nakłucia występują procesy zakaźne. Zabieg nie jest wykonywany w przypadku zaburzeń krwawienia, ciężkich wzdęć, urazów jelit, przepukliny i ciąży.
  2. Przezskórna chirurgiczna operacja obejścia śródwątrobowego. Podczas operacji żyły wątrobowe i wrotne są sztucznie zgłaszane. Pacjent może doświadczyć powikłań w postaci krwawienia wewnątrzbrzusznego, posocznicy, przetoki tętniczo-żylnej i zawału wątroby. Operacja nie jest zalecana, jeśli pacjent ma guzy lub torbiele wewnątrzwątrobowe, niedrożność naczyń, niedrożność dróg żółciowych, patologie sercowo-płucne.
  3. Przeszczep wątroby Jeśli rozwija się wodobrzusze przeciwko marskości wątroby, można przepisać przeszczep narządu. Szansa na taką operację spada na kilku pacjentów, ponieważ trudno jest znaleźć dawcę. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do przeszczepu są przewlekłe zakaźne patologie, poważne zaburzenia innych narządów i rak. Do najpoważniejszych powikłań należy odrzucenie przeszczepu.

Leczenie onkologiczne wodobrzusza

Przyczyną powstawania płynu puchlinowego w guzie może być ściskanie naczyń krwionośnych i limfatycznych jamy brzusznej, a także uszkodzenie otrzewnej przez komórki nowotworowe. W każdym razie, aby skutecznie leczyć chorobę, konieczne jest całkowite usunięcie złośliwego nowotworu z organizmu..

W leczeniu raka można zastosować:

  1. Chemoterapia. Chemioterapia jest głównym sposobem leczenia raka otrzewnej, w którym komórki nowotworowe wpływają na obie surowicze warstwy jamy brzusznej. Preparaty chemiczne są przepisywane (metotreksat, azatiopryna, cisplatyna), które zakłócają podział komórek nowotworowych, prowadząc w ten sposób do zniszczenia guza. Głównym problemem z tym jest fakt, że leki te również naruszają podział normalnych komórek w całym ciele. W rezultacie w okresie leczenia pacjent może stracić włosy, pojawić się wrzody żołądka i jelit, może rozwinąć się niedokrwistość aplastyczna (brak czerwonych krwinek z powodu zakłócenia ich powstawania w czerwonym szpiku kostnym).
  2. Radioterapia. Istotą tej metody jest precyzyjna ekspozycja na promieniowanie na tkankę nowotworową, która prowadzi do śmierci komórek nowotworowych i zmniejszenia wielkości nowotworu.
  3. Operacja. Polega na usunięciu guza poprzez operację. Ta metoda jest szczególnie skuteczna w przypadku łagodnych guzów lub gdy wodobrzusze jest spowodowane ściśnięciem naczyń krwionośnych lub limfatycznych z rosnącym guzem (jego usunięcie może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta).

Leczenie wodobrzusza w chorobach nerek

Leczenie przewlekłych chorób nerek, które mogą powodować wodobrzusze, jest prawie zawsze złożonym i długotrwałym procesem. W zależności od konkretnego rodzaju choroby decyduje się o potrzebie wyznaczenia hormonów glikokortykosteroidowych, operacji korekcji wad, trwałej hemodializy lub innego środka terapeutycznego. Jednak ogólne zasady leczenia tych patologii są takie same. Obejmują one następujące zalecenia:

  1. Ograniczenie soli Ponieważ wydalanie elektrolitów jest zaburzone, gdy zaburzona jest czynność nerek, przyjmowanie nawet niewielkiej ilości soli może prowadzić do zatrzymania płynów i wzrostu ciśnienia krwi. Maksymalna dopuszczalna dawka dla tych chorób wynosi nie więcej niż 1 g / dzień. Tę ilość można osiągnąć, jedząc świeżą żywność i niesolone napoje..
  2. Regularne monitorowanie toksycznych substancji we krwi. Ta aktywność pomaga zapobiegać poważnym powikłaniom, takim jak uszkodzenie mózgu (encefalopatia)..
  3. Utrzymanie wystarczającej ilości moczu. W przypadku przewlekłego uszkodzenia narządu osoba zaczyna gromadzić toksyczne substancje we krwi. To one prowadzą do zaburzeń snu, ciągłego osłabienia, obniżonej wydajności i złego stanu zdrowia. Dlatego ważne jest regularne stosowanie leków moczopędnych w celu poprawy usuwania „toksyn”.
  4. Zmniejszenie procesu zapalnego. W przypadku chorób autoimmunologicznych, takich jak kłębuszkowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, konieczne jest zmniejszenie funkcji odpornościowych organizmu. Z tego powodu tkanka nerkowa zostanie znacznie mniej uszkodzona. Z reguły w tym celu stosuje się hormony-glukokortykosteroidy (prednizon, deksametazon) lub leki immunosupresyjne (sulfasalazyna, metotreksat)..
  5. Przyjmowanie leków nefroprotekcyjnych. Inhibitory ACE i ARB, oprócz działania ochronnego na serce, mają podobny wpływ na nerki. Poprawiając stan mikronaczyń, zapobiegają dalszemu uszkodzeniu i odsuwają hemodializę od pacjenta.

Leczenie wodobrzusza w marskości wątroby

Jednym z głównych etapów leczenia wodobrzusza w marskości jest zawieszenie postępu w nim procesu patologicznego i stymulacja przywrócenia prawidłowej tkanki wątroby. Bez tych stanów leczenie objawowe puchliny brzusznej (stosowanie leków moczopędnych i powtarzających się nakłuć medycznych) da tymczasowy efekt, ale ostatecznie zakończy się śmiercią pacjenta.

Leczenie marskości wątroby obejmuje:

  1. Hepatoprotectors (allochol, kwas ursodeoksycholowy) - leki poprawiające metabolizm w komórkach wątroby i chroniące je przed uszkodzeniem przez różne toksyny.
  2. Niezbędne fosfolipidy (fosfogliw, niezbędna sprzedaż) - przywracają uszkodzone komórki i zwiększają ich odporność na czynniki toksyczne.
  3. Flawonoidy (hepaten, karsil) - neutralizują wolne rodniki tlenowe i inne toksyczne substancje powstające w wątrobie wraz z postępem marskości wątroby.
  4. Preparaty aminokwasowe (heptral, hepasol A) - pokrywają zapotrzebowanie wątroby i całego organizmu na aminokwasy niezbędne do prawidłowego wzrostu i odnowy wszystkich tkanek i narządów.
  5. Leki przeciwwirusowe (pegaz, rybawiryna) - są przepisywane na zapalenie wątroby typu B lub C..
  6. Witaminy (A, B12, D, K) - te witaminy są tworzone lub odkładane (przechowywane) w wątrobie, a wraz z rozwojem marskości wątroby ich stężenie we krwi może znacznie się zmniejszyć, co doprowadzi do rozwoju szeregu powikłań.
  7. Terapia dietetyczna - zaleca się wykluczenie z diety pokarmów, które zwiększają obciążenie wątroby (w szczególności tłustych i smażonych potraw, wszelkiego rodzaju napojów alkoholowych, herbaty, kawy).
  8. Przeszczep wątroby jest jedyną metodą, która może radykalnie rozwiązać problem marskości wątroby. Warto jednak pamiętać, że nawet po udanym przeszczepie przyczynę choroby należy zidentyfikować i wyeliminować, ponieważ w przeciwnym razie marskość może wpłynąć na nową (przeszczepioną) wątrobę.

Prognoza na całe życie

Rokowanie w przypadku puchliny brzusznej zależy w dużej mierze od choroby podstawowej. Uważa się za poważne, jeśli w przeciwieństwie do leczenia objętość płynu w jamie brzusznej nadal szybko rośnie. Wartość prognostyczna samego wodobrzusza jest taka, że ​​jego wzrost zaostrza nasilenie choroby podstawowej.

10 powodów, które mogą prowadzić do wodobrzusza, a także główne kierunki leczenia

Wodobrzusze nie są niezależną chorobą, zawsze są ukryte pod „maską” innych patologii. Istnieje ponad sto powodów powstania tego stanu. Ale skąd wiesz, co dokładnie doprowadziło do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej?

Co to jest wodobrzusze?

Wodobrzusze lub opuchlizna brzucha jest powikłaniem wielu chorób, charakteryzujących się tworzeniem się wolnego płynu (narządów i tkanek zewnętrznych) w jamie brzusznej. Wysięk (w przypadku procesów zapalnych) lub wysięk (z powodu upośledzenia krążenia limfy lub krwi) może się kumulować. Obecność płynu puchlinowego wskazuje na poważne choroby, które mogą być niebezpieczne dla życia ludzkiego..

Czynniki ryzyka

Najpoważniejsze czynniki ryzyka rozwoju chorób wpływających na powstawanie wodobrzusza obejmują:

  • nadużywanie alkoholu (ponad 35 gw przeliczeniu na alkohol dziennie), w tym produktów piwnych (alkoholizm „piwny”);
  • przewlekłe zapalenie wątroby (autoimmunologiczne, wirusowe - zapalenie wątroby typu A, B, C, D, E, F, G itp.);
  • wstrzykiwanie narkotyków;
  • tatuaże
  • otyłość;
  • wzrost poziomu cholesterolu we krwi, lipoprotein o niskiej i bardzo niskiej gęstości;
  • cukrzyca.

Ostatnie trzy z powyższych przyczyn prowadzą z czasem do otłuszczenia, a następnie do marskości zwyrodnienia wątroby i wystąpienia wodobrzusza.

Anatomia brzucha

Aby uzyskać mechanizm powstawania wodobrzusza, musisz zrozumieć, co to jest jama brzuszna, otrzewna i dowiedzieć się, jakie ważne naczynia przechodzą w tym obszarze.

Jama brzuszna to przestrzeń poniżej mięśnia oddechowego (przepony), ograniczona z tyłu przez mięśnie pleców i kręgosłupa, z przodu przez mięśnie przedniej i bocznej ściany brzucha, poniżej - przez miednicę i przeponę miednicy. Znajdują się w nim następujące narządy: wątroba, pęcherzyk żółciowy, jelito grube i cienkie, żołądek i trzustka, nerki z nadnerczami i śledzioną.

Otrzewna (cienka surowicza błona) pokrywa część narządów i jest reprezentowana przez dwa arkusze - obejmujące narządy (trzewny) i ciemieniowy (ciemieniowy). Liście stopniowo przechodzą w siebie i tworzą zamkniętą torbę, która nazywa się jamą otrzewnową. Między nimi zwykle znajduje się niewielka ilość płynu niezbędna do prawidłowego funkcjonowania narządów wewnętrznych (brak tarcia i ich przyczepność do siebie). Funkcje otrzewnej to:

  • wysiękowy. Uwalnia płyn tkankowy, głównie surowiczą osłonkę jelita cienkiego;
  • ochronny. Służy jako mechaniczna bariera do ochrony narządów wewnętrznych, dużą rolę w tym przypisuje się większej sieci (powstawaniu otrzewnej). Duża liczba komórek układu odpornościowego (makrofagi, granulocyty itp.) Znajduje się w wydzielanym płynie tkankowym;
  • resorpcyjny. Absorbuje do 60–70 litrów treści znajdujących się w jamie brzusznej (wysięk, produkty rozpadu krwi i elementów białkowych, toksyn, bakterii itp.);
  • Plastikowy. Reaguje na każde podrażnienie wytwarzaniem fibryny, ograniczając w ten sposób ogniska zapalne.

W jamie brzusznej znajdują się następujące ważne naczynia:

  • tętnice i żyły wątrobowe, żyła wrotna (portal) - uczestniczą w dopływie krwi do wątroby. Żyła wrotna zbiera również krew z jelit, żołądka, pęcherzyka żółciowego, trzustki, śledziony;
  • naczynia śledzionowe i krezkowe zasilają śledzionę i jelita;
  • z gałęzi tętnicy trzewnej dopływ krwi do żołądka, części jelita i małej sieci;
  • aorta brzuszna i żyła główna dolnej są największymi naczyniami przechodzącymi przez jamę brzuszną.

Jak powstaje wodobrzusze?

W tworzeniu wodobrzusza można wyróżnić następujące mechanizmy:

  • brak równowagi białkowej. Płyn w łożysku naczyniowym (tętnice, żyły, naczynia włosowate, żyły, naczynia limfatyczne) jest utrzymywany dzięki presji onkotycznej, w której tworzeniu białka odgrywają ważną rolę. W przypadku uszkodzenia wątroby dochodzi do zmniejszenia ilości białka (albuminy, globuliny) i, na przykład, w chorobach nerek z moczem uwalnia się znaczna część białka. Wszystko to prowadzi do zmniejszenia ciśnienia onkotycznego, a zatem do obrzęku, a zwłaszcza do wodobrzusza;
  • zwiększone ciśnienie wewnątrznaczyniowe. Na przykład przy marskości wątroby powstaje zwiększone ciśnienie w układzie żyły wrotnej, co prowadzi do nadciśnienia wrotnego. Zbyt wysokie ciśnienie w połączeniu z innymi czynnikami prowadzi do pocenia się płynnej części krwi przez ścianę naczynia;
  • zatrzymywanie sodu i wody. Obserwuje się go w chorobach układu sercowo-naczyniowego, chorobach nerek. Prowadzi to do wzrostu ciśnienia hydrostatycznego;
  • zmiana przepuszczalności błony otrzewnej. W przypadku guzów lub ich przerzutów (ognisk wtórnych) w otrzewnej i innych chorobach jego funkcja absorpcji jest zaburzona;
  • zwiększone stężenie aldosteronu, reniny, wazopresyny i noradrenaliny w osoczu (hormony zwiększające ciśnienie krwi). Obserwuje się go w chorobach serca, nerek;
  • zwiększona przepuszczalność ścian naczyń. Występuje w zapaleniu naczyń (zapalenie naczyń), toczniu rumieniowatym układowym, reumatoidalnym zapaleniu stawów itp..

10 powodów, które mogą prowadzić do wodobrzusza

  1. Choroba wątroby. Wśród patologii wątroby wodobrzusze mogą prowadzić do:
  • marskość wątroby. Choroba, w której komórki wątroby są zastępowane strukturami tkanki łącznej z tworzeniem gęstych węzłów. W związku z tym hepatocyty (komórki wątroby) są niszczone przez tworzenie czynnościowej niewydolności wątroby (spadek produkcji białek - albuminy i globuliny), co prowadzi do spadku ciśnienia onkotycznego. Ponadto powstałe węzły naruszają architekturę wątroby, zakłócają procesy krążenia krwi, rozwija się nadciśnienie wrotne (zwiększone ciśnienie w żyle wrotnej), co prowadzi do zwiększenia przepuszczalności ściany naczyń i tworzenia wodobrzusza. Wszystko to prowadzi do zmniejszenia objętości krążącej krwi, reakcji odruchowych (uwalniane są hormony, które zwiększają ciśnienie - renina, aldosteron, wazopresyna itp.) Oraz do zwiększenia obciążenia układu sercowo-naczyniowego, prowadząc do powstania niewydolności serca, co doprowadzi do jeszcze większej objętości puchliny brzusznej płyny
  • rak wątroby. Stale rosnąca objętość guza prowadzi do ucisku naczyń krwionośnych wątroby, kanałów limfatycznych. Ponadto może oderwać się od ogniska pierwotnego i wejść do otrzewnej, zakłócając w ten sposób funkcję wątroby, otrzewnej, naczyń wewnątrzwątrobowych, co doprowadzi do wodobrzusza;
  • Zespół Budd-Chiari to zamknięcie światła żył wątrobowych skrzepem krwi (zakrzep). Prowadzi to do upośledzenia krążenia krwi, wzrostu ciśnienia i ostatecznie do opuchlizny brzucha.
  1. Choroby serca:
  • niewydolność serca. W ostatnich stadiach choroba ta prowadzi do niewydolności serca pompującej duże objętości krwi, w wyniku której stagnuje w żyłach ciała (na przykład przy niewydolności lewej komory krew jest zatrzymywana w układzie dolnej żyły głównej), co prowadzi do wzrostu ciśnienia hydrostatycznego (przepełnienie naczyń krwionośnych), płynna część krwi opuszcza łóżko naczyniowe i tworzy się wodobrzusze lub, w ciężkich przypadkach, anasarca (uogólniony obrzęk wszystkich tkanek miękkich i tkanki podskórnej);
  • zaciskające zapalenie osierdzia. Jest to zapalenie osierdzia (zewnętrznej błony serca), w której powstaje wiele zrostów otaczających serce gęstą nierozciągliwą ramą. W rezultacie serce nie może normalnie skurczyć się i w dolnej żyle głównej powstaje zastój, co prowadzi do obrzęku i wodobrzusza..
  1. Choroba nerek. W chorobach, takich jak przewlekła niewydolność nerek, ostatnie stadia kłębuszkowego zapalenia nerek (zapalenie kłębuszków nerkowych) lub odmiedniczkowe zapalenie nerek (zapalenie kanalików nerkowych) rozwija się zespół nerczycowy, który prowadzi do rozszerzania się porów w błonach nerkowych nefronów (funkcjonalna jednostka nerki) i duża ich liczba wychodzi przez białka osocza (3 lub więcej gramów dziennie), co prowadzi do obniżenia ciśnienia onkotycznego i uwolnienia płynnej części krwi do jamy brzusznej z utworzeniem opuchlizny brzucha. Ponadto w przypadku chorób nerek ich dopływ krwi jest zaburzony, co prowadzi do produkcji hormonów wazoaktywnych (działających na naczynia krwionośne) - reniny i angiotensyny. Substancje czynne osmotycznie są wydalane z organizmu - kreatynina i mocznik (zatrzymują wodę).
  2. Choroba naczyniowa limfatyczna:
  • filarioza. Patologia, w której robaki składają jaja w dużych naczyniach limfatycznych (jelitowych lub lędźwiowych) i tym samym blokują odpływ limfy z narządów jamy brzusznej;
  • guzy naczyń limfatycznych lub klatki piersiowej. W wyniku wzrostu nowotworów naczynia limfatyczne zostają ściśnięte, limfa przepływa przez ścianę i wchodzi do jamy brzusznej. Duże nagromadzenie płynu w jamie ściska naczynia krwionośne, na przykład dolną żyłę główną, zwiększa ciśnienie, a przebieg choroby jest jeszcze bardziej zaostrzony wraz z powstawaniem obrzęku i wodobrzusza.
  1. Choroby Onkologiczne:
  • międzybłoniak. Rzadki nowotwór złośliwy pochodzący z komórek otrzewnowych. Mechanizm powstawania wodobrzusza: układ odpornościowy jest aktywowany w celu pokonania komórek rakowych, w wyniku czego powstaje proces zapalny, rozszerzają się naczynia krwionośne i limfatyczne, kapie płyn, narasta opuchlizna brzucha;
  • rak otrzewnej. Przerzuty komórek rakowych z innych ognisk (płuca, nerki, jajniki, wątroba itp.). Mechanizm jest podobny do mechanizmu międzybłoniaka;
  • rak trzustki. Gruczoł jest związany z układem żółciowym wątroby. W wyniku wzrostu guza przewody żółciowe są ściskane wraz ze wzrostem wielkości wątroby, żółtaczką i innymi objawami. W ostatnich stadiach choroby powstaje wodobrzusze;
  • Zespół Demona-Meigsa - połączenie raka jajnika lub macicy z wodobrzuszem lub opłucnową (nagromadzenie płynu w płucach).
  1. Choroba trzustki W ostrym zapaleniu trzustki (zapalenie trzustki) enzymy (trypsyna, chymotrypsyna) są uwalniane do jamy brzusznej w wyniku samo-trawienia trzustki z tworzeniem zapalenia otrzewnej (zapalenie otrzewnej) i powstawania kropli. Powstaje niewielki wodobrzusze (100-200 ml płynu), ostatecznie powstają torbiele rzekome. W uszkodzonej trzustce powstają małe wady, przez które zaczynają się pojawiać enzymy trawienne, długi proces zapalny w jamie brzusznej jest wspierany przez nagromadzenie znacznej ilości wysięku (2 do 3 litrów lub więcej).
  2. Gruźlica. Mycobacterium tuberculosis wnika do otrzewnej i powoduje w niej specyficzny proces zapalny, który zakłóca jej funkcje i prowadzi do puchliny brzusznej z dużą ilością wysięku (ponad 5-10 litrów).
  3. Choroba tarczycy. Przy niewystarczającej funkcji (niedoczynność tarczycy) rozwija się choroba - obrzęk śluzowaty, charakteryzujący się obrzękiem różnych lokalizacji, w szczególności w jamie brzusznej.
  4. Choroby reumatyczne. Choroby takie jak toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów itp. Mogą powodować autoimmunologiczne uszkodzenie ściany naczyniowej (zapalenie naczyń) i wątroby. W ten sposób przepuszczalność ściany naczyń, syntetyczna funkcja białka wątroby jest zmniejszona, rozwija się wodobrzusze.
  5. Długi głód. Prowadzi to do niewystarczającego spożycia białek w organizmie, obniżenia ciśnienia onkotycznego i obrzęku.

Czy u dzieci mogą występować wodobrzusze?

Odpowiedź na to pytanie jest niestety pozytywna. U dzieci, noworodków i płodu może wystąpić wodobrzusze z następujących powodów:

  • choroba hemolityczna noworodka. Choroba, w której płód z Rh-dodatnią grupą krwi rodzi matka z Rh-ujemnym. Rozwija się w czasie ciąży drugiego dziecka, po tym, jak matka wytworzyła już przeciwciała przeciwko tej grupie krwi podczas pierwszej ciąży;
  • nieprawidłowości rozwojowe (wewnątrzmaciczne) - z powodu nieprawidłowego tworzenia narządów wewnętrznych (w szczególności wątroby, śledziony, układu sercowo-naczyniowego itp.) ich aktywność funkcjonalna jest zakłócona, czemu mogą towarzyszyć wodobrzusze;
  • choroby genetyczne - zespół Downa (defekt chromosomu 21) lub zespół Turnera (rozpad chromosomu X) może prowadzić do rozwoju obrzęku i wodobrzusza;
  • uszkodzenie łożyska (narządu, który zapewnia podstawowe funkcje płodu). Jeśli wypływ krwi z niego jest zakłócany, wzrasta ciśnienie hydrostatyczne, co może ostatecznie prowadzić do wodobrzusza;

U dzieci wodobrzusze mogą powodować:

  • wrodzone wady serca (niewydolność mitralna, zwężenie aorty, zwężenie aorty itp.);
  • wady rozwojowe nerek. Po urodzeniu wiele toksycznych substancji i produktów metabolicznych gromadzi się w tkankach i krwi dziecka, co prowadzi do obrzęku i wodobrzusza;
  • guzy U dzieci nowotwory występują znacznie rzadziej, ale nie są wyjątkiem;
  • wrodzona niedokrwistość hemolityczna. W takich chorobach (anemia sierpowata, talasemia beta, mikrospherocytoza itp.) Dochodzi do zwiększonego niszczenia komórek krwi przez wątrobę i śledzionę. Może to prowadzić do uszkodzenia tych narządów i pojawienia się puchliny brzusznej;
  • kvashionkor - choroba, która dotyka dzieci w najbiedniejszych krajach (często afrykańskich), z powodu przedłużającego się głodu i charakteryzuje się opadaniem brzucha i innymi objawami.

Jak to się manifestuje?

Choroba może objawiać się błyskawicą lub rozwijać się przez wiele miesięcy. Objawy wodobrzusza zależą od choroby, która go spowodowała. Charakterystyczne są następujące objawy:

  • wzrost objętości brzucha;
  • „Głowa meduzy” - rozszerzenie żył przedniej ściany brzucha;
  • teleangiektazje - pajączki o różnej lokalizacji;
  • zażółcenie skóry i twardówki. Pierwsze objawy żółtaczki najlepiej zdefiniować pod językiem;
  • ból brzucha;
  • wzdęcia - wzdęcia;
  • objawy dyspeptyczne - nudności, wymioty, zgaga, odbijanie itp.;
  • duszność - uczucie braku powietrza (szczególnie po wysiłku fizycznym), obrzęk nóg stóp i twarzy, zaburzenia rytmu serca - z chorobami serca;
  • powiększenie wątroby i śledziony - wzrost wielkości wątroby i śledziony;
  • zaburzenia oddawania moczu, ból nerek, podwyższone ciśnienie krwi, suchość i zmniejszona elastyczność skóry - z chorobą nerek;
  • ból głowy, osłabienie, zmęczenie;
  • utrata masy ciała, długotrwały kaszel, duszność, niewyjaśnione zmęczenie wskazuje na gruźlicę wodobrzusza;
  • brązowa barwa skóry, obrzęk kostek i stóp (obrzęk przedsionkowy), wypadanie włosów, przerzedzenie paznokci, niższa temperatura ciała - wskazuje na obniżenie czynności tarczycy i związany z nią rozwój puchliny brzusznej.

Diagnostyka

Rozpoznanie wodobrzusza można zidentyfikować już przy pierwszym badaniu:

  • powiększony brzuch (podobny do tego w czasie ciąży), wybrzuszony pępek, w pozycji leżącej, rozciąga się na bokach z powodu drenażu płynu („żołądka żaby”), żyły odpiszczelowe na przedniej ścianie są poszerzone;
  • z perkusją (stukaniem) brzucha dźwięk staje się matowy (jak drzewo);
  • z osłuchiwaniem (słuchanie fonendoskopem) brzucha hałas jelitowy będzie nieobecny z powodu znacznego nagromadzenia płynu.

W przypadku dodatkowej diagnostyki obowiązują następujące rodzaje badań laboratoryjnych i badań instrumentalnych:

  • USG jamy brzusznej i nerek (ultradźwięki). Metoda badania pozwala wykryć obecność płynu w jamie brzusznej, formacjach wolumetrycznych, daje wyobrażenie o wielkości nerek i nadnerczy, obecności lub braku guzów w nich, echostruktury trzustki, pęcherzyka żółciowego itp.;
  • Ultradźwięki serca i tarczycy - można określić frakcję wyrzutową (jej zmniejszenie jest jednym z objawów niewydolności serca), wielkość serca i jego komór, obecność złogów fibryny (oznaka zwężającego zapalenia osierdzia), wielkość i strukturę tarczycy;
  • obrazowanie komputerowe i rezonans magnetyczny - pozwala wizualizować nawet najmniejsze nagromadzenie płynu, oceniać strukturę narządów jamy brzusznej, identyfikować nieprawidłowości ich rozwoju, obecność nowotworów itp.;
  • prześwietlenie klatki piersiowej - pozwala ocenić obecność gruźlicy lub guzów płuc, wielkości serca;
  • laparoskopia diagnostyczna - wykonuje się małe nakłucie na przedniej ścianie brzucha, wprowadza się do niego endoskop (aparat ze zintegrowaną kamerą). Metoda pozwala określić płyn w jamie brzusznej, wziąć go do dalszych badań w celu ustalenia charakteru wodobrzusza, możliwe jest również wykrycie uszkodzonego narządu, który spowodował gromadzenie się płynu;
  • angiografia - metoda, która pozwala określić stan naczyń krwionośnych;
  • ogólne badanie krwi - możliwe jest zmniejszenie liczby płytek krwi z powodu upośledzenia czynności wątroby, wzrostu szybkości sedymentacji erytrocytów w chorobach autoimmunologicznych i zapalnych itp.;
  • ogólna analiza moczu - pozwala ocenić obecność choroby nerek;
  • analiza biochemiczna krwi, hormonów tarczycy. Określono: poziom białka, transaminaz (ALAT, ACAT), cholesterol, fibrynogen do określania stanu czynnościowego wątroby, test reumatoidalny (białko reaktywne C, czynnik reumatoidalny, antystreptolizyna) do diagnozowania reumatoidalnego zapalenia stawów, tocznia rumieniowatego lub innych chorób autoimmunologicznych, mocznik czynność nerek, sód, potas itp.;
  • identyfikacja markerów nowotworowych, na przykład alfa-fetoproteiny w raku wątroby;
  • badanie mikroskopowe płynu puchlinowego pozwala określić charakter puchliny brzusznej.

Leczenie wodobrzusza w różnych stanach

Aby skutecznie pozbyć się wodobrzusza, ważne jest leczenie choroby, która do niego doprowadziła. W każdym przypadku jest indywidualny. Zastanów się nad leczeniem głównych chorób prowadzących do opuchlizny brzucha.

Z chorobą serca

W przypadku niewydolności serca stosuje się 4 główne grupy leków:

  • inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (Diroton, Ampril, Enap itp.). Przyczyniają się do zmniejszenia ciśnienia i przebudowy mięśnia sercowego;
  • leki moczopędne (hydrochlorotiazyd, torasemid itp.). Pomagają zmniejszyć obciążenie serca, usuwają sód i nadmiar płynu, zmniejszając w ten sposób objawy wodobrzusza;
  • beta-blokery (Concor, Nebilet, Carvedilol itp.). Skuteczne 24 godziny są jedynymi lekami, które znacznie przedłużają życie;
  • antagoniści aldosteronu (Veroshpiron, Spironolactone). Blokują pracę układu renina-angiotensyna-aldosteron, który odgrywa ważną rolę w rozwoju niewydolności serca.

Równie ważne jest przestrzeganie diety nr 10, ograniczając spożycie płynów do półtora litra i chlorku sodu do pięciu gramów dziennie.

Leczenie zaciskającego zapalenia osierdzia jest chirurgiczne (wycięcie dotkniętego osierdzia). Terapia przeciwbakteryjna jest przepisywana medycznie (ceftriakson itp.), Z wyraźnym procesem zapalnym, lekami hormonalnymi (prednizolon lub inne).

Z chorobami wątroby

Wątroba jest organem o najwyższej funkcji regeneracyjnej (zdolnym do samoleczenia). Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym więcej tkanki takiego szczególnie ważnego narządu można zachować. W zależności od przyczyny choroby wątroby można przepisać:

  • leki przeciwwirusowe (blokują rozmnażanie się wirusa). Są przepisywane na zapalenie wątroby pochodzenia wirusowego; z wirusowym zapaleniem wątroby typu C (obecnie uleczalnym) - Harvoni i jego analogi; w typie B, D - inhibitory odwrotnej transkryptazy wirusa (Adefowir, Lamiwudyna) i preparaty interferonu;
  • leki hormonalne (prednizon, metipred itp.) - z autoimmunologicznym uszkodzeniem wątroby;
  • hepatoprotectors (Phosphogliv, Essentiale, Heptral, Legalon itp.). Pomagają wzmocnić błony hepatocytów (komórki wątroby), usprawniają procesy naprawy wątroby, mają niewielki efekt przeciwwirusowy;
  • do celów detoksykacji przepisywany jest Hepa-merz i jego analogi - zmniejsza on podwyższony poziom amoniaku w marskości wątroby, poprawia metabolizm białek i czynność wątroby;
  • leki moczopędne - Furosemid, Veroshpiron;
  • preparaty białkowe (albumina) - normalizują ilość białka we krwi, poprawiając w ten sposób ciśnienie onkotyczne.

Do odżywiania pacjentów z chorobami wątroby stosuje się dietę nr 5 (według Pevznera)..

W przypadku braku efektu lub w przypadku rozwoju wodobrzusza opornego na leczenie (nieuleczalnego) wykonuje się laparocentezę (nacięcie wykonuje się poniżej pępka, do rany wprowadza się pustą rurkę (trokar), przez którą wprowadza się cewnik i wypompowuje nagromadzony płyn).

Leczenie zespołu Budd-Chiari w pierwszych godzinach choroby polega na mianowaniu leków niszczących skrzepy krwi - fibrynolitycznych (Urokinase, Alteplaza itp.) I antykoagulantów (zapobiegających tworzeniu się skrzepów krwi) - heparyny, Kleksanu, Fragmin. W późniejszym terminie wskazana jest tylko interwencja chirurgiczna:

  • przeszczep wątroby - z zakrzepicą mnogą żył wątrobowych;
  • przezskórne rozszerzenie - w uszkodzonym naczyniu instaluje się specjalny balon, napompowany, rozszerzając w ten sposób światło naczynia i poprawiając krążenie krwi;
  • zespolenie portosystemowe - krew wypłynie wokół skrzepliny między portalem a dolnym układem żyły głównej.

W przypadku guzów wątroby związanych z wodobrzuszem wskazana jest niedrożność.

Z chorobą nerek

Ze zjawiskami przewlekłej niewydolności nerek stosuj:

  • leki obniżające ciśnienie krwi - peryndopryl, walsartan, irbesartan;
  • leki moczopędne - Trifas, Diuver, Furosemid są stosowane w początkowych stadiach niewydolności nerek;
  • w obecności niedokrwistości (obniżonej hemoglobiny) - Fersinol, Fenyuls (z niedoborem żelaza), witamina B12 i kwas foliowy w przypadku ich niedoboru;
  • leki przeciwpłytkowe (poprawiają krążenie krwi w nerkach) - Trental, Curantil, Tivortin; w skrajnych przypadkach niewydolności nerek można zastosować dopaminę (dawki „nerkowe”) w celu poprawy krążenia krwi.

Przy nieskuteczności powyższej terapii przechodzą na hemodializę („sztuczną nerkę”). Krew jest oczyszczana przez przejście przez specjalny aparat, który pomaga normalizować równowagę wody i elektrolitów oraz usuwać produkty uboczne metabolizmu (azot, kreatynina, mocznik). Odbywa się to wyłącznie w wyspecjalizowanych szpitalach w obecności specjalnie przeszkolonego personelu..

W leczeniu chorób, które doprowadziły do ​​zespołu nerczycowego, można stosować preparaty steroidowe (Metipred, deksametazon) i cytostatyki (cyklofosfamid itp.) W przypadku chorób nerek wskazana jest dieta nr 7..

Z zapaleniem trzustki

Leczenie ostrego zapalenia trzustki odbywa się na oddziale chirurgicznym szpitala. Leczenie zachowawcze obejmuje:

  • leki przeciwwydzielnicze (oktreotyd) - blokują produkcję enzymów trzustkowych;
  • leki hamujące działanie enzymów w tkankach i krwi w ciele - Gordoks, Kontrikal;
  • niesteroidowe leki przeciwzapalne - Xefocam, Voltaren. Mają działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Z ich nieskutecznością, narkotyczne środki przeciwbólowe - Tramadol;
  • przeciwskurczowe - No-shpa, Duspatalin, Mebeverin. Wyeliminuj skurcz przewodów i zwieraczy trzustki;

Wraz z rozwojem zapalenia otrzewnej lub wodobrzusza, z martwicą trzustki (martwica trzustki) wskazane jest leczenie chirurgiczne, polegające na wycięciu dotkniętego obszaru, opróżnieniu jamy brzusznej (odpływ płynu z jamy brzusznej przez zainstalowane w niej specjalne rurki).

Z gruźlicą

Zaleca się masową terapię przeciwbakteryjną, która obejmuje 5 głównych antybiotyków - ryfampicynę, etambutol, pirazynamid, spiramycynę, izoniazyd. Przy nieskuteczności stosuje się zapasowe grupy antybiotyków. W leczeniu wodobrzusza stosuje się leki moczopędne - Furosemid (Lasix), Torasemide (Torvent) itp. W przypadku braku działania lub rozwoju niedrożności jelit (z powodu tworzenia zrostów) wskazana jest interwencja chirurgiczna.

Z uszkodzeniem naczyń limfatycznych

Terapię zachowawczą można stosować tylko w przypadku filariozy - inwazji robaków pasożytniczych. Lek dietylokarbamazyna jest skuteczny, zakłóca metaboliczne procesy filariów, powoduje ich śmierć. Wymagane jest 5 kursów po 10 dni.

W przypadku guzów, które utrudniają odpływ limfy, są usuwane. W przypadku nieoperacyjnego guza możliwa jest zespolenie z najbliższą dużą żyłą. W przyszłości pacjent będzie potrzebował laparocentezy terapeutycznej, aby usunąć nadmiar płynu. Podczas usuwania płynu puchlinowego zawierającego limfę konieczne jest połączenie jego spożycia z wprowadzeniem albuminy dożylnie.

Ciężki wysiłek fizyczny nie jest zalecany, ponieważ zwiększają ciśnienie, co przyczynia się do wypływu płynu z łożyska naczyniowego.

Na choroby onkologiczne

Leczenie chirurgiczne raka jest wskazane w przypadku drobnych zmian otrzewnej. W takim przypadku dotknięty obszar jest wycinany do zdrowych tkanek, a w przyszłości leczenie będzie miało na celu wyeliminowanie pierwotnego skupienia. W guzach nieoperacyjnych zaleca się chemioterapię, aby zapobiec wzrostowi komórek nowotworowych. Przepisuj leki, które hamują syntezę DNA (bleomycyna, fluorouracyl, cisplatyna itp.). W leczeniu objawowym można stosować leki przeciwwymiotne (metoklopramid, cerukal), leki przeciwbólowe (morfina), leki moczopędne (furosemid)..

W przypadku chorób tarczycy

W przypadku obrzęku śluzowatego przepisywane są hormony tarczycy:

  • L-tyroksyna (Eutiroks) - analog hormonu tyroksyny;
  • Liiotironina jest analogiem trijodotyroniny;
  • Jodomaryna, jodek potasu - jeśli zmniejszenie czynności tarczycy jest spowodowane niedoborem jodu w organizmie.

Leki poprawiają procesy metaboliczne w organizmie. Zaleca się również zmniejszenie spożycia płynów do 2 litrów i soli do 10 g dziennie. Jedz pokarmy bogate w jod (łosoś, krewetki, wątroba dorsza, okoń morski itp.).

Leczenie intensywnych i opornych wodobrzusza

W przypadku intensywnego wodobrzusza (więcej niż 10 litrów płynu w jamie brzusznej zaburzone jest funkcjonowanie narządów wewnętrznych) i opornego na leczenie (brak efektu terapii moczopędnej) wskazana jest laparocenteza (technika opisana powyżej). Po raz pierwszy zaleca się usunięcie nie więcej niż czterech litrów płynu, który jest kompensowany przez substytuty osocza (reopoliglyukina, żelatyna itp.) Lub albuminy (ponieważ płyn puchlinowy jest bogaty w białka, jego usunięcie wpływa na ciśnienie onkotyczne). Wypompowywanie większej ilości płynu jest obarczone zapaścią (gwałtowny spadek ciśnienia krwi).

Do czego może prowadzić wodobrzusze?

Wodobrzusze są groźnymi komplikacjami, które mogą prowadzić do:

  • spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej. Długa stagnacja płynu stwarza warunki do rozwoju w nim patogennej mikroflory i zapalenia płatów otrzewnowych, któremu towarzyszy ogólny ciężki stan i obarczony śmiercią pacjenta;
  • opłucnowa - nagromadzenie płynu w płucach z następczą niewydolnością oddechową;
  • niedrożność jelit. Nagromadzony płyn uciska pętle jelitowe i zapobiega przenikaniu kału;
  • zespół wątrobowo-nerkowy - wtórne uszkodzenie nerek z marskością wątroby z rozwojem ciężkiej niewydolności nerek;
  • przepuklina pępkowa. Przy wysokim ciśnieniu w jamie brzusznej pierścień pępowinowy jest znacznie rozciągnięty, przez który mogą wystawać narządy wewnętrzne (jelita itp.).

Ilu żyje z wodobrzuszem?

Wodobrzusze same w sobie nie są przyczyną śmierci. Śmiertelność zależy od stanu, który ją spowodował. Przy gromadzeniu się płynu w wyniku głodu prognozy są korzystne. Wystarczy dodać do diety pokarm białkowy, a objawy puchliny ustąpią. Przeżycie zależy od stanu czynnościowego wątroby, nerek, serca i adekwatności leczenia. Na przykład w końcowych stadiach pięcioletnie przeżycie nie przekracza 15-20%. (tj. na sto osób, tylko piętnaście do dwudziestu przeżyje 5 lat). Przy często powtarzających się wodobrzusze, słabo zachowawczej terapii przeżycie nie przekracza 2 lat.

Różnica między wzdęciami i wodobrzuszem

Podłożem do powstawania wzdęć są nagromadzone gazy w jelitach, dla wodobrzusza - ciecz. Dlatego ich odróżnienie nie jest trudne. W przypadku wzdęć, jeśli dotkniesz przedniej ściany brzucha, dźwięk będzie bardzo dźwięczny (jak na bębnie). Wzrost brzucha podczas wzdęcia jest jednolity, nie występuje również obrzęk innych lokalizacji. Aby rozwiązać wzdęcia, wystarczy włączyć do diety pokarmy bogate w błonnik (otręby itp.), Wziąć fundusze zmniejszające wzdęcia - espumisan, meteospasmil itp. Nie należy również mylić puchliny brzusznej i „żołądka żaby” z krzywicą u dzieci. U niemowląt taki żołądek pojawia się z powodu osłabienia mięśni przedniej i bocznych ścian brzucha, w związku z którymi przyjmuje pozycję wypukłą i wiszącą (w pozycji pionowej).

Wniosek

Warto pamiętać, że wodobrzusze to stan, który nie przechodzi sam. Przy pierwszych objawach należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Terminowa diagnoza i leczenie choroby, która prowadzi do gromadzenia się płynów, znacznie zwiększa szanse na poprawę twojego życia.