Przyczyny limfogranulomatozy, objawy, metody leczenia, rokowanie

Tłuszczak


Limfogranulomatoza jest poważną chorobą onkologiczną charakteryzującą się patologiczną proliferacją tkanki limfatycznej i pojawieniem się w niej specyficznych komórek Berezowskiego-Sternberga (elementy strukturalne ziarniniaków). W tym artykule dowiesz się o limfogranulomatozie, objawach, leczeniu, przyczynach tej patologii..

Limfogranulomatoza lub choroba Hodgkina, z tą samą częstością, dotyka ludzi w każdym wieku. W strukturze zachorowalności wśród młodych ludzi (w wieku 15–30 lat) 50% potwierdzonych przypadków choroby przypisuje się populacji mężczyzn i kobiet. Drugi szczyt zapadalności obserwuje się wśród osób starszych (powyżej 45 lat), wśród których około 70% pacjentów to mężczyźni.

Według prognoz naukowców z American Cancer Community, w 2014 r. Na świecie zostanie zdiagnozowanych 9190 nowych przypadków limfogranulomatozy (4120 u kobiet i 5070 u mężczyzn). W tym roku na tę chorobę umrze 1180 osób (510 kobiet i 670 mężczyzn).

Przyczyny

Czynniki etiologiczne choroby nie zostały wiarygodnie określone, ale istnieją dowody na wzrost zachorowalności wśród mieszkańców niektórych regionów, co pozwala nam wyciągać wnioski na temat wpływu wirusów i czynników środowiskowych na wskaźnik zachorowalności.

Wśród czynników predysponujących są:

  • Dziedziczna predyspozycja (obecność krewnych z chorobą tkanki limfatycznej);
  • Wrodzony i nabyty niedobór odporności;
  • Obecność chorób autoimmunologicznych (patrz toczeń rumieniowaty: objawy, leczenie, reumatoidalne zapalenie stawów: objawy i leczenie).

Istnieje ścisły związek mononukleozy zakaźnej wywołanej przez wirusa Epsteina-Barra z rozwojem limfogranulomatozy. Jednak ta choroba nie występuje u każdego nosiciela wirusa..

Według badań izolowane działanie tego czynnika określa prawdopodobieństwo limfogranulomatozy tylko w 0,1%. Jednocześnie wirus Epsteina-Barra jest wykrywany u 90% światowej populacji. Osoby z różnymi stanami niedoboru odporności są również zagrożone..

Klasyfikacja

Badanie ognisk patologicznego wzrostu w ziarniniakowatości ujawniło 4 typy histologiczne choroby:

  1. Granulomatoza z przewagą tkanki limfatycznej (5-10%) objawia się w postaci ograniczonego lub powszechnego niekontrolowanego wzrostu limfocytów (w niektórych przypadkach wraz z histiocytami). Ten typ określa najkorzystniejszy przebieg i rozwija się bez stwardnienia i martwicy ogniska guza;
  2. Stwardnienie guzkowe jest najczęstszą postacią choroby (30-60%) i objawia się proliferacją tkanki łącznej w postaci węzłów. Faza zwłóknienia jest poprzedzona wzrostem niedojrzałych i utworzonych komórek limfoidalnych, podczas gdy przebieg choroby charakteryzuje się stopniowym powolnym postępem;
  3. Ziarniniakowatość typu mieszanych komórek (20–40%) charakteryzuje się niekorzystnym przebiegiem i objawia się wieloma ogniskami zwłóknienia, często ulegając martwiczej postaci. Patologiczny wzrost tkanki limfatycznej objawia się przez polimorficzną proliferację komórek, w tym limfocytów, neutrofili, eozynofili i specyficznych komórek Berezowskiego-Sternberga. Ze względu na masową śmierć komórek w ogniskach zwłóknienia ten typ ma bardzo niekorzystne rokowanie;
  4. Z ostrym spadkiem liczby limfocytów lub ich całkowitym zanikiem rodzaj limfogranulomatozy charakteryzuje się zmniejszeniem liczby limfocytów (mniej niż 5% przypadków). Ten typ ma dwa podtypy: stwardnienie rozproszone, w którym w strukturze patologicznych ognisk zwłóknienia można znaleźć obszary akumulacji komórek Hodgkina lub Berezowskiego-Sternberga oraz typ siatkowy charakteryzujący się patologicznymi gigantycznymi pojedynczymi i wielojądrowymi komórkami. Każdy z dwóch podtypów sugeruje ciężki przebieg choroby i ma wyjątkowo złe rokowanie..

Obraz kliniczny choroby

Pierwszymi objawami, które zauważa pacjent, są powiększone węzły chłonne. Początek choroby charakteryzuje się pojawieniem się gęstszych formacji pod skórą. Są bezbolesne w dotyku i od czasu do czasu mogą się zmniejszać, ale później ponownie się zwiększają. Po spożyciu obserwuje się znaczny wzrost i ból w węzłach chłonnych. W niektórych przypadkach możliwy jest wzrost kilku grup regionalnych węzłów chłonnych:

  • Szyjny i nadobojczykowy - 60-80% przypadków;
  • Węzły chłonne śródpiersia - 50%.

Wraz z miejscowymi objawami pacjenta poważnie niepokoją ogólne objawy (objawy grupy B):

  • Gorączka trwająca dłużej niż tydzień;
  • Obfite pocenie się w nocy (patrz przyczyny nadmiernej potliwości u kobiet i mężczyzn);
  • Niekontrolowana utrata masy ciała (ponad 10% masy ciała przez 6 miesięcy)

Objawy „B” charakteryzują cięższy przebieg choroby i pozwalają określić potrzebę intensywnej terapii.

Wśród innych objawów charakterystycznych dla limfogranulomatozy są:

  • Słabość, utrata siły, utrata apetytu
  • Swędząca skóra
  • Kaszel, ból w klatce piersiowej, duszność
  • Ból brzucha, zaburzenia trawienne
  • Wodobrzusze
  • Ból kości

W niektórych przypadkach jedynym objawem limfogranulomatozy przez długi czas jest tylko ciągłe uczucie zmęczenia.

Problemy z oddychaniem występują wraz ze wzrostem wewnątrzklatkowych węzłów chłonnych. W miarę wzrostu węzłów stopniowo ściskają tchawicę i powodują stały kaszel i inne zaburzenia oddechowe. Objawy te są gorsze podczas leżenia. W niektórych przypadkach pacjenci zauważają ból za mostkiem..

Objawy kliniczne ziarniniakowatości nasilają się stopniowo i przechodzą w 4 etapach (w zależności od rozpowszechnienia procesu i nasilenia objawów).

  1. Pierwszy etap charakteryzuje się ograniczoną proliferacją tkanki limfatycznej (w obrębie węzła regionalnego, grasicy lub śledziony). Objawy kliniczne na tym etapie są bardzo rzadkie i mogą charakteryzować się wzrostem węzłów chłonnych bez powodowania bólu lub dyskomfortu;
  2. Kryterium przejścia choroby do drugiego etapu jest zajęcie dwóch lub więcej węzłów chłonnych lub narządu nielimfoidalnego. W tym przypadku objawy kliniczne są ogólne w postaci stopniowo narastającego osłabienia, utraty siły, zmniejszenia apetytu i utraty wagi;
  3. W trzecim etapie limfogranulomatozy zmiany patologiczne wpływają na odległe węzły chłonne i towarzyszy im kompresja otaczających tkanek z pojawieniem się bolesnych wrażeń. Ten etap charakteryzuje się wzrostem wielkości narządów gruczołowych (śledziony, gruczołów dokrewnych). Trzeci etap choroby charakteryzuje się ciężkimi objawami klinicznymi w postaci utrzymującej się długotrwałej gorączki, bólu brzucha. Obniżona odporność i rozprzestrzenianie się zmian zapalnych w przewodzie pokarmowym prowadzą do zaburzeń trawiennych, wyczerpania organizmu;
  4. Czwarty etap jest terminalem. W tym okresie zmiany stają się rozproszone. W tym czasie rozwijają się patologiczne ogniska w wątrobie, powodujące wodobrzusze i swędzenie skóry, szpik kostny (ból kości), płuca (duszność, ból za mostkiem) i płyn mózgowo-rdzeniowy (ból pleców, kończyn, drętwienie, nadmiernie wysoka temperatura).

Diagnostyka - analizy, biopsja, tomografia

Rozpoznanie choroby opiera się na ogólnych testach klinicznych i badaniach biochemicznych w celu oceny funkcji wątroby i śledziony, a także instrumentalnych metod diagnostycznych, w tym prześwietlenia klatki piersiowej, tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego.

Jakie zmiany mogą wystąpić w przypadku limfogranulomatozy w badaniu krwi? Obserwuje się tylko poważne objawy i objawy choroby:

  • Małopłytkowość
  • Niedokrwistość
  • Zwiększona ESR i ujawniono pancytopenię na późnych etapach. Obserwuje się również monocytozę, neutrofilową leukocytozę, eozynofilię..
  • Czasami komórki leukokoncentratu znajdują się w komórkach Berezowskiego-Sternberga
  • Analiza immunologiczna - upośledzona odpowiedź immunologiczna typu opóźnionego, zahamowanie produkcji limfocytów B w późnych stadiach.

Jeśli chodzi o analizę moczu, jest to zwykle normalne, w przypadku uszkodzenia nerek można wykryć czerwone krwinki i białka.

W biochemicznym badaniu krwi:

  • Wraz z uszkodzeniem wątroby wzrasta poziom bilirubiny, poziom enzymów
  • Seromukoidy, haptoglobina, globuliny mogą wzrosnąć

Badanie rentgenowskie pozwala ustalić obecność powiększonych węzłów chłonnych szyjnych i wewnątrz klatki piersiowej. Biorąc pod uwagę, że w przypadku limfogranulomatozy dotyczy to przede wszystkim węzłów, prześwietlenie może być pomocne w wczesnym rozpoznaniu choroby.

Dokładniejszy obraz pozwala uzyskać badanie tomograficzne. Tomografia komputerowa jest niedrogim i niezawodnym narzędziem do dokładnego diagnozowania obecności patologii i ustalenia etapu procesu. CT może wykryć chłoniaki w dowolnym oddziale lub narządzie (klatka piersiowa, narządy jamy brzusznej i miednicy, mózg).

MRI ma wyniki podobne do CT, ale umożliwia dokładniejsze określenie wielkości i lokalizacji guza. Ze względu na brak szkodliwych efektów badanie to może być przydatne w określaniu skuteczności leczenia w zakresie dynamiki.

Ostatnią metodą diagnostyczną jest biopsja tkanki z węzła chłonnego do badania histologicznego. Ponadto może być potrzebna biopsja szpiku kostnego w celu ustalenia stadium limfogranulomatozy i nasilenia choroby..

Analiza punktowa szpiku kostnego - niezmieniona we wczesnym stadium choroby. W formie uogólnionej - opóźnione dojrzewanie komórek erytroidalnych, ognisk limfogranulomatycznych, niewielkiej liczby komórek Berezowskiego-Sternbergana, tendencja do stwardnienia.

Biopsja węzłów chłonnych - identyfikacja określonych komórek, ziarniniaki polimorficzne komórek.

Jak leczy się obecnie limfogranulomatozę?

Środki leczenia limfogranulomatozy są planowane w zależności od stadium choroby.

Podczas wykrywania choroby we wczesnych stadiach (1 lub 2) można zastosować następujące zasady leczenia:

  • W przypadku osób dorosłych zaleca się radioterapię. Jego zastosowanie pozwala osiągnąć stabilną remisję, chociaż jednocześnie istnieje wiele poważnych komplikacji;
  • Na wczesnym etapie dzieci przechodzą leczenie skojarzone, polegające na stosowaniu chemioterapii i niskich dawek radioterapii. Zasada radioterapii niskimi dawkami została opracowana specjalnie w celu zapobiegania niepłodności, białaczce oraz toksycznemu działaniu leków terapeutycznych i manipulacji na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy.

Standardowym sposobem leczenia wszystkich pacjentów z trzecim etapem limfogranulomatozy jest radioterapia i chemioterapia. Na czwartym etapie choroby eksperci zalecają stosowanie chemioterapii. Najnowsze osiągnięcia w dziedzinie chemioterapii zapewniają pozytywne rokowanie w zakresie limfogranulomatozy i pięcioletniego przeżycia około 90% pacjentów.

Nawroty po leczeniu występują u 20–35% pacjentów. Wraz z rozwojem nawrotu wykonuje się powtarzane promieniowanie i chemioterapię, a następnie przeszczep szpiku kostnego. Zazwyczaj leczenie to prowadzi do stabilnej remisji, chociaż nadal możliwe są powtarzające się nawroty.

Radioterapia pozwala zatrzymać wzrost i zmniejszyć rozmiar guza. Ta metoda jest stosowana głównie w leczeniu dorosłych pacjentów, ponieważ ma wiele poważnych skutków ubocznych..

Zgodnie z najnowszymi zaleceniami prowadzenie przedłużonej radioterapii, obejmujące ekspozycję na zdrowe tkanki otaczające patologiczny węzeł chłonny, nie ma znaczącej przewagi nad ograniczoną ekspozycją i ma nieuzasadnione ryzyko wystąpienia poważnych skutków ubocznych. W związku z tym wiodący współcześni specjaliści przestrzegają zasady punktowego wpływu na zidentyfikowane ognisko patologiczne po chemioterapii.

Stosowanie chemioterapii oznacza przyjmowanie specjalnych leków, które powodują śmierć komórek rakowych. Leki te nazywane są cytotoksycznymi i mają działanie ogólnoustrojowe, ponieważ wpływają na całe ciało, a nie tylko na nowotwór.

Objętość chemioterapii jest planowana na podstawie stadium choroby i obejmuje od 4 do 8 kursów. Jeden kurs to 28 dni.

Standardowy schemat chemioterapii w leczeniu limfogranulomatozy obejmuje schemat ABVD lub Stanford V. ABVD jest skrótem nazw stosowanych leków: Adriamycyna, Bleomycyna, Winblastyna i Dakarbazyna.

Przy przypisywaniu trybu Stanforda V proponuje się stosowanie kombinacji 7 leków: adriamycyny, mechloretaminy, winkrystyny, winblastyny, bleomycyny, etopozydu, prednizolonu. Ta zasada leczenia limfogranulomatozy jest stosowana u pacjentów z wysokim ryzykiem złośliwego przebiegu choroby. Jest to najskuteczniejsza metoda na późniejszych etapach z potwierdzonym pozytywnym efektem w 95% przypadków. Ponadto ta metoda jest niebezpieczna z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia wtórnych chorób nowotworowych. Tacy pacjenci otrzymują długoterminowe monitorowanie profilaktyczne w celu zidentyfikowania długoterminowych skutków chemioterapii..

Przeszczep

Pacjenci z nawrotem lub postępującą limfogranulomatozą mogą otrzymać powtarzaną chemioterapię, a następnie przeszczep szpiku kostnego. Oznacza to, że komórki szpiku kostnego pacjenta zostaną zastąpione zdrowymi. Zapewnia to normalizację szpiku kostnego po toksycznym działaniu leków. Szpik kostny pacjenta można zastąpić jego komórkami własnymi lub dawcami. Druga opcja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem odrzucenia przeszczepu i jest stosowana tylko w przypadku niepowodzenia przeszczepu własnego materiału.

Prognoza

Limfogranulomatoza jest postacią raka, którą można dobrze leczyć, szczególnie we wczesnych stadiach. W przeciwieństwie do innych nowotworów, nawet w późniejszych stadiach wskaźnik przeżycia pacjentów pozostaje wystarczająco wysoki.

Pięcioletnie przeżycie pacjentów wynosi średnio 60–80%, w pierwszym i drugim etapie wynosi 90–95%, zaś w 3 etapach około 70%. Według badań, u pacjentów, którzy przeżyli ponad 15 lat po leczeniu limfogranulomatozy, prawdopodobieństwo śmierci z powodu powikłań choroby podstawowej jest znacznie mniejsze niż z jakiegokolwiek innego narażenia. Dzięki chemioterapii na etapach 3 i 4 remisja osiągana jest w 70 procentach przypadków.

Rokowanie jest niekorzystne, gdy:

  • Nawrót występuje w ciągu 1 roku po leczeniu;
  • Leczenie nie poprawia się, a choroba postępuje..

Na prognozę wpływ mają następujące czynniki:

  • Płeć - mężczyźni mają większe ryzyko złego rokowania;
  • Podeszły wiek - im starszy pacjent, tym gorsze rokowanie (45 lat i więcej);
  • Choroba w stadium 4;
  • Niski poziom albuminy i hemoglobiny we krwi;
  • Wysoka liczba białych krwinek (ponad 15 x 10 9 / l);
  • Niska liczba limfocytów (mniej niż 600).

Im więcej faktów z listy zanotowano u konkretnego pacjenta, tym bardziej prawdopodobne jest, że będzie on potrzebował poważniejszego wsparcia medycznego.

Limfogranulomatoza

Dziś musimy znaleźć ważne informacje na temat strasznej choroby zwanej limfogranulomatozą. Właściwe jest mówienie o takim stanie patologicznym, gdy pacjent ma złośliwy guz utworzony z przerośniętej tkanki limfatycznej i określonych komórek. Nazywa się je komórkami Berezowskiego-Sternberga-Reeda, na cześć trzech naukowców, którzy poświęcili swoje życie tak ważnemu odkryciu..

Są ludzie, którzy trochę wątpią, czy limfogranulomatoza jest rakiem, czy nie. Choroba należy do grupy onkologicznej, co oznacza, że ​​nadal jest chorobą nowotworową o ciężkim obrazie klinicznym. Taka diagnoza może wystąpić w każdym wieku, niezależnie od płci, ale w większości przypadków można prześledzić pewne zależności:

  1. Pierwszą grupą ryzyka są dzieci w wieku od 15 do 30 lat, przy czym największa aktywność limfogranulomatozy występuje w dwudzieste urodziny. Częstość występowania u mężczyzn i kobiet jest w przybliżeniu taka sama;
  2. Druga grupa ryzyka to osoby dorosłe po pięćdziesiątce. Narażona jest głównie męska połowa populacji.

Nawiasem mówiąc, limfogranulomatoza ma inną nazwę - choroba Hodgkina. Dlatego, spotykając się z innymi źródłami, musisz wziąć pod uwagę ten związek.

Przyczyny limfogranulomatozy

Natura pochodzenia limfogranulomatozy jest wciąż pytaniem, na które naukowcy nie mają dokładnej i ostatecznej odpowiedzi. W praktyce specjaliści dostrzegli związek między czynnikiem regionalnym, ponieważ w niektórych grupach osad częstość występowania jest znacznie wyższa. Nie jest to pierwszy przypadek, w którym środowisko zewnętrzne i jego wirusy określają częstotliwość występowania..

Ale nie zaniedbują innych wpływowych powodów:

  • Predyspozycje genetyczne - najbardziej narażone są osoby, których najbliżsi członkowie rodziny mieli bezpośrednią patologię w tkance limfatycznej;
  • Ludzki niedobór odporności, niezależnie od tego, czy jest wrodzony, czy nabyty;
  • Choroby autoimmunologiczne obecne u pacjenta.

Istnieje inna wersja, zgodnie z którą prowokatorem limfogranulomatozy jest wirus Epsteina-Barra (mononukleoza zakaźna). Jego komórki są również wykrywane przez badanie mikroskopowe tkanki nowotworowej, dlatego pojawiła się opinia na temat mutacji limfocytów wywołanych tą infekcją. Ale nie wszystko jest takie proste, ponieważ wirus Epstein-Barr jest obecny w prawie 90% światowej populacji.

Decydującym czynnikiem, który preferuje większość naukowców, jest nadal niedobór odporności.

Objawy limfogranulomatozy

  • Głównym objawem, za pomocą którego należy wierzyć w limfogranulomatozę, jest wzrost węzłów chłonnych na szyi, pod pachami i w strefie pachwinowej. Pomimo faktu, że są gęste w swojej strukturze, węzły chłonne pozostają ruchome, bezbolesne i nie są w stanie zapalnym. Ponadto osoba może poczuć ich wzrost w miarę postępu, stanie się zauważalny nawet dla osób wokół niego. Bardzo ważne jest, aby nie czekać na to, ale natychmiast skontaktować się z kliniką. Wybierając lekarza, musisz również pomyśleć, musi być doświadczony, wysoko wykwalifikowany i profesjonalny. Jeśli specjalista nie spełni powyższych wymagań, istnieje szansa, że ​​omyłkowo zaakceptuje powiększenie węzłów chłonnych z powodu gruźliczego zapalenia węzłów chłonnych i zaleci bezużyteczną terapię, umożliwiając dalszą progresję choroby.
  • Zarośnięta tkanka limfatyczna w węzłach znajdujących się na klatce piersiowej może prowadzić do ucisku na płuca, dzięki czemu oddychanie pacjenta natychmiast stanie się trudne, a następnie wystąpi kaszel.
  • Ciągłe i nieuzasadnione osłabienie jest stałym towarzyszem pacjentów z limfogranulomatozą.
  • Mają także podwyższone temperatury i nadmierne pocenie się..
  • Trudno nie zauważyć symptomu takiego jak utrata masy ciała. Masa ciała zaczyna gwałtownie spadać, proces jest kontynuowany w sposób ciągły.

Badanie krwi na tę chorobę

Rozpoznanie limfogranulomatozy obejmuje kilka środków. Oprócz badania i konsultacji z lekarzem, musisz oddać krew do analizy, wykonać biopsję tkanek nowotworowych i diagnostykę radiologiczną (w razie potrzeby).

Badanie krwi na limfogranulomatozę jest najprostszym rodzajem badania, ale pomimo tego, zgodnie z jego wynikami, specjalista może mieć opinię na temat prawdopodobieństwa wystąpienia istniejącej choroby. Jeśli badasz morfologię krwi, to z chorobą Hodgkina u pacjentów często:

  • Zawartość fibrynogenu jest większa niż normalnie;
  • Stężenie alfa-2-globuliny powyżej dziesięciu gramów na litr;
  • Poziomy haptoglobiny przekraczają 1,5%;
  • Cerruloplazmina we krwi jest wykrywana powyżej 0,4 E.E.;
  • Szybkość sedymentacji erytrocytów wzrasta do 30 mm na godzinę i więcej.

Niedokrwistość, leukocytoza, monocytoza, leukopenia, które będą wskazywać na rozwój limfogranulomatozy, można wykryć u pacjenta na podstawie badania krwi.

Leczenie choroby

Osoby, które trafiają do szpitala z pierwszym lub drugim stadium limfogranulomatozy, mają największe szanse na wyleczenie. W ich przypadku stosuje się radioterapię (dla dorosłych) i połączenie chemioterapii z niskimi dawkami radioterapii (dla dzieci).

W trzecim etapie limfogranulomatozy sukces można osiągnąć jedynie dzięki połączeniu chemioterapii z promieniowaniem. Na czwartym - chemioterapia.

Napromieniowane są nie tylko dotknięte obszary układu limfatycznego, ale także inne grupy z węzłami, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się guza. Pacjentom pokazano obowiązkowe kursy profilaktyczne..

Dzięki innowacyjnym osiągnięciom w dziedzinie chemioterapii osiągnięto wysoki pięcioletni wskaźnik przeżycia wynoszący 90%. Prawdopodobieństwo nawrotu występuje w 35% wszystkich przypadków, ale stale maleje.

Prognozy dla tej choroby.

Jak w przypadku każdego innego raka, rokowanie w przypadku limfogranulomatozy będzie zależeć od szybkości rozwijającego się procesu patologicznego i od etapu, na którym rozpoczyna się leczenie. Jeśli choroba ma zlokalizowaną postać, szanse są bardzo pozytywne. W przeciwnym razie, gdy dotknięty obszar jest zbyt duży lub z węzłów chłonnych rozprzestrzenił się na narządy wewnętrzne, poprawa będzie krótkotrwała.

Administracja portalu kategorycznie nie zaleca samoleczenia i przy pierwszych objawach choroby radzi skonsultować się z lekarzem. Nasz portal zawiera najlepszych lekarzy specjalistów, którzy mogą umówić się na wizytę online lub telefonicznie. Możesz sam wybrać odpowiedniego lekarza, a my wybierzemy go całkowicie za darmo. Również tylko wtedy, gdy zarejestrujesz za naszym pośrednictwem, cena konsultacji będzie niższa niż w samej klinice. To jest nasz mały prezent dla naszych gości. bądź zdrów!

Objawy limfogranulomatozy w badaniach krwi

Objawy limfogranulomatozy w badaniach krwi są jedną z najprostszych i najbardziej wiarygodnych metod wstępnej diagnozy chłoniaka Hodgkina.

Co to jest limfogranulomatoza?

Głównymi żołnierzami ludzkiej odporności są limfocyty. Jest to jeden z rodzajów leukocytów, z powodu którego ludzie albo nie chorują, albo wracają do zdrowia.

W formule leukocytów u dorosłych liczba limfocytów wynosi co najmniej jedną czwartą, u dzieci liczba ta osiąga 50%.

Limfocyty wytwarzają przeciwciała przeciwko różnym patogenom, a także biorą udział w odporności komórkowej, niszcząc komórki niespełniające standardu, na przykład złośliwe.

Układ limfatyczny to węzły połączone we wspólnej sieci przez naczynia. Proces nowotworowy (złośliwy) w tym układzie nazywa się chłoniakiem..

Limfocyty odradzają się i niekontrolowanie dzielą, proces stopniowo rozprzestrzenia się w całym ciele, wpływając na różne narządy.

Chłoniak to nie jedna choroba, ale cała grupa około trzydziestu odmian. Każdy chłoniak ma swoją nazwę, ponieważ różni się znacznie w przebiegu, rokowaniu i leczeniu..

Najpopularniejsza klasyfikacja pozwala podzielić wszystkie chłoniaki na chłoniaka Hodgkina (chłoniaka Hodgkina) i chłoniaka nieziarniczego.

Specyficznymi objawami limfogranulomatozy i ich różnicą od chłoniaków nieziarniczych są komórki Reeda-Berezowskiego-Sternberga. Te gigantyczne komórki można zobaczyć w badaniu mikroskopowym biopsji.

Chłoniak Hodgkina to nazwa wprowadzona w 2001 roku przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Inne nazwy: choroba Hodgkina, limfogranulomatoza, ziarniniak złośliwy.

W pierwszej połowie XIX wieku chorobę badał brytyjski lekarz Thomas Hodgkin. Zauważył siedmiu pacjentów z powiększonymi węzłami chłonnymi, wątrobą i śledzioną, po raz pierwszy zwracając uwagę społeczności naukowej na tę chorobę..

Pacjenci Hodgkina zmarli, ponieważ choroba była wówczas nieuleczalna, ale współczesna medycyna czyni ogromny postęp w przezwyciężaniu choroby.

Choroba występuje zarówno u dzieci, jak i dorosłych, zdecydowana większość zachoruje w wieku od 15 do 40 lat..

Według statystyk choroba dotyka 2,3 osoby na każde 100 tysięcy ludności. Niewielka przewaga wśród pacjentów spada na mężczyzn (dorosłych i dzieci).

Przyczyny choroby są nieznane, ale naukowcy są skłonni wykluczyć czynnik dziedziczny z ich liczby, ponieważ przypadki limfogranulomatozy w jednej rodzinie są pojedyncze.

Jednak niektóre rodzaje chłoniaków są uderzająco powszechne u ludzi, w tym u dzieci z najczęstszym wirusem Epsteina-Barra.

Rodzaje chłoniaka Hodgkina i diagnoza choroby

Badanie próbki biopsji dotkniętej tkanki na obecność komórek Reed-Berezovsky-Sternberg jest obowiązkowym punktem w diagnozie limfogranulomatozy.

Wielu naukowców uważa, że ​​te gigantyczne są nowotworowe, a pozostałe zmiany komórkowe i zwłóknienie powstają w odpowiedzi układu odpornościowego na złośliwy proces..

Wyróżnia się cztery rodzaje limfogranulomatozy w zależności od obrazu z biopsji..

Limfograniocytowa limfogranulomatoza stanowi około 15% wszystkich przypadków choroby. Zwykle są to chorzy mężczyźni w wieku poniżej 35 lat.

Gatunek charakteryzuje się dużą liczbą dojrzałych limfocytów z niewielką przewagą komórek Reed-Berezovsky-Sternberg.

Ten wariant choroby jest uważany za niski stopień i przy wczesnym wykryciu leczenie ma dobre rokowanie..

Gatunek ze stwardnieniem guzkowym jest szerszy niż inne, stanowi 40–50% pacjentów, głównie młodych kobiet.

Choroba jest zwykle zlokalizowana w węzłach chłonnych śródpiersia, ma dobre rokowanie. Główna cecha w kombinacji komórek Reeda-Berezowskiego-Sternberga z komórkami lakunarnymi.

Różnorodność komórek mieszanych stanowi około 30% przypadków limfogranulomatozy.

Z reguły choroba jest charakterystyczna dla mieszkańców krajów rozwijających się i występuje głównie u dzieci lub osób starszych (chłopców i mężczyzn).

Komórki charakteryzują się polimorfizmem (różnorodnością), w tym wiele komórek Reeda-Berezowskiego-Sternberga.

Limfogranulomatoza hamująca tkankę limfatyczną jest rzadką odmianą, nie więcej niż 5% przypadków. Większość pacjentów to osoby starsze, choroba nie występuje u dzieci.

W biopsji komórki są głównie komórkami Reeda-Berezowskiego-Sternberga i nie ma w ogóle limfocytów.

Rozpoznanie limfogranulomatozy u dzieci i dorosłych obejmuje szereg obowiązkowych metod.

Wśród nich badanie fizykalne pod kątem wzrostu węzłów chłonnych, szczegółowa historia, szczególnie w celu zidentyfikowania charakterystycznych objawów (w ciągu ostatnich sześciu miesięcy):

  • nieuzasadniona utrata masy ciała większa niż 10%;
  • gorączka w temperaturze ciała do 38 ° C;
  • obfite pocenie.

Diagnostyka obejmuje również biopsję chirurgiczną i biopsję szpiku kostnego, laboratoryjne badania krwi (analiza ogólna i biochemiczna), mielogram, prześwietlenie klatki piersiowej.

Chłoniak Hodgkina w badaniach krwi

Zmiany w badaniu krwi w kierunku limfogranulomatozy u dzieci i dorosłych są niespecyficzne, to znaczy podobne objawy są charakterystyczne dla wielu innych chorób.

Jednak różne objawy łącznie (morfologia krwi, wywiad, wskaźniki badania fizykalnego) sugerują limfogranulomatozę, którą można ostatecznie potwierdzić lub obalić przez dalszą diagnozę ukierunkowaną na określone objawy.

Jednak ze względu na swoją prostotę, dostępność i wysoką zawartość informacji kliniczne i biochemiczne badanie krwi jest obowiązkowym etapem wstępnej diagnozy..

KLA i badanie biochemii krwi absolutnie nie dostarczają informacji o rodzaju i typie chłoniaka, a zatem nie można ustalić protokołu leczenia, chociaż można uzyskać wstępne pomysły na temat rokowania.

Objawy w badaniu krwi na limfogranulomatozę:

  1. różne stopnie spadku hemoglobiny - niedokrwistość, dzięki której rozwijają się objawy zmęczenia i znużenia;
  2. trombocytopenia - znaczny spadek liczby płytek krwi w analizie, który w uproszczeniu można nazwać rozrzedzeniem krwi. Prowadzi to do krwawienia, w tym krwawienia wewnętrznego - częstych objawów choroby;
  3. wysoki poziom „przywierania” czerwonych krwinek prowadzi do wzrostu ESR;
  4. duża liczba eozynofili - leukocytów odpowiedzialnych za zwalczanie bakterii, pasożytów, komórek nowotworowych. W tym przypadku obserwuje się swędzące objawy skórne;
  5. zmniejszenie liczby limfocytów.

W biochemicznym badaniu krwi do diagnozy limfogranulomatozy u dzieci i dorosłych najbardziej wskazujące są:

  1. białka charakterystyczne dla ostrych procesów zapalnych;
  2. testy wątroby.

Wzrost ilości białka we krwi jest reakcją organizmu na proces chorobowy.

W przypadku limfogranulomatozy białko staje się dziesiątkami, a czasem setki razy więcej, neutralizują toksyczne działanie komórek nowotworowych, a ich liczba wskazuje na stopień procesu zapalnego.

Testy wątrobowe pozwalają określić stopień uszkodzenia wątroby, która ma duży ładunek z limfogranulomatozą. Im bliżej normy, tym lepsze rokowanie leczenia.

Badanie krwi na limfogranulomatozę

Rozpoznanie limfogranulomatozy ustala się tylko na podstawie badania histologicznego węzła chłonnego lub innego ogniska pierwotnej lokalizacji (w razie potrzeby przeprowadza się dodatkowe badanie immunohistochemiczne).

Zmiany danych laboratoryjnych są niespecyficzne, ale niektóre z nich mają wartość predykcyjną. Konieczne są badania instrumentalne w celu ustalenia stadium choroby. Jest to niezwykle ważne, ponieważ strategia leczenia pacjentów z limfogranulomatozą we wczesnych i zaawansowanych stadiach choroby jest inna.

Kliniczne badanie krwi w kierunku limfogranulomatozy. Na początek choroby najbardziej charakterystyczna jest umiarkowana leukocytoza neutrofilowa, a także wzrost ESR, który dobrze koreluje z aktywnością procesu i jest ważnym czynnikiem prognostycznym. W rzadkich przypadkach limfogranulomatozie towarzyszy wysoka eozynofilia. W przypadku nawrotu możliwa jest trombocytoza. W zaawansowanych stadiach często rozwija się limfopenia, a także pancytopenia z powodu trwającego leczenia lub uszkodzenia szpiku kostnego.

Badania biochemiczne z limfogranulomatozą są przeprowadzane w celu określenia aktywności biologicznej choroby (fibrynogen, haptoglobina, ceruloplazmina, a2 i y-globuliny); ponadto przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest badanie czynności wątroby i nerek.

Badanie szpiku kostnego z limfogranulomatozą. Aby określić stadium limfogranulomatozy, konieczna jest trepanobiopsja szpiku kostnego, w której u 20% pacjentów wykrywa się specyficzny naciek. Niezależnie od wielkości uszkodzenia węzłów chłonnych u tych pacjentów zdiagnozowano chorobę w stadium IV. Badanie mielogramu z limfogranulomatozą nie jest obowiązkowe i jest prowadzone z rozwojem ciężkiej cytopenii lub wtórnej choroby onkohemologicznej.

Cytogenetyczne i molekularne zmiany genetyczne w limfogranulomatozie. Wyniki analizy chromosomalnej w limfogranulomatozie różnią się od wyników w przypadku chłoniaków nieziarniczych (NHL), pomimo pewnych podobieństw w chorobach. Jeśli NHL jest niezwykły w przypadkach z liczbą chromosomów większą niż 50, to w przypadku limfogranulomatozy modalna liczba chromosomów w większości przypadków jest prawie triploidalna (około 69 chromosomów) lub prawie tetraploidalna (około 92 chromosomów). Najczęściej zmiany klonalne w limfogranulomatozie są związane z przegrupowaniami 2p, 4p, 6q, 8q, 9p, 12p, 14q i 16q.

Najczęściej wykrywanymi molekularnymi zmianami genetycznymi są klonalne rearanżacje genów Ig, różne mutacje genu p53. Patognomoniczne strukturalne rearanżacje chromosomów i ich molekularne genetyczne odpowiedniki dla limfogranulomatozy, w przeciwieństwie do niektórych rodzajów chłoniaków nieziarniczych, nie są obecnie opisywane.

Badania potrzebne do zdiagnozowania i ustalenia stadium limfogranulomatozy

Nazwa badaniaCel
Historia medycznaIdentyfikacja objawów B.
Badanie lekarskieIdentyfikacja limfadenopatii, powiększenia wątroby i śledziony
Biopsja węzłów chłonnychDiagnostyka morfologiczna limfogranulomatozy
Badania radiologiczne
(radiografia, tomografia komputerowa)
Określanie występowania zmian w tkance limfatycznej i narządach innych niż limfoidalne (ocena stopnia zaawansowania)
Pełna morfologia krwi, fibrynogen, frakcje białkowe, ceruloplazminaOkreślenie aktywności biologicznej choroby
Transaminazy, bilirubina, LDH, fosfataza alkaliczna, kreatynina, mocznikOkreślenie czynności wątroby i nerek przed leczeniem
Trepanobiopsja szpiku kostnegoWyjaśnienie stadium choroby

Prześwietlenie klatki piersiowej z limfogranulomatozą wykonuje się w dwóch projekcjach w celu wykrycia zmian w śródpiersiowych węzłach chłonnych, płucach i opłucnej..

Badanie ultrasonograficzne narządów jamy brzusznej z limfogranulomatozą pozwala zdiagnozować uszkodzenie wątroby, śledziony i śródbrzusznych węzłów chłonnych.

Tomografia komputerowa narządów klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy z limfogranulomatozą jest optymalną metodą do określenia objętości zmiany podczas wstępnego badania i monitorowania wyników leczenia. Badanie pozwala na znacznie dokładniejsze niż prześwietlenie i ultradźwięki, aby określić etap procesu, aby zidentyfikować wzrost w tych grupach węzłów chłonnych, które są słabo wizualizowane innymi metodami.

Wprowadzenie tomografii komputerowej pozwoliło zrezygnować z wcześniej stosowanych metod określania stadium limfogranulomatozy (limfografia dolna i laparotomia diagnostyczna ze splenektomią).

Zgodnie ze wskazaniami prowadzone są również inne badania (radionuklid - w celu wykrycia uszkodzenia układu kostnego, obrazowania rezonansu magnetycznego - w celu zdiagnozowania uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego itp.).

Ostatnio, aby ocenić objętość guza i jego odpowiedź na terapię, coraz częściej stosowana jest metoda dokładniejsza niż CT - pozytronowa tomografia emisyjna (PET). Zastosowanie PET umożliwia różnicowanie węzłów nowotworowych i powiększonych węzłów chłonnych z powodu stanu zapalnego, wykrywanie minimalnych oznak guza w węzłach chłonnych normalnej wielkości (minimalna choroba resztkowa), a dokładniej diagnozowanie uszkodzenia szpiku kostnego. Zastosowanie techniki kombinowanej (PET-CT) dodatkowo zwiększa możliwości diagnostyczne..

Najbardziej odpowiednią metodą do diagnostyki morfologicznej limfogranulomatozy i diagnostyki różnicowej z innymi chorobami (infekcje, choroby rozproszone tkanki łącznej, choroby onkohemologiczne, w rzadkich przypadkach przerzuty guza litego) jest badanie histologiczne węzła chłonnego, w razie potrzeby uzupełnione immunohistochemią.

Badanie cytologiczne aspiracji węzłów chłonnych zwykle pozwala zdiagnozować limfogranulomatozę, ale możliwości tej metody są znacznie niższe. W związku z tym wraz ze wzrostem jednego węzła chłonnego wykonuje się jego chirurgiczną biopsję i badanie histologiczne. W przypadku uogólnionej limfadenopatii oprócz biopsji chirurgicznej można wykonać biopsję aspiracyjną innego węzła chłonnego. Główną zaletą metody cytologicznej jest szybka diagnoza (jeden dzień). Jednocześnie planowanie leczenia należy przeprowadzić dopiero po uzyskaniu wniosku histologicznego.

Przy podejmowaniu decyzji o wykonalności biopsji operacyjnej należy przestrzegać następujących zasad:
1) biopsja jest wskazana, jeśli w ciągu 3-4 tygodni lekarz zaobserwuje nawet jeden powiększony węzeł chłonny (o wielkości co najmniej 2 cm) bez oznak zapalenia;
2) jeśli zakłada się, że limfadenopatia jest związana z infekcją, można przeprowadzić terapię przeciwbakteryjną (kompresy, suche upały i inne metody fizjoterapeutyczne są bezwzględnie przeciwwskazane!), Po czym podejmuje się ostateczną decyzję w sprawie wykonalności biopsji;
3) do wycięcia wybierz najbardziej zmodyfikowany, duży, głęboko leżący węzeł chłonny;
4) w przypadku uogólnionej limfadenopatii stosuje się biopsję szyjnych, nadobojczykowych lub pachowych węzłów chłonnych (biopsja pachwinowych węzłów chłonnych jest niepożądana, ponieważ interpretacja zmian histologicznych jest trudna ze względu na ślady masowej stymulacji antygenowej).

Zazwyczaj węzeł chłonny jest całkowicie wycinany (wycięcie biopsji). Częściowe wycięcie węzłów chłonnych (nacięcie biopsji) stosuje się w obecności konglomeratu węzłów chłonnych. Podczas przeprowadzania diagnostycznej torako- lub laparotomii (w przypadkach, gdy pacjent ujawnił tylko wzrost trzewnych węzłów chłonnych) i potwierdzenia podczas ekspresowego badania materiału chirurgicznego do diagnozy limfogranulomatozy, wykonuje się tylko biopsję. Radykalne usunięcie dotkniętych węzłów chłonnych lub ich konglomeratów jest przeciwwskazane. Prowadzi to do znacznego pogorszenia wyników leczenia, ponieważ:
1) dużej objętości interwencji chirurgicznej towarzyszy rozprzestrzenienie się guza;
2) optymalne metody leczenia limfogranulomatozy są opóźnione o długi czas: radioterapia i / lub chemioterapia.

Objawy limfogranulomatozy u dorosłych i dzieci. Rak czy nie? Leczenie, badanie krwi i rokowanie

Jedną z chorób wpływających na tkanki limfatyczne ludzkiego ciała jest złośliwy ziarniniak, zwany także limfogranulomatozą, który został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1832 r. Przez brytyjskiego lekarza Thomasa Hodgkina, a także wyjaśnił niektóre aspekty tej choroby..

W szczególności to on założył, że wzrost węzłów chłonnych nie występuje w wyniku innej dolegliwości, takiej jak zapalenie lub przerzuty nowotworów w innych narządach, ale stanowi niezależną chorobę.

Limfogranulomatoza jest patologicznym stanem układu limfatycznego, w którym obserwuje się ziarniniakowe uszkodzenie guza. W tym przypadku nowotwór obejmuje duże komórki wielojądrowe zlokalizowane w obszarze dotkniętych węzłów chłonnych.

Charakterystyczną cechą limfogranulomatozy jest to, że wraz z ziarniniakami zmieniona tkanka limfatyczna zawiera stanowiska Bieriezowskiego-Sternberga. Limfogranulomatoza występuje najczęściej u młodych ludzi w wieku od 14 do 35 lat. U dorosłych chorobę obserwuje się rzadziej, średnio wśród mężczyzn obserwuje się ją o 40% częściej niż u kobiet. Nieco częściej pojawia się wśród osób po 50. roku życia.

Wiodące kliniki w Izraelu

Według statystyk 25 przypadków patologii występuje rocznie na milion osób. W medycynie naukowej ta choroba (limfogranulomatoza) może występować pod nazwą LGM, ma również łacińską nazwę - limfogranulomatoza.

Przyczyny rozwoju limfogranulomatozy

Obecnie nie ma jednoznacznej wersji dotyczącej przyczyn rozwoju choroby (limfogranulomatoza). Istnieje kilka teorii, z których najważniejsze to wirusowe, immunologiczne i dziedziczne. Niemniej jednak żaden z nich nie został zaakceptowany przez społeczność naukową jako powszechnie uznany..

Pochodzenie wirusowe wynika z faktu, że dość często tę patologię obserwuje się u pacjentów poddawanych mononukleozie zakaźnej, w której krwi występuje duża liczba przeciwciał przeciwko wirusowi Epstein-Barr. Naukowcy zwracają również uwagę na rolę takich czynników, jak różne retrowirusy, w tym HIV.

Czynniki dziedziczne obejmują występowanie choroby u przedstawicieli jednego rodzaju, a także obecność markerów genetycznych, które wyróżniają tę patologię.

Teoria immunologiczna wiąże rozwój choroby z translacentalnym przenoszeniem limfocytów z matki na ciało rozwijającego się płodu, stymulując reakcję immunopatologiczną.

Naukowcy nie wykluczają jako przyczyny rozwoju choroby roli czynników mutagennych objawiających się w limfogranulomatozie w postaci toksyn, promieniowania jonizującego, a także leków.

Klasyfikacja limfogranulomatozy

Istnieje kilka form patologii, między innymi:

  • Izolowany (lokalny), wpływający tylko na jedną grupę węzłów chłonnych;
  • Uogólnione, w którym obserwuje się złośliwą proliferację w śledzionie, wątrobie, płucach, żołądku i na skórze.

Z punktu widzenia znaku lokalizacji wyróżnia się szereg form:

  1. Peryferyjny;
  2. Śródpiersia;
  3. Płucny;
  4. Brzuszny;
  5. Przewód pokarmowy;
  6. Skórny;
  7. Kość
  8. Nerwowy.

Charakter przebiegu limfogranulomatozy wyróżnia się w zależności od tego, jak szybko rozwija się patologia.

W takim przypadku, w zależności od prędkości, zwykle rozróżnia się:

  • Ostry kurs, w którym początkowy etap przechodzi do terminala za kilka miesięcy;
  • Przewlekły przebieg ma przewlekły charakter, przez wiele lat może występować naprzemiennie zaostrzenia i remisje.

Klasyfikacja kliniczna patologii opiera się na kryteriach rozpowszechnienia nowotworu. Istnieją 4 etapy limfogranulomatozy:

    Etap 1 (lokalny) - charakteryzujący się porażką jednej grupy węzłów chłonnych lub tylko jednego narządu poz limfatycznego;

Etapy rozwoju limfogranulomatozy

  • Etap 2 (regionalny) - charakteryzujący się porażką dwóch lub więcej grup węzłów chłonnych, które znajdują się po jednej stronie przepony lub jednego narządu poz limfatycznego, w tym regionalnych węzłów chłonnych;
  • Etap 3 (uogólniony) - dotknięty obszar obejmuje węzły chłonne po obu stronach przepony; wraz z narządem pozanimfatycznym śledziona może być dotknięta;
  • Etap 4 (rozsiewany) - wraz z rozwojem dotknięty obszar natychmiast rozprzestrzenia się na kilka narządów pozanimfatycznych, w tym opłucną, wątrobę, nerki, szpik kostny, płuca itp.); podczas gdy węzły chłonne mogą być dotknięte lub nie.
  • Jeśli występują wspólne objawy patologii, takie jak gorączka, nocne poty, utrata masy ciała, do liczby wskazującej stadium choroby dodaje się literę „A”. W razie ich braku dodaje się literę „B”..

    Limfogranulomatoza - objawy

    Początkiem choroby jest wzrost węzłów chłonnych znajdujących się pod szczęką i na szyi. To te pierwsze znaki służą jako sygnał alarmowy dla potrzeby wykwalifikowanej diagnostyki. Początkowe objawy charakteryzują się ciasnym węzłem. To może nie być bardzo bolesne, ale jednocześnie mobilne. Rozmiar może różnić się od średnicy owoców wiśni do jabłka, a nawet więcej, co jest bardzo indywidualne.

    Należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, aby przejść pełne badanie, jeśli występują następujące wskaźniki:

    • Ogólny podział;
    • Zwiększone pocenie się;
    • Pojawienie się sporadycznej gorączki;
    • Kaszel bez wyraźnego powodu;
    • Wzdęcia.

    Później węzły chłonne znajdujące się pod obojczykiem, w obrębie mostka, zaczynają brać udział w tym procesie. W niektórych przypadkach może wystąpić limfogranulomatoza pachwinowa.

    W późniejszych stadiach masywny guz pojawia się w przestrzeni zaotrzewnowej i śródpiersia. Może powodować ucisk tchawicy, żyły głównej górnej, co powoduje duszność, znaczny wzrost śledziony. W tym okresie stan pacjenta jest uważany za ciężki.

    Pojawiają się następujące objawy:

    • Temperatura jest stale utrzymywana na poziomie 37,5 ° i więcej;
    • Intensywne pocenie pojawia się w nocy;
    • Dramatyczna utrata masy ciała, w której osoba może stracić więcej niż 10% całkowitej masy ciała;
    • Ciągłe swędzenie występuje na skórze..

    Nie trać czasu na szukanie niedokładnej ceny leczenia raka.

    * Tylko w przypadku uzyskania danych na temat choroby pacjenta przedstawiciel kliniki będzie w stanie obliczyć dokładną cenę leczenia.

    Rozpoznanie limfogranulomatozy

    Algorytm przeprowadzania badania lekarskiego określa lekarz w zależności od lokalizacji węzłów, ich gęstości, konsystencji i stanu otaczających tkanek. Diagnozę można postawić zgodnie z wynikami histologii. W tym celu należy wykonać biopsję dotkniętego węzła chłonnego. Na podstawie wyników swojej oceny lekarz określa obecność choroby i etap jej rozwoju.

    Stosowane są również następujące metody diagnostyczne:

    • Badanie dotykowe węzłów chłonnych, wątroby i śledziony;
    • Kontrola migdałków;
    • Badanie stanu szpiku kostnego ze skrzydła biodrowego;
    • Tomografia komputerowa otrzewnej i klatki piersiowej;
    • Kliniczna i biochemiczna analiza krwi, w tym badanie funkcjonowania wątroby i nerek;
    • Pozytonowa tomografia emisyjna ze znakowaną glukozą;
    • W przypadkach domniemanej chemioterapii lekami o wysokim poziomie kardiotoksyczności należy wykonać elektrokardiogram i kardiografię ECHO;
    • Jeśli istnieje zagrożenie zbliżającej się terapii, która może powodować wrzodziejące zmiany w błonie śluzowej układu pokarmowego, zaleca się badania endoskopowe w tym obszarze.

    Odmiany i inne podobne choroby

    Istnieją patologie, które mają podobne nazwy i podobne znaki, główne źródło uszkodzenia narządów, w którym znajduje się limfa. Charakterystyczną cechą wszystkich tych chorób jest nadmierne powiększenie węzłów chłonnych podczas ich rozwoju.

    Jednym z nich jest chłoniak weneryczny - tak zwana limfogranulomatoza weneryczna, która jest chorobą zakaźną, która w większości przypadków atakuje skórę i węzły chłonne.

    Rzadko, ale wciąż spotykana w praktyce medycznej, jest choroba naczyń limfatycznych. Jest to słabo zbadana wada występująca w układzie limfatycznym. Wyróżnia się proliferacją struktur limfatycznych, które składają się z wielu wnęk i szczelin oddzielonych przegrodami. Choroba najczęściej atakuje przewód piersiowy, węzły chłonne i naczynia krwionośne zlokalizowane w śródpiersiu, płucach, jamie brzusznej i tkance zaotrzewnowej, tkankach miękkich, śledzionie, nerkach, kościach.

    Patologie onkologiczne wpływające na tkanki limfatyczne obejmują chorobę zwaną chłoniakiem. Charakteryzuje się wzrostem wielkości węzłów chłonnych, któremu towarzyszy znaczne uszkodzenie narządów wewnętrznych, w których limfocyty gromadzą się w niekontrolowanych ilościach.

    W praktyce medycznej można również znaleźć takie nazwy, jak limfoplazmoza i limfogranuloza, których istota sprowadza się również do złośliwego uszkodzenia limfy.

    Powiązane wideo - Limfogranulomatoza

    Prognozy dotyczące rozwoju limfogranulomatozy

    Podczas diagnozowania limfogranulomatozy przede wszystkim pacjenci są naprawdę zainteresowani rakiem, czy nie? Nie mniej ważne jest rokowanie, w jakich warunkach mogą wystąpić przerzuty i jak długo żyją osoby z tą patologią po leczeniu? Ta choroba odnosi się do onkologii. Prognozy dotyczące jej rozwoju w dużej mierze zależą od indywidualnych czynników, takich jak wiek, płeć, choroby współistniejące, wcześniejsze leczenie.

    Przeżycie z limfogranulomatozą zależy również od stadium choroby. Szacuje się na okresy pięcioletnie:

    • Dla etapów 1 i 2 charakterystyczne jest 90% przeżycie po leczeniu;
    • Na etapie 3A wskaźnik przeżycia wynosi 80%;
    • Na etapie 3B - 60%;
    • Na etapie 4, najczęściej po 5 latach, mniej niż 45% ludzi pozostaje przy życiu.

    Ogólnie limfogranulomatoza nie wyklucza całkowicie możliwości posiadania dzieci, ale należy pamiętać, że ciąża, a także aktywność fizyczna, naruszenia schematu leczenia podtrzymującego mogą powodować niepożądane nawroty.

    Objawy limfogranulomatozy we krwi: wskaźniki analizy ogólnej i biochemicznej

    Ostatnio choroby związane z onkologią, które przynoszą ludziom wiele niedogodności i bolesne odczucia, stały się częstsze. Niektóre z nich są nieuleczalne i śmiertelne, inne są uleczalne i praktycznie nieszkodliwe dla życia i zdrowia..

    Limfogranulomatoza, której skuteczne leczenie odkryto w latach siedemdziesiątych, należy do drugiego rodzaju dolegliwości. Co dzieje się w organizmie człowieka podczas tej choroby? Jakie są objawy limfogranulomatozy i morfologii krwi u dorosłych? Jakie są metody kontroli choroby? Zagadnienia te zostały omówione w artykule..

    Definicja dolegliwości

    Limfogranulomatoza jest chorobą onkologiczną spowodowaną rozwojem nowotworów w organizmie człowieka. Nie wpływa na same narządy wewnętrzne, ale na tkankę limfatyczną. Rozwijający się w węzłach chłonnych (głównie znajdujących się na szyi) proces onkologiczny rozprzestrzenia się przez naczynia włosowate i naczynia krwionośne do wątroby, śledziony, szpiku kostnego itp..

    Dlatego pierwszym badaniem diagnostycznym, które pomoże ustalić chorobę, jest badanie krwi. Objawy limfogranulomatozy są bardzo podobne do objawów różnych nowotworów: szybki wzrost nowotworów, przerzuty, zatrucie i wyczerpanie pacjenta.

    Limfogranulomatoza obserwuje się głównie u mężczyzn (kobiety cierpią na nią półtora do dwóch razy mniej). Najczęściej pojawia się w wieku od dwudziestu do trzydziestu lat i po pięćdziesiątce.

    Przyczyny limfogranulomatozy, których objawy i wskaźniki badania krwi zostaną wskazane w tym artykule.

    Przyczyny choroby

    Nie ma konkretnych przyczyn choroby. Jednak stwierdzono, że jedną z przyczyn limfogranulomatozy (której zdjęcie przedstawiono poniżej) jest patologia układu odpornościowego człowieka.

    Również choroby wirusowe i zakaźne mogą wpływać na rozwój guza. Można to zaobserwować w badaniach DNA limfogranulomatozy, których analizy pomagają wykryć wirusa opryszczki Epsteina-Barra w cząsteczce nowotworu nowotworowego..

    Ponadto na manifestację choroby może mieć wpływ promieniowanie z powodu promieniowania rentgenowskiego i jonizacji, chemikaliów, które dostają się do organizmu przez żywność lub powietrze, predyspozycje genetyczne.

    Objawy choroby

    Jakie są objawy (lub objawy) limfogranulomatozy? Lekarz prowadzący pilnie zleca badanie krwi z oczywistymi odchyleniami i dyskomfortem w ciele.

    Przede wszystkim jest to wzrost węzłów chłonnych pod szczęką i szyją (rzadziej w pachwinie i pod pachami). Formacje pod skórą mogą osiągać duże rozmiary, początkowo są bezbolesne i łatwo mobilne. Dzieje się tak jednak tylko na wczesnym etapie choroby. Później dotknięte węzły chłonne łączą się, stają się gęstsze i większe..

    • Z czasem proces nowotworowy rozprzestrzenia się na różne układy limfatyczne zlokalizowane w całym ciele.
    • Jeśli na szyi wykryje się ognisko limfogranulomatozy, dodatkowe objawy choroby obejmują: kaszel (podczas którego zwykłe leki przeciwkaszlowe nie pomagają), duszność, trudności w przełykaniu, obrzęk twarzy, szyi i kończyn, obfite pocenie się, wysoka gorączka, zaparcia ( na przemian z biegunką), utratą masy ciała itp..
    • Jeśli limfogranulomatoza powstaje w strefie pachwinowej, pojawią się inne objawy: niewielka erozja, gorączka, uczucie nudności i wymiotów, ból stawów i mięśni.

    Co zrobić, jeśli znajdziesz się z takimi objawami? Ważne jest, aby nie panikować i skonsultować się z lekarzem. Specjalista przepisze niezbędną diagnostykę na podstawie twoich osobistych skarg i ogólnie przyjętych objawów limfogranulomatozy. Badanie krwi, które zostanie zaproponowane do wykonania w placówce medycznej, zapewni pełniejszy obraz twojego stanu zdrowia.

    Czego szukać i dlaczego?

    Białe krwinki. Co to jest?

    Pierwszą rzeczą, która powinna zainteresować wyniki badania krwi na limfogranulomatozę, jest liczba białych krwinek.

    Białe krwinki to grupa komórek krwi o zróżnicowanej formie i funkcji, których głównym obszarem działania jest ochrona ciała i wzmocnienie układu odpornościowego. Te białe krwinki pełnią istotną funkcję w odniesieniu do raka. Są w stanie przeniknąć do przestrzeni międzykomórkowej w celu absorpcji i trawienia obcych cząstek, w tym komórek nowotworowych..

    Wśród innych wskaźników badania krwi dla limfogranulomatozy (których objawy opisano powyżej) wyróżnia się współczynniki bazofili, neutrofili, eozynofili, limfocytów i monocytów. Są to różne rodzaje białych krwinek, różniące się budową i funkcją. Porozmawiajmy o nich bardziej szczegółowo..

    Bazofile są obdarzone zdolnością do migracji z krwi do tkanki. W procesie niszczenia komórek uwalniają niezbędne substancje do otaczających tkanek, uczestnicząc w ten sposób w rozwoju reakcji zapalnych i alergicznych organizmu.

    1. Neutrofile absorbują i niszczą ciała obce, a także wytwarzają cząsteczki przeciwbakteryjne i substancje, które zatrzymują zatrucie.
    2. Eozynofile przenikają w miejsce zapalenia i wytwarzają specjalne przeciwciała do całkowitego zniszczenia obcych komórek (rakowych, toksycznych lub pasożytniczych).
    3. Limfocyty kierują ochronną aktywnością wszystkich białych krwinek, a także wytwarzają niezbędne przeciwciała w celu podwojenia odporności na ciała obce po ponownym zakażeniu..

    Monocyty są w stanie wyeliminować nie tylko obce cząsteczki, ale także własne białe krwinki, które zmarły w procesie zapalnym. Jeśli ciało obce nie może zostać zniszczone, otaczają go monocyty, zapobiegając w ten sposób rozprzestrzenianiu się szkodliwego procesu.

    Jaka jest norma obecności białych krwinek we krwi i jakie wskaźniki pomogą ustalić chorobę? Dowiedz się więcej o tym później..

    Diagnoza dolegliwości

    Jeśli u pacjenta w przeszłości występowały objawy limfogranulomatozy u dorosłych, badanie krwi pomoże ustalić dolegliwość do dalszej diagnozy.

    Przede wszystkim lekarz prowadzący przepisze pacjentowi wskazówki dotyczące laboratoryjnych badań krwi.

    Biomateriał należy pobrać w specjalistycznej placówce medycznej, w sterylnych warunkach i na pusty żołądek, aby lekarz zobaczył pełny obraz choroby.

    Diagnoza: ogólne badanie krwi

    Ogólne badanie krwi pobrane z palca wskazuje całkowitą liczbę leukocytów i ich odmian.

    Jeśli podejrzewa się guzy limfatyczne, jak powinno wyglądać badanie krwi u dorosłych? Objawy limfogranulomatozy (jej objawy we krwi) będą miały takie wskaźniki:

    1. Przekraczanie normy całkowitej liczby leukocytów (ponad 9 tysięcy w 1 mm sześciennych) można zaobserwować już na drugim etapie choroby.
    2. Wzrost odsetka neutrofili kłutych (ponad sześć procent) obserwuje się w trzecim i czwartym stadium choroby.
    3. Wzrost liczby eozynofili (ponad pięć procent).
    4. Znaczny spadek limfocytów (poniżej dziewiętnastu procent) z powodu ich ciągłego niszczenia.
    5. Wzrost normy monocytów (ponad jedenaście procent).
    6. Wzrost ESR (szybkość sedymentacji erytrocytów). U mężczyzn będzie to więcej niż 15 mm / godzinę, au kobiet - więcej niż 20 mm / godzinę..

    Co można powiedzieć o wskaźnikach analizy biochemicznej?

    Chemia krwi

    Ten rodzaj badania krwi w kierunku limfogranulomatozy wskazuje na wzrost liczby substancji, które wskazują na silny proces zapalny w organizmie. Co to jest biochemiczne badanie krwi?

    Przede wszystkim jest to analiza białek ostrej fazy. Należą do nich a2-globulina (normalna dla mężczyzn - do 3,5 g / l, dla kobiet - do 4,2 g / l), białko C-reaktywne (normalne do 5 mg / l), fibrynogen (2-4 g / l), haptoglobina (do 2,7 g / l), ceruloplazmina (0,6 g / l). Jeśli pacjent ma limfogranulomatozę, wskaźniki te zostaną znacznie zwiększone.

    Kolejnym biochemicznym badaniem krwi pod kątem limfogranulomatozy są testy nerek, które powinny dać ogólną ocenę czynności wątroby. W tym ciele dochodzi do niszczenia szkodliwych substancji, dlatego szczegółowe wskaźniki stanu wątroby staną się ważnym znakiem definicji chorób nowotworowych.

    Jakie są ogólne wyniki morfologii krwi w limfogranulomatozie w próbkach nerek? Przede wszystkim dotyczy to poziomu bilirubiny..

    Bilirubina jest pigmentem żółciowym, który powstaje podczas niszczenia czerwonych krwinek. Wzrost tej substancji wskazuje, że proces uszkodzenia erytrocytów postępuje, co oznacza, że ​​proces guza rozwija się szybko i radykalnie.

    Norma całkowitej bilirubiny dla zdrowej osoby nie powinna przekraczać 20,5 μmol / L. Na trzecim i czwartym etapie limfogranulomatozy wskaźniki te będą znacznie wyższe.

    W okresie choroby poziom niezwiązanej frakcji pigmentu żółciowego (ponad 20 μmol / L) może zostać zwiększony, co wskazuje na rozwój przerzutów nowotworowych, a wzrost związanej z nim frakcji bilirubiny (kilka razy więcej niż norma 5,1 μmol / L) jest zwielokrotniany, co będzie odzwierciedlają patologię odpływu żółci z wątroby.

    Na co jeszcze należy zwrócić uwagę podczas badania wyników analizy? Poziom aminotransferazy alaninowej i aminotransferazy asparaginianowej, którego wzrost wskaże na niszczenie komórek wątroby i innych ważnych narządów.

    Stawki AlAT i AsAT dla kobiet i mężczyzn mogą się nieznacznie różnić. W pierwszym przypadku poziom substancji nie powinien przekraczać 31 U / l, w drugim - 41 U / l.

    W przypadku limfogranulomatozy wskaźniki te można zwiększyć kilkadziesiąt razy, co wskaże na silny proces zapalny w wątrobie.

    Czy na podstawie danych biochemicznych badań krwi można ustalić ostateczną diagnozę limfogranulomatozy? Nie, w tym celu musisz przeprowadzić dokładniejsze badanie ciała pacjenta, które będzie specjalistyczne i indywidualne..

    Późniejsza diagnoza choroby

    Jeśli przeprowadzone badania krwi potwierdziły podejrzenie lekarza prowadzącego dotyczące guza, pacjentowi zostanie zaproponowana nowoczesna diagnoza limfogranulomatozy, która pomoże określić dotknięte ogniska i zakres postępu choroby. Jakie będą dane z ankiety?

    Przede wszystkim konieczne będzie prześwietlenie, które ujawni powiększone węzły chłonne w jamie brzusznej i klatce piersiowej, a także wykryje przemieszczenie lub ucisk różnych narządów (przełyk, tchawica, płuca i inne).

    Kolejną obowiązkową metodą badawczą będzie obrazowanie lub rezonans magnetyczny, którego istotą jest umieszczenie pacjenta w tomografie, na którym wykonuje się promieniowanie rentgenowskie. W rezultacie zostaną uzyskane szczegółowe i warstwowe obrazy badanego obszaru, na których kształt i wymiary zarówno dotkniętych węzłów chłonnych, jak i dotkniętych narządów zostaną jasno określone..

    Ważną metodą diagnozowania limfogranulomatozy jest badanie ultrasonograficzne, które pomoże ocenić nie tylko wymiary węzłów chłonnych, ale także ich gęstość i strukturę. Ponadto za pomocą ultradźwięków będzie można ustalić obecność przerzutów i ich liczbę.

    Skuteczne metody badania węzłów chłonnych obejmują metody endoskopowe, których istotą jest wprowadzenie endoskopu (wydłużonej elastycznej rurki wyposażonej w kamerę wideo) do ciała, a zatem wizualnie określa się stopień wzrostu guza. W zależności od tego, które narządy wewnętrzne należy zbadać, przez usta wprowadza się endoskop (w celu obejrzenia tchawicy, oskrzeli, żołądka i dwunastnicy), przez odbyt (w celu wewnętrznej kontroli jelita grubego) lub przez nakłucia w jamie brzusznej.

    Często w procesie endoskopii wykonuje się biopsję (pobieranie próbek części dotkniętych węzłów chłonnych do dalszego badania, które może wykazać, czy w próbkach znajdują się złośliwe komórki rakowe).

    Aby określić obecność przerzutów w tkance kostnej, wykonuje się nakłucie mostka, podczas którego pobierany jest szpik kostny.

    Bez względu na to, jak różna jest metoda diagnozowania limfogranulomatozy, pomoże ona szybko i skutecznie określić obecność konkretnej choroby nowotworowej, a także objętość jej postępu i rozprzestrzeniania się. Jest to bardzo ważne w celu przepisania wysokiej jakości i skutecznego leczenia..

    Metody i metody leczenia

    Skuteczne metody leczenia limfogranulomatozy obejmują:

    • radioterapia;
    • chemoterapia;
    • operacja.

    Następnie omówimy te metody bardziej szczegółowo..

    Istotą radioterapii jest to, że obszary dotknięte guzem są narażone na promieniowanie jonizujące, co powoduje zniszczenie komórek rakowych. Napromienianie dotkniętych narządów przeprowadza się jednocześnie przez dwadzieścia procedur.

    Ten rodzaj leczenia przynosi największy efekt w pierwszym i drugim etapie choroby. Jeśli pacjent ma trzeci lub czwarty stopień limfogranulomatozy, leki są połączone z radioterapią.

    Chemioterapia może zniszczyć komórki nowotworowe, ale w tym celu konieczne jest przepisanie prawidłowego schematu stosowania leków przeciwbakteryjnych. Sposób użycia, dawkę i liczbę sesji ustala lekarz prowadzący.

    • Do najpopularniejszych leków przeciwnowotworowych podawanych dożylnie lub kroplowo należą Adriamycyna, Bleomycyna, Citarbin, Cyklofosfamid, Wincritsin i inne.
    • Oznaki, że leczenie farmakologiczne jest dobre dla pacjenta, to zmniejszenie węzłów chłonnych i eliminacja objawów negatywnych.
    • Jeśli radioterapia i chemioterapia nie przyniosły widocznych rezultatów, można zalecić operację, której istotą jest usunięcie dużej liczby dotkniętych węzłów chłonnych, które ściskają narządy wewnętrzne.

    Konieczne może być również usunięcie narządu wewnętrznego, w którym rozwinął się nieodwracalny proces patologiczny.

    Przewidywanie dolegliwości

    Prognozy dotyczące limfogranulomatozy są dość optymistyczne. Choroba odnosi się do całkowicie uleczalnych dolegliwości, szczególnie jeśli pacjent zwrócił się do specjalisty na samym początku rozwoju procesu nowotworowego i przeprowadzono terminowe i wysokiej jakości leczenie. W tym przypadku obserwuje się 90-procentowy powrót do zdrowia wszystkich pacjentów z limfogranulomatozą..

    Jeśli zwrócono się o pomoc medyczną na trzecim lub czwartym etapie choroby, wówczas tylko osiemdziesiąt procent wszystkich pacjentów może całkowicie wyzdrowieć..

    Jednak nawet po całkowitym wyzdrowieniu pacjent powinien pamiętać, że może wystąpić nawrót choroby. Musisz być na to przygotowany, aby zauważyć rozwój guza na czas i skonsultować się ze specjalistą w odpowiednim czasie..

    Objawy limfogranulomatozy i badania krwi

    Badanie krwi bardzo szybko określa objawy limfogranulomatozy, biorąc pod uwagę niespecyficzność objawów choroby, to ten rodzaj diagnozy pozwala szybko podejrzewać zmiany patologiczne w układzie krwionośnym pacjenta.

    Podczas badania personel laboratorium bada skład krwi, a także ocenia rozmiar i kształt każdego rodzaju komórek obecnych w osoczu. Porównując ich odsetek, lekarz może wyciągnąć wnioski dotyczące obecności choroby i powikłań.

    Co to jest limfogranulomatoza??

    Badanie krwi choroby limfogranulomatozy, które pokazuje we wczesnych stadiach, rozwija się dość szybko.

    Wiadomo, że w ciele pacjenta znajdują się specjalne komórki - białe krwinki, które składają się z szeregu enzymów. Limfocyty chronią organizm przed obcymi czynnikami i tworzą odporność.

    Pod wpływem pewnych czynników komórka zaczyna mutować, nie przechodząc przez pełny cykl swojego rozwoju.

    Należy zauważyć, że w ciele każdej osoby powstają tysiące mutacji dziennie, z powodu interakcji cząsteczek DNA i nukleozydów, ale w stanie zdrowym ciało natychmiast uruchamia mechanizm autodestrukcji i komórki nietypowe nie mogą się rozmnażać - umierają odpowiednio. Drugi system obrony to tylko odporność. Jeśli te mechanizmy są zepsute, osoba nie ma siły, aby oprzeć się atypowym komórkom i zaczynają się masowo dzielić, tworząc tysiące ich kopii, tworząc nowotwór guza.

    Te nietypowe komórki, które dojrzały z limfocytów B są powszechnie nazywane Hodgkin - na cześć naukowca, który je zbadał.

    Granulki tych komórek zaczynają pojawiać się początkowo w jednym z węzłów chłonnych osoby, ale z czasem pozostałe komórki neutrofili, eozynofile, migrują również do miejsca guza.

    Ostatecznie wokół zmutowanych limfocytów tworzy się gęsta włóknista blizna. Z powodu obecności reakcji zapalnych węzeł chłonny znacznie się powiększa i rozwija się tak zwany ziarniniak.

    Co pokazuje ogólny test krwi podczas ciąży? 33136

    Objawy choroby mogą również pojawić się w innych pobliskich węzłach chłonnych i tkankach, dzieje się tak, gdy ziarniniak osiągnął imponujący rozmiar i nie otrzymał odpowiedniego leczenia.

    Do tej pory przyczyny choroby nie zostały w pełni zbadane, ale zakłada się, że na rozwój patologii może wpływać naruszenie odziedziczonych funkcji układu krwionośnego, a także jeden z rodzajów mutacji opryszczki, które zmutowały.

    Objawy choroby

    Cechą stanu patologicznego jest to, że przez długi czas może wystąpić w ogóle bez żadnych objawów, więc lekarzom udaje się zdiagnozować go na późnych etapach lub przypadkowo, na wczesnych etapach analizy biochemicznej.

    Pierwszymi objawami patologii są powiększone podżuchwowe i szyjne węzły chłonne w gardle. Z biegiem choroby wpływają na węzły chłonne klatki piersiowej, brzucha, narządów miednicy i kończyn.

    Na tym tle następuje również pogorszenie ogólnego stanu pacjenta, ponieważ węzły chłonne mogą rosnąć tak bardzo, że zaczynają ściskać pobliskie narządy i tkanki.

    Wskaźniki rozwoju choroby mogą wyglądać następująco:

    • kaszel - objawiający się uciskiem oskrzeli, z reguły jest suchy i bolesny, nie reaguje na leki przeciwkaszlowe;
    • duszność - rozwija się podczas ściskania tkanki płucnej;
    • obrzęk - powstały przez ściśnięcie żyły głównej, która wpada do serca;
    • zaburzenia żołądkowe obserwuje się, jeśli dochodzi do ściśnięcia jelita. Stanowi temu często towarzyszy biegunka, wzdęcia i zaparcia;
    • zakłócenie układu nerwowego jest rzadkie, ale może być wywołane przez zmiażdżenie rdzenia kręgowego. Pacjent traci wrażliwość w niektórych częściach ramion, nóg lub szyi;
    • jeśli węzły chłonne obręczy grzbietowej są zaangażowane w proces patologiczny, odnotowuje się upośledzoną czynność nerek;
    • występują również ogólne objawy, które przejawiają się gwałtownym spadkiem masy ciała, bladością skóry, osłabieniem i zmniejszoną wydajnością.

    Jak każdy nowotwór złośliwy, ziarniniak może, na przykład, przerzuty z gardła i zakłócać funkcjonowanie całych układów. Powiększona wątroba - rosnący ziarniniak wypiera zdrowe komórki wątroby, co powoduje jej stopniowe niszczenie. Wzrost wielkości śledziony występuje w 30% przypadków i z reguły przechodzi bezboleśnie dla pacjenta.

    Uszkodzenie tkanki kostnej charakteryzuje się naruszeniem integralności i gęstości kości, częstymi złamaniami i zaburzeniami funkcji motorycznych. Naruszenie procesów tworzenia krwi - zmniejsza się liczba wszystkich komórek krwi, rozwija się niedokrwistość aplastyczna. Świąd skóry - histamina uwalnia się po zniszczeniu komórek leukocytów, co prowadzi do swędzenia i łuszczenia się skóry.

    Uszkodzenie płuc charakteryzuje się kaszlem, dusznością.

    W oparciu o powyższe objawy, które mogą wystąpić w gardle i innych częściach ciała, istnieje kilka etapów patologii.

    Pierwszy etap procesu patologicznego charakteryzuje się procesami patologicznymi, które rozwijają się w jednym narządzie, na przykład tylko w śledzionie, płucach lub wątrobie.

    Na tym etapie osoba w ogóle nie odczuwa objawów, jeśli choroba zostanie wykryta, to jest to wypadek.

    Drugi etap charakteryzuje się dwoma grupami dotkniętych węzłów chłonnych, które znajdują się powyżej lub poniżej przepony.

    W trzecim etapie wpływają na węzły chłonne, które mogą znajdować się na tylnej ścianie przepony, powyżej lub poniżej. Z reguły w trzecim etapie atakowane są węzły chłonne gardła, śledziony, szpiku kostnego i wątroby.

    Na czwartym etapie dochodzi do takiego wzrostu połowu limfatycznego, który prowadzi do martwicy narządu, w którym rozwija się.

    Diagnoza stanu patologicznego węzłów chłonnych

    Badanie krwi z objawami limfogranulomatozy pozwala ustalić, ale z reguły zaleca się również szereg badań instrumentalnych. Rano pobiera się krew do analizy na czczo. Krew włośniczkowa i żylna są również odpowiednie do diagnostyki laboratoryjnej..

    Podczas badania lekarz nakłada niewielką ilość krwi na szkiełko i plami je za pomocą specjalnych substancji. Następnie bada krew pod mikroskopem i ocenia liczbę i rozmiar enzymów.

    Jakie są badania krwi? 1765

    Badanie mikroskopowe rozmazu krwi bardzo rzadko ustala nietypowe komórki w materiale, ale może wykryć znaczące różnice od normy:

    • liczba czerwonych krwinek w normie wynosi 4,0 - 5,0 x 1012 / L u mężczyzn, au kobiet 3,5 - 4,7 x 1012 / L. Z tą chorobą może się zmniejszyć;
    • poziom hemoglobiny również spadnie, ponieważ zależy to od liczby czerwonych krwinek;
    • szybkość sedymentacji erytrocytów jest zmniejszona - czerwone krwinki odpychają się nawzajem we krwi zdrowej osoby, w obecności limfogranulomatozy zwiększa się ilość enzymu we krwi, która je łączy;
    • odsetek limfocytów zmniejsza się z powodu upośledzonego funkcjonowania szpiku kostnego;
    • monocyty są aktywnie zaangażowane w tworzenie ziarniniaków, dlatego ich krew jest znacznie zwiększona;
    • liczba neutrofili wzrasta tylko w późnych stadiach choroby, wskaźniki są normalne w stadiach 1-2;
    • eozynofile biorą czynny udział w walce z nowotworami, więc procentowy wzrost tych enzymów we krwi jest wprost proporcjonalny do wielkości guza;
    • płytki krwi, podobnie jak inne enzymy krwi, powstają w szpiku kostnym, dlatego w późniejszych stadiach, gdy zachodzi proces destrukcyjny, ich skład ilościowy we krwi jest zaburzony w dół.

    Jeśli chodzi o analizę biochemiczną krwi, pierwszą oznaką rozwoju limfogranulomatozy jest oznaczenie białek ostrej fazy we krwi.

    Biorąc pod uwagę, że proces zapalny może powstać w kilku ogniskach jednocześnie, ilość białek ostrej fazy może wzrosnąć setki razy. Nierzadko przeprowadza się badanie wątroby w celu potwierdzenia rozpoznania limfogranulomatozy..

    W procesie analizy można określić stopień zniszczenia wątroby i obecność innych procesów patologicznych w ciele pacjenta.

    Hematolog może postawić diagnozę, porównując objawy występujące u pacjenta z wynikami badań laboratoryjnych i instrumentalnych.

    Obecnie limfogranulomatoza jest uważana za chorobę uleczalną, ale etap patologicznego nowotworu i wiek pacjenta odgrywają ogromną rolę. Wiadomo, że osoby starsze mają mniejszą odporność na czynniki obce z powodu zmian związanych z wiekiem.

    Dzięki terapii falami radiowymi, chemioterapii i zachowawczym metodom leczenia życie pacjentów można wydłużyć o 5–10 lat, nawet na ostatnim etapie.

    Objawy limfogranulomatozy w badaniu krwi

    Objawy limfogranulomatozy w badaniach krwi są jedną z najprostszych i najbardziej wiarygodnych metod wstępnej diagnozy chłoniaka Hodgkina.

    Co to jest limfogranulomatoza?

    Głównymi żołnierzami ludzkiej odporności są limfocyty. Jest to jeden z rodzajów leukocytów, z powodu którego ludzie albo nie chorują, albo wracają do zdrowia.

    • W formule leukocytów u dorosłych liczba limfocytów wynosi co najmniej jedną czwartą, u dzieci liczba ta osiąga 50%.
    • Limfocyty wytwarzają przeciwciała przeciwko różnym patogenom, a także biorą udział w odporności komórkowej, niszcząc komórki niespełniające standardu, na przykład złośliwe.

    Układ limfatyczny to węzły połączone we wspólnej sieci przez naczynia. Proces nowotworowy (złośliwy) w tym układzie nazywa się chłoniakiem..

    Limfocyty odradzają się i niekontrolowanie dzielą, proces stopniowo rozprzestrzenia się w całym ciele, wpływając na różne narządy.

    Chłoniak to nie jedna choroba, ale cała grupa około trzydziestu odmian. Każdy chłoniak ma swoją nazwę, ponieważ różni się znacznie w przebiegu, rokowaniu i leczeniu..

    Najpopularniejsza klasyfikacja pozwala podzielić wszystkie chłoniaki na chłoniaka Hodgkina (chłoniaka Hodgkina) i chłoniaka nieziarniczego.

    Specyficznymi objawami limfogranulomatozy i ich różnicą od chłoniaków nieziarniczych są komórki Reeda-Berezowskiego-Sternberga. Te gigantyczne komórki można zobaczyć w badaniu mikroskopowym biopsji.

    Chłoniak Hodgkina to nazwa wprowadzona w 2001 roku przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Inne nazwy: choroba Hodgkina, limfogranulomatoza, ziarniniak złośliwy.

    W pierwszej połowie XIX wieku chorobę badał brytyjski lekarz Thomas Hodgkin. Zauważył siedmiu pacjentów z powiększonymi węzłami chłonnymi, wątrobą i śledzioną, po raz pierwszy zwracając uwagę społeczności naukowej na tę chorobę..

    CZYTAJ Znaki i leczenie neutropenii u dzieci

    Pacjenci Hodgkina zmarli, ponieważ choroba była wówczas nieuleczalna, ale współczesna medycyna czyni ogromny postęp w przezwyciężaniu choroby.

    Choroba występuje zarówno u dzieci, jak i dorosłych, zdecydowana większość zachoruje w wieku od 15 do 40 lat..

    Według statystyk choroba dotyka 2,3 osoby na każde 100 tysięcy ludności. Niewielka przewaga wśród pacjentów spada na mężczyzn (dorosłych i dzieci).

    Przyczyny choroby są nieznane, ale naukowcy są skłonni wykluczyć czynnik dziedziczny z ich liczby, ponieważ przypadki limfogranulomatozy w jednej rodzinie są pojedyncze.

    Jednak niektóre rodzaje chłoniaków są uderzająco powszechne u ludzi, w tym u dzieci z najczęstszym wirusem Epsteina-Barra.

    Rodzaje chłoniaka Hodgkina i diagnoza choroby

    1. Badanie próbki biopsji dotkniętej tkanki na obecność komórek Reed-Berezovsky-Sternberg jest obowiązkowym punktem w diagnozie limfogranulomatozy.

  • Wielu naukowców uważa, że ​​te gigantyczne są nowotworowe, a pozostałe zmiany komórkowe i zwłóknienie powstają w odpowiedzi układu odpornościowego na złośliwy proces..
  • Wyróżnia się cztery rodzaje limfogranulomatozy w zależności od obrazu z biopsji..

    Limfograniocytowa limfogranulomatoza stanowi około 15% wszystkich przypadków choroby. Zwykle są to chorzy mężczyźni w wieku poniżej 35 lat.

    • Gatunek charakteryzuje się dużą liczbą dojrzałych limfocytów z niewielką przewagą komórek Reed-Berezovsky-Sternberg.
    • Ten wariant choroby jest uważany za niski stopień i przy wczesnym wykryciu leczenie ma dobre rokowanie..
    • Gatunek ze stwardnieniem guzkowym jest szerszy niż inne, stanowi 40–50% pacjentów, głównie młodych kobiet.

    PRZECZYTAJ Koagulację ciąży trymestru

    Choroba jest zwykle zlokalizowana w węzłach chłonnych śródpiersia, ma dobre rokowanie. Główna cecha w kombinacji komórek Reeda-Berezowskiego-Sternberga z komórkami lakunarnymi.

    Różnorodność komórek mieszanych stanowi około 30% przypadków limfogranulomatozy.

    Z reguły choroba jest charakterystyczna dla mieszkańców krajów rozwijających się i występuje głównie u dzieci lub osób starszych (chłopców i mężczyzn).

    Komórki charakteryzują się polimorfizmem (różnorodnością), w tym wiele komórek Reeda-Berezowskiego-Sternberga.

    Limfogranulomatoza hamująca tkankę limfatyczną jest rzadką odmianą, nie więcej niż 5% przypadków. Większość pacjentów to osoby starsze, choroba nie występuje u dzieci.

    1. W biopsji komórki są głównie komórkami Reeda-Berezowskiego-Sternberga i nie ma w ogóle limfocytów.
    2. Rozpoznanie limfogranulomatozy u dzieci i dorosłych obejmuje szereg obowiązkowych metod.
    3. Wśród nich badanie fizykalne pod kątem wzrostu węzłów chłonnych, szczegółowa historia, szczególnie w celu zidentyfikowania charakterystycznych objawów (w ciągu ostatnich sześciu miesięcy):
    • nieuzasadniona utrata masy ciała większa niż 10%;
    • gorączka w temperaturze ciała do 38 ° C;
    • obfite pocenie.

    Diagnostyka obejmuje również biopsję chirurgiczną i biopsję szpiku kostnego, laboratoryjne badania krwi (analiza ogólna i biochemiczna), mielogram, prześwietlenie klatki piersiowej.

    Chłoniak Hodgkina w badaniach krwi

    Zmiany w badaniu krwi w kierunku limfogranulomatozy u dzieci i dorosłych są niespecyficzne, to znaczy podobne objawy są charakterystyczne dla wielu innych chorób.

    Jednak różne objawy łącznie (morfologia krwi, wywiad, wskaźniki badania fizykalnego) sugerują limfogranulomatozę, którą można ostatecznie potwierdzić lub obalić przez dalszą diagnozę ukierunkowaną na określone objawy.

    CZYTAJ Wykrywanie patologii w ogólnym badaniu krwi za pomocą formuły leukocytów

    • Wideo:
    • Jednak ze względu na swoją prostotę, dostępność i wysoką zawartość informacji kliniczne i biochemiczne badanie krwi jest obowiązkowym etapem wstępnej diagnozy..
    • KLA i badanie biochemii krwi absolutnie nie dostarczają informacji o rodzaju i typie chłoniaka, a zatem nie można ustalić protokołu leczenia, chociaż można uzyskać wstępne pomysły na temat rokowania.
    • Objawy w badaniu krwi na limfogranulomatozę:
    1. różne stopnie spadku hemoglobiny - niedokrwistość, dzięki której rozwijają się objawy zmęczenia i znużenia;
    2. trombocytopenia - znaczny spadek liczby płytek krwi w analizie, który w uproszczeniu można nazwać rozrzedzeniem krwi. Prowadzi to do krwawienia, w tym krwawienia wewnętrznego - częstych objawów choroby;
    3. wysoki poziom „przywierania” czerwonych krwinek prowadzi do wzrostu ESR;
    4. duża liczba eozynofili - leukocytów odpowiedzialnych za zwalczanie bakterii, pasożytów, komórek nowotworowych. W tym przypadku obserwuje się swędzące objawy skórne;
    5. zmniejszenie liczby limfocytów.

    W biochemicznym badaniu krwi do diagnozy limfogranulomatozy u dzieci i dorosłych najbardziej wskazujące są:

    1. białka charakterystyczne dla ostrych procesów zapalnych;
    2. testy wątroby.

    Wzrost ilości białka we krwi jest reakcją organizmu na proces chorobowy.

    W przypadku limfogranulomatozy białko staje się dziesiątkami, a czasem setki razy więcej, neutralizują toksyczne działanie komórek nowotworowych, a ich liczba wskazuje na stopień procesu zapalnego.

    Testy wątrobowe pozwalają określić stopień uszkodzenia wątroby, która ma duży ładunek z limfogranulomatozą. Im bliżej normy, tym lepsze rokowanie leczenia.

    Rozpoznanie choroby limfogranulomatozowej

    Jeśli istnieje podejrzenie limfogranulomatozy (chłoniaka Hodgkina), występują objawy, konieczne jest wykonanie badania krwi w celu uzyskania parametrów biochemicznych.

    Zwróć szczególną uwagę na następujące objawy:

    asymetryczny wzrost węzłów chłonnych, niezwiązany z przeziębieniem itp., gorączka, kaszel, duszność.

    Badanie odbywa się za pomocą pełnego hemogramu. W szczególności określa się czerwone krwinki, białe krwinki, ESR, hematokryt, globuliny, test Coombsa, funkcjonalne testy wątroby.

    Alarmujące wskaźniki

    Badanie krwi w początkowych stadiach choroby nie może różnić się od normy. Na późniejszych etapach - wykazują wzrost poziomu płytek krwi, ESR (szybkość sedymentacji erytrocytów) może znacznie wzrosnąć, niedokrwistość hipochromiczna, limfocytopenia, leukocytoza neutrofilowa, eozynofilia.

    Instrumentalne metody diagnostyczne

    • USG
    • CT
    • MRI
    • PET CT
    • Radiografia klatki piersiowej jest obowiązkowa.

    Badanie instrumentalne - CT, MRI, ultradźwięki są potrzebne w celu ustalenia zmian wewnętrznych, liczby i lokalizacji dotkniętych węzłów chłonnych. W szczególności od tego zależy stopień zaawansowania procesu i prognozy..

    Inne badania biochemiczne

    Wykonuje się także biopsję nakłucia i wycięcia, w niektórych przypadkach laparotomię, podczas której można wykonać splenektomię (usunięcie śledziony).

    Można wykonać mielogram, w niektórych przypadkach biopsję szpiku kostnego.

    W przypadku podejrzenia chłoniaka Hodgkina należy wykryć komórki Berezowskiego-Sternberga lub komórki Hodgkina. W tym przypadku biopsja nakłucia nie wystarczy, lekarz usuwa dotknięty węzeł chłonny - tak to się nazywa wycięcie biopsji i przesyła ją do badania histologicznego.

    Po skierowaniu węzła chłonnego do badania histologicznego określa się obraz histologiczny choroby. Wpływa na proces inscenizacji. Ponadto określa dalsze taktyki leczenia..

    Wyjaśnienie diagnozy - immunofenotypowanie

    Po zdiagnozowaniu chłoniaka Hodgkina przeprowadza się immunofenotypowanie. Dzięki temu określa się ekspresję niektórych markerów, na podstawie tego lub innego rodzaju chłoniaka Hodgkina ustala się.

    Formy klasycznego chłoniaka Hodgkina

    Jeśli mówimy o klasycznej postaci takiego chłoniaka, wyróżniają się 4 główne opcje.

    • Wariant bogaty w limfocyty. Występuje w 15% przypadków, charakteryzuje się dużą liczbą limfocytów, elozilofilow (komórki krwi), komórki plazmatyczne.

    Komórki Reed-Berezovsogo-Sternberg są bardzo rzadkie. Przeważnie mężczyźni są chorzy i przeważnie nie starsi niż 33-35 lat.

    Ten rodzaj chłoniaka jest łagodny, nie trudny do przyciągnięcia, ma najlepsze rokowanie..

    • Drugi typ, który jest najczęstszy, to tak zwane stwardnienie guzkowe. Odpowiada nawet za 50% przypadków chłoniaków Hodgkina..

    Statystycznie występuje nieco częściej u kobiet (o 10%) niż u mężczyzn. Ma swój specyficzny obraz histologiczny, w którym bardzo szerokie pasma zwłóknienia są otoczone naciekami komórkowymi.

    W swoim przebiegu i prognozach jest nieco surowszy niż poprzednia wersja. Jednak jego leczenie jest bardzo udane, a wyniki są bardzo dobre..

    3 etap

    • Wariant mieszanych komórek jest uważany za znacznie poważniejszy. Występuje w około 25-30% przypadków chłoniaków..

    Jego identyfikacja wiąże chorobę z 3 etapami choroby. Charakteryzuje się obecnością wirusa Epstein-Borr.

    Ta postać jest dość powszechna u dzieci, u osób zakażonych wirusem HIV, u których choroba przeszła w stadium AIDS oraz u osób w wieku emerytalnym.

    Ten etap choroby jest dość ciężki, zarówno pod względem przebiegu, jak i według prognoz, chociaż dzieci mają większe szanse na skuteczne leczenie niż osoby starsze lub zakażone wirusem HIV.

    Limfogranulomatoza 4 etapy

    • Czwarty typ, tak zwane wyczerpanie limfoidalne. Jest również nazywany opcją z supresją tkanki limfatycznej..

    To najrzadszy przypadek. Na szczęście stanowi nie więcej niż 5% wszystkich przypadków chłoniaka Hodgkina. Jego identyfikacja wiąże chorobę natychmiast z etapem 4 choroby.

    W związku z tym leczenie jest najdłuższe i najtrudniejsze, prognozy są najbardziej ponure. Powiem ci więcej o prognozach w następnym artykule..

    Guzkowa dominacja limfoidalna

    Oprócz wskazanych wariantów klasycznego chłoniaka Hodgkina, w 5% przypadku występuje tak zwana guzkowa dominacja limfoidalna.

    Ten typ chłoniaka różni się od wszystkich powyższych cechami klinicznymi, morfologicznymi i immunotypowymi..

    Objawy limfogranulomatozy we krwi: wskaźniki analizy ogólnej i biochemicznej

    Limfogranulomatoza, inaczej choroba Hodgkina, jest złośliwą zmianą w tkance limfatycznej (limfatycznej) - strukturalnym kompleksie komórek układu odpornościowego. Rozwój procesu onkologicznego w tkance limfatycznej przebiega przez cztery etapy: od jednego guza w jednym węźle chłonnym do wyjścia z układu limfatycznego i rozprzestrzenienia się na narządy wewnętrzne.

    Oprócz specyficznego wzrostu węzłów chłonnych, w początkowej fazie nie obserwuje się somatycznych objawów limfogranulomatozy. Badanie krwi sugeruje obecność patologii zgodnie z charakterystycznymi odchyleniami wskaźników od normy, ale nie daje podstaw do kategorycznej diagnozy.

    Aby zweryfikować patologię, stosuje się kompleks metod diagnostycznych (laboratoryjnych, sprzętowych, chirurgicznych).

    Tkanka limfatyczna składa się z limfocytów i makrofagów. Te pierwsze zapewniają ochronę przed infekcjami, pasożytami, patogenami (tzw. Odporność humoralna).

    Drugi - to źródła akumulacji i neutralizacji antygenów (związki obce dla ciała, które niosą potencjalne niebezpieczeństwo).

    O chorobie

    W zależności od płci limfogranulomatoza występuje częściej u męskiej połowy populacji. Pacjenci należą do dwóch kategorii wiekowych: młodzi ludzie poniżej 30 roku życia i mężczyźni w wieku 60 lat+.

    Na liście chorób nowotworowych tkanek krwiotwórczych i limfatycznych, w przeciwnym razie patologii nowotworowych, LGM zajmuje drugie miejsce po białaczce (rak krwi). Dzieci w wieku od jednego roku stanowią około 15% przypadków rozpoznania limfogranulomatozy.

    Charakterystyczną cechą limfogranulomatozy jest pojawienie się i szybki wzrost w układzie limfatycznym ziarniniaków (guzków) zawierających dużą liczbę nietypowych komórek Berezowskiego-Sternberga, które są wykrywane przez badanie histopatologiczne próbki biopsyjnej.

    Stopień zaawansowania klinicznego zależy od stopnia zmiany:

    • W początkowym (lokalnym) etapie występuje jednostronna zmiana węzłów chłonnych należących do tej samej grupy lub sąsiadującego z nimi narządu.
    • Drugi (regionalny) etap charakteryzuje się włączeniem do procesu patologicznego kilku grup węzłów znajdujących się po jednej stronie (względem przepony).
    • W trzecim (uogólnionym) etapie rozwija się obustronne uszkodzenie węzłów chłonnych.
    • W rozsianym (ostatnim) stadium choroba obejmuje nie tylko układ limfatyczny, ale także narządy wewnętrzne (śledziona, wątroba, szpik kostny).

    Etapy są klasyfikowane według obecności powikłań: (A) - bez zatrucia produktami rozpadu guza, (B) - z obecnością zatrucia, (E) - przerzuty do narządów wewnętrznych. Główna lokalizacja ziarniniaków z proliferującymi komórkami Berezowskiego-Sternberga występuje w węzłach chłonnych pachowych, szyjnych i pachwinowych.

    Zgodnie z ogólną kliniczną i biochemiczną analizą krwi nie można różnicować rodzaju chłoniaka, jednak uzyskane wskaźniki dają wyobrażenie o patologicznych zmianach w tkance limfatycznej.

    Ogólna analiza krwi

    Podczas przeprowadzania ogólnej analizy klinicznej najczęściej stosuje się krew włośniczkową (z palca). Podczas badania określa się następujące odchylenia głównych parametrów krwi u osób dorosłych z chorobą Hodgkina (w stosunku do wartości referencyjnych)

    WskaźnikiNormaZmiany
    mężczyźnikobiety
    krwinki (czerwone krwinki)4–5,1 g / l3,7-4,7 g / lupadek
    hemoglobina130–160 g / l120–140 g / lredukcja erytrocytów
    szybkość sedymentacji erytrocytów (ESR)1-102-15zwiększyć do 30 z powodu połączenia (zlepiania) czerwonych krwinek
    limfocyty18–40%18–40%gwałtowny spadek
    monocyty2–9%2–9%wzrost (przyczynia się do powstawania ziarniniaków)
    neutrofile (dźgnięcie / segmentacja)1–6 / 47–721-6 / 47–72wzrost w trzecim i czwartym stadium choroby
    eozynofile0–5%0–5%wzrost proporcjonalny do wzrostu guza
    płytki krwi180–320180–320zmniejszenie rozwoju choroby
    bazofile0–1%0–1%ponad 1,2%

    Zmiany w analizie krwi są interpretowane jako zmiana formuły leukocytów:

    • Eozynofilia. Jest to spowodowane mobilizacją eozynofili jako głównych neutralizatorów komórek obcych (z LGM - onkologiczny).
    • Absolutna monocytoza. Wzrost liczby monocytów tłumaczy się pragnieniem ciała, aby pozbyć się powstałego ziarniniaka.
    • Małopłytkowość Komórki złośliwe wypierają tkankę krwiotwórczą, dzięki czemu umierają płytki krwi odpowiedzialne za krzepnięcie krwi.
    • Bazofilia Wzrost bazofili jest spowodowany ich zdolnością do wspierania procesów zapalnych i onkologicznych w ciele..

    Całkowita liczba leukocytów (ponad 4,0 x 10 9 / l) jest ustalona już na początkowym etapie rozwoju choroby. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny we krwi, zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość hemolityczna, w przeciwnym razie niedokrwistość) jest charakterystycznym objawem chorób onkohemologicznych.

    Podczas leczenia limfogranulomatozy anemia może rozwinąć się na tle chemioterapii.

    Pomiar hematokrytu (udział elementów komórkowych w całkowitej objętości krwi) i wskaźnika barwy z limfogranulomatozą nie odgrywa istotnej roli. Wartości te są oceniane w celu zdiagnozowania powikłań związanych z chorobą Hodgkina..

    Biochemiczna mikroskopia krwi ujawnia przede wszystkim wysokie stężenie frakcji białkowych (fibrynogenu, haptoglobiny, cerruloplazminy, a2-globuliny, białka C-reaktywnego), które jest typowe dla limfogranulomatozy. Odchylenie od wartości odniesienia może wynosić od kilkudziesięciu do kilkuset razy.

    Wysoka produkcja białka jest związana z chęcią organizmu do zneutralizowania toksycznego działania złośliwych komórek.

    a2-globulinaBiałko C-reaktywnefibrynogenhaptoglobinaceruloplazmina
    mąż 1,5–3,5 g / l kobiet 1,75-4,2 g / lmniej niż 5 mg / l.2-4 g / l.0,8–2,7 g / l.0,15-0,6 g / l

    W trzecim i czwartym etapie choroby, gdy komórki Reeda-Sternberga infekują wątrobę, obserwuje się podwyższony poziom enzymów ALT (aminotransferazy alaninowej), AST (aminotransferazy asparaginianowej) i aktywności fosfatazy alkalicznej. Stężenie bilirubiny całkowitej i jej frakcji (związany i niezwiązany pigment) wzrasta.

    Bilirubina całkowita wzrasta z powodu niszczenia czerwonych krwinek i rozwoju patologii wątroby.

    Wysoki poziom niezwiązanej pigmentowej bilirubiny wskazuje na wzrost ziarniniaków w wątrobie i ich wypieranie wydajnych hepatocytów (komórek wątroby), a także wyraźny proces przerzutów. Wzrost poziomu związanego pigmentu oznacza zablokowanie dróg żółciowych i trudności w odpływie żółci.

    BilirubinaALT i AST
    wspólnypołączonyniepowiązanemąż. do 40 jednostek / l
    8,5–20,5 μmol / l0,86–5,1 μmol / L4,5-17.1 μmol / Lżony do 31 jednostek / l
    wysoko w 3. i 4. etapie rozwoju patologiiwzrosła kilka razypowyżej 20 mikromoli / lod 400 do 4000 μmol / l

    Niezadowalające wyniki analizy biochemicznej krwi i badania ultrasonograficznego wątroby, wzięte razem, stanowią niekorzystne rokowanie dla przeżycia pacjenta z limfogranulomatozą. Przerzuty w chorobie Hodgkina mogą przenikać do dowolnych narządów i układów..

    Najbardziej wrażliwe są wątroba, śledziona, kości szkieletowe, płuca.

    dodatkowo

    Absolutną dokładność diagnozy gwarantuje badanie histologiczne usuniętych komórek węzłów chłonnych lub całego węzła usuniętego podczas operacji. W celu wykonania analizy wykonuje się biopsję. W badanym materiale określa się obecność objawów choroby:

    • Komórki Reeda-Berezowskiego-Sternberga
    • ziarniniaki
    • zmiana struktury tkanek węzłów chłonnych.

    W ciężkim LGM wykrywane są ogniska martwej tkanki (martwica) i proliferacja tkanki łącznej z ciężkimi bliznami (zwłóknienie). W końcowym etapie diagnozuje się wyczerpanie limfoidalne z całkowitym zastąpieniem tkanki limfatycznej włóknistym.

    Wyniki i prognoza

    Rokowanie w chorobie Hodgkina zależy od terminowej diagnozy, zaawansowania procesu nowotworowego, charakteru przebiegu choroby i obecności powikłań. Po chemioterapii i radioterapii w procentach równoważnych przeżycie pacjenta przez pięć lat wynosi:

    • 90% - z lokalnymi i regionalnymi stadiami choroby
    • 80% - w przypadku guza uogólnionego bez zatrucia
    • 60% - z uogólnionym zatruciem
    • 45% - w fazie rozpowszechnionej.

    Limfogranulomatoza to złośliwa patologia tkanki limfatycznej, która może dawać przerzuty do prawie całego ciała. Ogólna analiza kliniczna i biochemiczna określa objawy choroby, ale wyniki te nie są podstawą do postawienia ostatecznej diagnozy.

    Chorobę Hodgkina można zdiagnozować tylko poprzez rozszerzone badanie pacjenta..